گزارش سوم سمینار بزرگ پاریس

قطعنامه شرکت کنندگان در حمایت از خانواده های قربانیان قلعه رجوی ( کمپ اشرف ـ عراق )

.

... عزیزان و جگرگوشه های شما ،دوستان و خواهران وبرادران ما هستند ؛ ما سالها با آنها رنج برده ایم و مطمئن باشید که برای رهائیشان تا آخر با شما ایستاده ایم . ما به شما اطمینان میدهیم که تمامی مصاحبه ها و گفته های عزیزانتان علیه شما، تماما زیر فشار فرقه ای سازمان بوده و قلب همه آنها هر لحظه با یاد شما می تپد و فقط با عشق و عاطفه خانوادگی می توان این فشارها را خنثی کرد. ما صدای شما را به گوش هرکس و تاهرکجای جهان که دستمان برسد خواهیم رساند ...

ایران قلم، بیست و یکم ژوئن 2010
http://www.iran-ghalam.de/2Haupt/4432-seminar
%20parsi%203%20-khanevadeha19.06.2010.HTM

کمیته برگزار کننده سمینار پاریس

قطعنامه شرکت کنندگان در حمایت از خانواده های قربانیان قلعه رجوی ( کمپ اشرف ـ عراق )

ما با اعتقاد به کرامت والای انسانی، و با هدف نفی خشونت ، تروریسم و فرقه گرایی و کمک به خانواده های قربانیان قلعه رجوی ( کمپ اشرف ـ عراق ) در این گردهمایی بزرگ که با حضور 200 نفر از فعالین حقوق بشر در تاریخ نوزدهم ژوئن 2010 در شهر پاریس تشکیل شده ، شرکت کرده ایم.

بدون تردید در شرایط کنونی ، جامعه ایرانیان در داخل و خارج از کشور بیش از هر زمان نیازمند آرامش و آگاهی است ؛ به همین دلیل خود را موظف به زمینه سازی و ایجاد فضای مناسب برای تحقق این دو منظور می دانیم و در این راستا در جهت نفی عقاید خشونت طلبانه و فرقه گرایانه تلاش خواهیم کرد. ما باور داریم که گفتگو و تعامل بین عقاید مختلف می تواند و باید وجود داشته باشد و در این راستا کوشش خود را بکار خواهیم بست. ما از کلیه انجمن ها و کانونهای مدافع حقوق بشر و کارشناسان امور فرقه گرایی و ضد تروریسم ، خانواده های قربانیان که در برگزاری این گردهمایی بزرگ فعالانه شرکت داشته اند، سپاسگذاری می کنیم و با توجه به اینکه بخش گسترده ای از حاضرین در اجلاس را اعضای جداشده از سازمان مجاهدین خلق ، پشتیبانان آنها و خانواده های قربانیان تشکیل می دهند ، محورهای این بیانیه مبنای هماهنگی فعالیت های امضا کنندگان خواهد بود.

1 ـ ما اعتقاد داریم سازمان مجاهدين خلق به رهبري آقاي مسعود رجـوي و خانم مریم رجوی ، طي يك پروسه طولاني در سه دهه گذشته و با تاكيد بر دو محور ايدئولوژيك و نظامي خود ، از سازمان تحت سلطه اش يك فرقه مذهبي – تروریستی ساخته و اعضای خود را با روش های مغزشویی از درون تهي كرده است تا مانعي برای رهبری مادام العمر وی و همسرش مریم نباشند. رهبری این فرقه با مزدوری برای صدام حسین دیکتاتور سابق عراق ، درعوض انتقال رهبری و اعضای مجاهدین به عراق، شرایطی را در فضای خفقان و دیکتاتوری در کشور عراق براي سركوب هرچه بيشتر مخالفين خود فراهم کرد . مسعود رجوی و مریم رجوی منتقدين خود را ابتدا در زندانهاي انفرادی خودشان شكنجه مي دادند و زماني كه مطمئن ميشدند او همچنان مقاومت و مخالفت خود را با رهبری فرقه ادامه می دهد ، و براساس تباني كه با سرويس اطلاعاتي رژيم بعث عراق آنها را روانه سياه چالهاي عراق و زندان مخوف ابوغریب می کردند که ده ها نفر در این مورد آماده شهادت در دادگاه های بین المللی هستند.

2 ـ مسعود رجوی و مریم رجوی برا ي مشروعيت بخشي و لزوم حمايت از سازمان مجاهدين خلق ، همواره سعي دارند خود را بعنوان تنها آلترناتيو دمكرات ِ رژيم ايران معرفي نمايند ، سازماني كه حتي به ادعاي ديپلمتهاي اروپایی مقیم ایران از هيچ پايگاهي در داخل كشور برخوردارنبوده و هيچ مشروعيتي در ميان مردم ايران ندارند . بنابراین ما به کلیه تصميم سازان و تصميم گيران بين المللي و دولتي اين توجه را مي دهيم كه براي فشار به حكومت ايران نباید از تروريست هائي مثل مسعود رجوی و خانم رجوي استفاده ابزاري کرد. اين عمل باج دهي به تروريستهائي است كه تقریبا به اندازه تمامی مردم ایران شاکی دارند. .

3 – ما پشتیبانان و حمایت کنندگان این بیانیه هشدار می دهیم که رهبری و اعضاي سازمان مجاهدين خلق كه پس از فروپاشي رژيم صدام همراه با اسناد و مدارك و پولهاي اهدائي حزب بعث از عراق متواري و به اروپا گسيل شده اند ، ضمن لابي كردن با چهره هاي شناخته شده اي از اعضاي پارلمان اروپا در صدد هستند سابقه تروريستي خود و پروسه طولاني همفكري و همكاري با رژيم ديكتاتور عراق را يا مشروع جلوه دهند و يا تكذيب نمايند تا از اين مسير ، ننگ با صدام بودن را به فراموشي بسپارند و براي آينده خويش كسب مشروعيت نمايند . ارتباط ایدئولوژیک، و تشکیلاتی، مالی و تسلیحاتی سازمان مجاهدین خلق با حزب بعث صدام حسین طي سال های گذشته بر هيچكس پوشيده نبوده و نيست. فیلم ها و اسناد و مداركي كه از جنايات مشترك " رجوي و صدام " موجود است و در هر دادگاهي قابل ارائه ميباشد

4 ـ ما حمایت خود را از اقدام درست و قانونی دولت فرانسه در 17 ژوئن 2003 كه منجر به دستگيري خانم رجوي و بیش از 160 نفر از مسئولین ارشد این فرقه تروریستی شد، اعلام می کنیم. همچنین اقدام سازمان یافته و برنامه ریزی شده رهبری فرقه مجاهدین که منجر به سوزانده شدن چندین نفر در خیابان های پاریس در 17 ژوئن 2003 شد؛ محکوم می کنیم . ما ضمن تشکر از مواضع وزیر خارجه فرانسه آقای دکتر کوشنر در قبال این سازمان و تروریست دانستن این گروه از وزارت دادگستری فرانسه درخواست می کنیم که به شکایات قربانیان این سازمان از رهبری فرقه مجاهدین شتاب بیشتری بخشد..

5 ـ ما ضمن حمایت از حكم دولت عراق مبني بر اخراج نيروهاي سازمان مجاهدين از عراق ، دسیسه های رهبری سازمان مجاهدین خلق برای جلوگیری از اجرای این حکم و شانتاز و به کشتن دادن اعضای این سازمان را برای مقابله با این حکم قانونی دولت عراق را محکوم می کنیم و مسئولیت اخلال در روند خروج اعضای قربانی مجاهدین به هر کشوری که مایل هستند بر عهده رهبری مجاهدین خلق می دانیم.

6 ـ مریم رجوی رهبر فرقه مجاهدین خلق که در اوورسورواز فرانسه مستقر می باشد ، در صدد است در صورتیکه حكم به اخراج اعضای مجاهدین خلق توسط دولت عراق نهایی شود ، همچنان ساختار این فرقه تروریستی را حفظ و درخواست کند که اعضای این گروه به صورت دسته جمعي به يك كشور اروپائي ، احتمالا فرانسه یا کشورهای اسکاندیناوی منتقل شوند تا جاي بغداد را با يك پايتخت اروپائي عوض كرده و بساط تروريستي خود را در آنجا داير نمايند . ما شرکت کنندگان در این سمینار نسبت به این امر هشدار می دهیم و حضور فرقه مجاهدین خلق در اروپا را تهدیدی برای مردم اروپا می دانیم.

7 ـ شرکت کنندگان در این سمینار اعتقاد دارند که بسياري از اعضای قربانی و اسیر این فرقه در کمپ اشرف عراق نيازمند به پزشك روانشناس و درمان هستند تا از اسارت فكري كه در طي يك پروسه طولاني به آن دچار شده اند ، رهائي يابند. براي تحقق اين مهم ما مصرانه از سازمان صلیب سرخ ، کمیساریای عالی پناهندگان ، سازمان پزشکان بدون مرز درخواست می کنیم باید با تك تك این افراد خارج از حصار فیزیکی فرقه و بدون حضور نمایندگان این فرقه ملاقات صورت گیرد.

8 – ما ترور شخصیت و برخوردهای فیزیکی خشونت طلبانه فرقه مجاهدین خلق در اروپا نسبت به جداشدگان و دیگر منتقدین و ایرانیان آزاده را محکوم و خواهان توضیح رهبری سازمان در این باره هستیم.

9 ـ ما معتقدیم که در یک مبارزه سیاسی اجتماعی اصولی ،هیچگاه نباید مانعی برای بروز عواطف انسانی و پیوندهای خانوادگی باشد از این رو از سازمان مجاهدین می خواهیم که به احساسات و عواطف انسانی اعضای خود احترام گذاشته و اجازه ملاقات اعضای خود با خانواده ها یشان را بدون حضور مراقب وفرد سازمانی بدهد و ممنوعیت ازدواج در این سازمان را ملغی اعلام کند.

10- در ارتباط با بند ردیف 9 این قطعنامه ، ما از دولت عراق ، آمریکا و کشورهای عضو اتحادیه اروپا درخواست داریم نسبت به اعضای مجاهدین که در قرارگاه اشرف حضور دارند احساس مسئولیت کرده و نسبت به احقاق حقوق حدا قل آنها منجمله حق ملاقات با خانواده ؛ حق دسترسی آزاد و بی قید و شرط به اطلاعات و اخبار و حق انتخاب و....اقدام کنند.

در پایان این بیانیه ما با احترام به خانواده های مجاهدین خلق که بیش از 8 ماه است که در جلوی کمپ اشرف در عراق منتطر دیدار با عزیزانشان هستند به آنها اعلام می داریم که :

الف - عزیزان و جگرگوشه های شما ،دوستان و خواهران وبرادران ما هستند ؛ ما سالها با آنها رنج برده ایم و مطمئن باشید که برای رهائیشان تا آخر با شما ایستاده ایم .

ب - ما به شما اطمینان میدهیم که تمامی مصاحبه ها و گفته های عزیزانتان علیه شما، تماما زیر فشار فرقه ای سازمان بوده و قلب همه آنها هر لحظه با یاد شما می تپد و فقط با عشق و عاطفه خانوادگی می توان این فشارها را خنثی کرد.

پ- ما صدای شما را به گوش هرکس و تاهرکجای جهان که دستمان برسد خواهیم رساند و این امر را مسئولیت اخلاقی خود تلقی کرده و صبر و استقامت شما را می ستائیم.

ت-ما نیز چون شما از خطراتی که ساکنان اشرف را تهدید میکند بیمناکیم و با روشنگری و اطلاع رسانی سعی خواهیم کرد که مانع آن شویم و از شما میخواهیم با هوشیاری و حضور این تهدیدات را خنثی کنید.

کمیته برگزار کننده سمینار بزرگ پاریس

.

انجمن های حمایت کننده : انجمن آریا، انجمن ایران اینترلینک، انجمن ایران پیوند ، کانون آوا ، انجمن ایران باستان، انجمن ایران سبز ، کانون رهایی، کانون ایران قلم ، انجمن پارس ایران

افراد امضا کننده

1ـ عباس صادقی ( آلمان )

2 ـ رعنا صمد زاده اقدم ( سوئد )

3 ـمریم احمدی ( سوئد )

4 ـ حسین صمد زاده اقدم ( سوئذ )

5 ـ آریا عبداللهی ( نروژ )

6 ـ جواد ابولحسینی ( هلند )

7 ـ علیرضا بشیری ( نروژ )

8 ـ بتول ملکی ( سوئیس )

9 ـ مسعود جابانی ( هلند )

10 ـ محمد حسین سبحانی ( آلمان )

11 ـ هادی شمس حائری ( هلند )

12 ـ نوشین بشیری ( نروژ )

13 ـ وارطان باباخانی ( هلند )

14 ـ تامین عبداللهی ( نروژ )

15 ـ رابعه شاهرخی ( سوئد )

16 ـ هاشم پیرو ( نروژ )

17 ـ حمید یزدان فر ( نروژ )

18 ـ جعفر احمدی ( نروژ )

19 ـ مریم طاهریان پژوه ( سوئد )

20 ـ مهدی احمدی ( سوئد )

21 ـ امید احمدی ( سوئد )

22 ـ مسعود خدابنده ( انگلستان )

23 ـ ایوب کرد رستمی ( کانادا )

24 ـ فرشید احمدی ( سوئد )

25 ـ فرید آرمیده فرزند علی اکبر آرمیده  ( سوئد )

26 ـ سعید آرمیده فرزند علی اکبر آرمیده ( سوئد )

27 ـ میترا یوسفی ( سوئد )

28 ـ ناصر رضوانی ( سوئد )

29 ـ فرشید نظری ( نروژ )

30 ـ فرزاد فرزین فر ( سوئد )

31 ـ نیما پرنیا ( نروژ )

32 ـ آن سینگلتون ( انگلستان )

33 ـ سعید خدابخش ( کانادا )

34 ـ پروین حاجی ( کانادا )

35 ـ فرشته حسینی (دانمارک )

36 ـ پریا دبیریان ( یونان)

37 ـ حسنی فرجی ( سوئد )

38 ـ امید آریا پور ( نروژ )

39 ـ فرامرز افشاری ( یونان )

40 ـ الهام نوروزی ( کانادا )

41 ـ سهیلا نوروزی ( کانادا )

42 ـ بابک ـ الف ( فرانسه )

43 ـ علیرضا نصراللهی ( فرانسه )

44 ـ مصطفی محمدی ( کانادا )

45 ـ شان کرد رستمی ( کانادا )

46 ـ مارلن کرد رستمی ( کانادا )

47 ـ بهاره نیکبخت ( فرانسه )

48 ـ حسن پیرانسر ( فرانسه )

49 ـ حامد صرافپور ( فرانسه )

50 ـ علیرضا نبوی ( سوئد )

51 ـ آنیکا نبوی ( سوئد )

52 ـ سارا نبوی ( سوئد )

53 ـ روحی اصلانی ( سوئد )

54 ـ زهرا مکاری ( سوئد )

55 ـ کنار جاسم علی ( هلند )

56 ـ هوریه محمدی ( کانادا )

57 ـ شیرین اقوامی ( سوئد )

58 ـ زری اقوامی ( سوئد )

59 ـ مهری نصیری ( سوئد )

60 ـ غلام شیر علی ( نروژ )

61 ـ حبیب خرمی ( هلند )

62 ـ مرضیه گنجشکی ( هلند )

63 ـ محبوبه حمزه  ( کانادا )

64 ـ نارمین جاسم علی ( هلند )

65 ـ زهرا محمدی ( هلند )

66 ـ محمد محمدی ( کانادا )

67 ـ مرتضی محمدی ( کانادا )

68 ـ حمید توانا ( هلند )

69 ـ محمد هراتی ( هلند )

70 ـ تول ملاوی

71 ـ کریگوریان

72 ـ محمد اعلامی

73 ـ خلیل تقوی ( هلند )

74 ـ مینا تقوی ( هلند )

75 ـ کریم حقی ( هلند )

76 ـ خالد تقوی ( هلند )

77 ـ زاغیک باباخانی ( هلند )

78 ـ فاطمه غیائی (آلمان )

79 ـ مریم جهانفرد ( هلند )

80 ـ محمد کرمی ( فرانسه )

81 ـ جواد فیروزمند ( فرانسه )

82 ـ مهدی سجودی ( آلمان )

83 ـ مهرداد ساغرچی ( اسکاندیناوی )

84 ـ علی جهانی ( آلمان )

85 ـ مجید روحی ( دانمارک )

86 ـ پروین جعفری ( دانمارک )

87 ـ رویا هراتی پور (نروژ )

88 ـ بشیر همدردزاده ( سوئد )

89 ـ جاوید حسینی ( یونان )

90 ـ محمد ستاری ( نروژ )

91 ـ جلیل حسیمی ( دانمارک )

92 ـ زید رحمانپور ( نروژ)

93 ـ اشرف محمدی ( نروژ )

94 ـ حمید بالفان ( هلند )

95 ـ نور دارا ( هلند )

96 ـ سهیلا بهبودی ( آلمان )

97 ـ نسرین بهبودی ( هلند )

98 ـ کاظم حسینی ( هلند )

99 ـ علی قشقاوی ( آلمان )

100 ـ امیر موثقی ( آلمان )

101 ـ ادوارد ترمادو ( آلمان )

102 ـ آرمینه ترمادو ( آلمان )

103 ـ بهزاد علیشاهی ( هلند )

104 ـ ناهید امیری ( هلند )

105 ـ علیرضا میرعسگری ( آلمان )

106 ـ محسن عباسلو ( اتریش )

107 ـ علیرضا نقاش زاده ( آلمان )

108 ـ الهام کاکاوند ( هلند )

109 ـ علی اکبر راستگو ( آلمان )

110 ـ ماجد دارا ( هلند )

111 ـ نوریه دارا ( هلند )

112 ـ نونا عبداللهی ( هلند )

113 ـ علی تقوی ( هلند )

114 ـ مهدی فدایی ( آلمان )

115 ـ خالد تقوی ( هلند )

116 ـ یوریک ابراهیمیان ( آلمان )

117 ـ فریده براتی ( هلند )

118 ـ محبوبه براتی ( هلند )

119 ـ آرش مقدم ( هلند )

120 ـ بتول سلطانی

121 ـ آرمین سراج ( هلند )

122 ـ کاردو دارا ( هلند )

123 ـ الف آبخازیان ( آلمان )

124 ـ نارینه آرتش ( آلمان )

125 علی زیرک ( هلند )

126 ـ سارا صادقی ( آلمان )

127 ـ بهادر خرمی ( هلند )

128 ـ جعفر گنجشکی ( دانمارک )

129 ـ جمشید چارلنگ ( آلمان )

130 ـ علی شیخی ( هلند )

131 ـ حسام شیخی ( هلند )

132 ـ رضا صادقی ( بلژیک )

133 ـ ایمان واسطی ( هلند )

134 ـ خلیل واسطی ( هلند )

135 ـ فرامرز پاشایی ( کانادا )

136 ـ محمد نبی سلیمان نجات ( کانادا )

137 ـ خوشنام حسامی ( کانادا )

138 ـ حسن صابری ( کانادا )

139 ـ مهرزاد زردشتیان ( هلند )

140 ـ قدرت حمیدی ( کانادا )

141 ـ هاشم میرزا ( هلند )

142 ـ ارشاک نقد علی ( هلند )

143 ـ ابراهیم مناف ( هلند )

144 ـ سوا مناف ( هلند )

145 ـ امیر عاطفه ( هلند )

146 ـ ساناز دارا ( هلند )

147 ـ سعید سلطانپور ( کانادا )

148 ـ مهناز علوی ( هلند )

149 ـ کریستین کرخازیان ( آلمان )

150 ـ حبیب اسداللهی ( آلمان )

151 ـ میلاد آریایی ( آلمان )

152 ـ علی قشقاوی ( آلمان )

153 ـ شادی دوستی ( هلند )

154 ـ حسن حقی ( هلند )

155 ـ مصطفی رحمانی ( آلمان )

156 ـ امیر موثقی ( آلمان )

157 ـ سعیده جابانی ( هلند )

158 ـ مریم واسطی ( هلند )

159 ـ حسین قنبری ( فنلاند )

160 ـ منصور نظری ( فرانسه )

161 ـ حسین نقدی ( آلمان )

162 ـ محمد رزاقی ( فرانسه )

163 ـ نادر نادری ( فرانسه )

164 ـ یحیی حقجو ( سوئد )

165 ـ فرامرز نیک صفت ( دانمارک )

166 ـ سپیده عارف - فرانسه

167 ـ دکتر فرزاد رهنما - آمریکا - کارولینا

168 ـ محمد علوی -فرانسه

169 ـ معصومه نظری ( سوئد )

170 ـ مهران تقی آبادی - فرانسه

171 ـ جمشید پیوسته ( هلند )

172 ـ مهرداد سیدیان ( نروژ )

173 ـ عشرت فلاح ( نروژ )

174 ـ امیر طاهر لو ( سوئد )

175 ـ شیوا مصطفوی -فرانسه  

176 ـ شکوفه بیات ( سوئد )

177 ـ فاطمه سلیمانی ( نروژ )

178 ـ علی میرزایی ( نروژ )

179 ـ اشرف امراللهی ( سوئد )

180 ـ احمد نورائی ( آلمان )

181 ـ زهره شمس ( آلمان )

182 ـ حیدر قدیری ( دانمارک )

.

اسامی در حال تکمیل شدن هست

----

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/index.php?mod=view&id=8191

شهاب حسینی موفق به فرار از کمپ اشرف شد

خانواده ها می گویند اجازه نخواهند داد فرزندانشان بعنوان مشعل های انسانی مورد سواستفاده رجوی و حمیان غربی اش شوند

.

... روز شنبه پنجم ژوئن، شهاب حسینی فرزند محمد حسین متولد تهران موفق به فرار از کمپ اشرف گردید. وی بیست و چهار سال گذشته را در سازمان مجاهدین سپری کرده است. از زمان انتقال مسئولیت نگهداری از کمپ عراق جدید (سابقا اشرف) به دولت منتخب عراق شاهدیم که بسیاری توانسته اند بر مشکلات زیادی که رهبران سازمان مجاهدین (فرقه رجوی) بر سر راهشان قرار داده اند غلبه کرده و به صورتی از این کمپ فرار و خود را آزاد سازند ...

ایران اینترلینک، درب ورودی کمپ عراق جدید (سابقا اشرف)، ششم ژوئن 2010
لینک به متن انگلیسی
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=8190

روز شنبه پنجم ژوئن، شهاب حسینی فرزند محمد حسین متولد تهران موفق به فرار از کمپ اشرف گردید. وی بیست و چهار سال گذشته را در سازمان مجاهدین سپری کرده است.

از زمان انتقال مسئولیت نگهداری از کمپ عراق جدید (سابقا اشرف) به دولت منتخب عراق شاهدیم که بسیاری توانسته اند بر مشکلات زیادی که رهبران سازمان مجاهدین (فرقه رجوی) بر سر راهشان قرار داده اند غلبه کرده و به صورتی از این کمپ فرار و خود را آزاد سازند.

دو روز قبل خانواده هایی که در جلوی این کمپ بست نشسته اند روز مادر را در همین وضع جشن گرفتند. واقعیت این است که این افراد نه تنها از جگر گوشگان اسیر و گروگان گرفته شده شان در داخل کمپ دور هستند که اکنون بیش از چهار ماه است از خانه ها و خانواده های خود در شهر و دیارشان نیز دور می باشند. ولی این مسئله نه تنها نتوانسته است تا روحیه آنها را بشکند که این بار با بشاشیت و امید روز افزون به نجات عزیزانشان روز مادر را هم جشن گرفتند.

خانواده ها همچنین در این روز ها در جلوی درب ورودی کمپ با نصب عکس هایی از خودسوزی های تشکیلاتی سازمان مجاهدین (فرقه رجوی) در سال 2003 که بدستور مستقیم مریم رجوی در کشورهای اروپایی انجام گرفت هشدار دادند که این بار اجازه نخواهند داد تا فرزندانشان بعنوان مشعل های انسانی بدست رجوی و حامیان غربی اش مورد چنین سوء استفاده های وحشیانه ای قرار گیرند.

*     *     *

 

 

 

 

 

 

----------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=8189

تقدیم به همه خانواده های رنجدیده متحصن در پشت درب زندان اشرف و برای قضاوت تاریخ

.

... تاریخ تنها محکمه ای است که هیچ وقت به فراموشی سپرده نمی شود. پس تاریخ به یاد خویش بسپار. تقدیم به همه خانواده های رنجدیده که ماههاست پشت دربهای زندان اشرف در انتظار دیدار فرزندانشان هستند و برای قضاوت تاریخ ...

ایران باستان، پاریس، ششم ژوئن 2010
http://paris39.wordpress.com/

تقدیم به همه خانواده های رنجدیده که ماههاست پشت درب زندان اشرف در انتظار دیدار فرزندانشان  هستند  و برای قضاوت تاریخ

تاریخ تنها محکمه ای است که هیچ وقت به فراموشی سپرده نمی شود

پس تاریخ به یاد خویش بسپار

 

----------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=8157

خانواده ها بعد از چهار ماه امیدوار تر از همیشه

چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد

.

... کار ساده ای نیست. قرار هم نبود که مقابله با فرقه و روش های شستشوی مغزی آن کار ساده ای باشد. خانواده ها بعد از چهار ماه بشاش تر از همیشه و امیدوار تر از همیشه اعلام می کنند که تا دیدار و مطمئن شدن از صحت و سلامت جگرگوشگانشان محل را ترک نخواهند کرد. از آن طرف سران مجاهدین اعلامیه پشت اعلامیه می دهند که این پدران و مادرانشان اعضای وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی هستند و برای قتل آنها به کمپ فرستاده شده اند و ملاقات با آنها برای فرزندانشان تهدید دارد. عجب!! ...

ایران اینترلینک، کمپ اشرف، عراق، سی ام می 2010
لینک به انگلیسی
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=8156

لینک به عکس های بیشتر
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=8157

-------------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=8146

خانواده های ایرانی خواستار کمک سفیر امریکا آقای هیل برای ملاقات با فرزندان اسیرشان در کمپ اشرف شدند

.

... خانواده های ایرانی که از ایران و کشورهای دیگر به عراق آمده و اکنون چهار ماه است که در جلوی مقر اصلی سازمان مجاهدین خلق (کمپ اشرف) در استان دیالی بست نشسته اند از آقای کریستوفر هیل سفیر امریکا در بغداد خواستند تا با دخالت خود بر رهبران این سازمان فشار بیاورد تا این رهبران اجازه بدهند خانواده ها با فرزندان خود ملاقات کنند. فرزندان این خانواده ها از دهه 1980 تا کنون در این کمپ اسیر هستند ...

وکاله العراق بیتنا، بیست و هشتم می 2010
ترجمه از ایران اینترلینک
http://iraq-beituna.net/iba/index.php?option=com_content&
view=article&id=16126:2010-05-27-13-40-03&
catid=25:2010-03-29-16-22-39

لینک به متن انگلیسی
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=8145

بغداد – خانواده های ایرانی که از ایران و کشورهای دیگر به عراق آمده و اکنون چهار ماه است که در جلوی مقر اصلی سازمان مجاهدین خلق (کمپ اشرف) در استان دیالی بست نشسته اند از آقای کریستوفر هیل سفیر امریکا در بغداد خواستند تا با دخالت خود بر رهبران این سازمان فشار بیاورد تا این رهبران اجازه بدهند خانواده ها با فرزندان خود ملاقات کنند. فرزندان این خانواده ها از دهه 1980 تا کنون در این کمپ اسیر هستند.

در نامه ای سرگشاده که یک کپی آن به این خبرگزاری ارسال گردیده، خانواده ها از سفیر امریکا در عراق کمک خواسته اند تا با دخالت خود رهبران و فرمانده های سازمان مجاهدین را قانع کند که اجازه دسترسی آزاد خانواده ها با فرزندانشان را بیرون از دیوار های قرارگاه این سازمان بدهند. خانواده ها گفته اند که همانطور که سه مادر امریکایی توانستند به ایران سفر کرده و با فرزندانشان شون باور، سارا شورد و جاش فاتال که در ایران بازداشت هستند ملاقات کنند آنها نیز خواستار ملاقات با این فرزندان اسیرشان می باشند.

در متن این نامه به آقای هیل آمده است: " ما شاهدیم که دولت شما اکنون موفق شده است تا ملاقات مادران امریکایی با فرزندان زندانیشان در ایران را بر مبنای یک حرکت انسان دوستانه برنامه ریزی کند. ما امیدواریم که این مادران بتوانند از این ملاقات حد اکثر استفاده را کرده و وقت خوبی را با یکدیگر داشته باشند. ولی اگر امریکا می تواند چنین مذاکره ای را با دولت ایران به نتیجه برساند، به ما حق بدهید تا انتظار داشته باشیم که شما بتوانید با این گروه تروریستی کوچک نیز وارد مذاکره شده و اجازه ملاقات آزاد بین ما و اسرای داخل کمپ را بدست آورید.

خانواده ها ابراز امیدواری کرده اند که دخالت آقای هیل و دولت امریکا فشار لازمه را بر رهبران این سازمان وارد سازد و به مصیبت و زجری که بر آنها وارد می گردد خاتمه دهد و زمینه را برای ملاقات آنها با فرزندان اسیرشان در کمپ اشرف آماده سازد.

*    *    *    *

عوائل ايرانية تطالب السفير هيل بمساعدتها على لقاء ابنائها في معسكر اشرف بديالى

http://iraq-beituna.net/iba/index.php?option=com_content&view
=article&id=16126:2010-05-27-13-40-03&catid
=25:2010-03-29-16-22-39

بغداد (إ ب ا)- طالبت عوائل ايرانية قدمت من ايران والمعتصمة منذ اربعة اشهر امام مقر منظمة خلق الإيرانية في محافظة ديالى (معسكر اشرف), طالبت سفيرالولايات المتحدة الامريكية في العراق كريستوفر هيل بالتدخل والضغط على قادة المنظمة لانهاء معاناتهم ولقاء ابنائهم المحتجزين داخل المعسكر منذ عقد الثمانينات من القرن الماضي.

وطالبت العوائل المعتصمة في رسالة مفتوحة وصلت وكالة العراق بيتنا نسخة منها وجهتها للسفير الامريكي في العراق التدخل والحوار مع قادة ومسؤولي المنظمة المذكورة للسماح لها بمقابلة ابنائهم بحرية خارج أسوار المعسكر أسوة بالعوائل الأمريكية الثلاث التي زارت ايران مؤخرا ً وتمكنت من اللقاء بابنائهم الثلاثة (شون باور، سارا شورد ، جاش فاتال) المعتقلين هناك.

وجاء في نص الرسالة "السيد هيل: لقد رأينا بان الحكومة الامريكية قد نجحت وعلى اساس انساني بترتيب ملاقاة الامهات الامريكيات مع ابنائهنّ المعتقلين في ايران، واذا تمكنت امريكا من تحقيق مثل هذه المفاوضات مع الحكومة الإيرانية، نتوقع منكم امكانية التفاوض مع هذه المجموعة الارهابية الصغيرة واستحصال الموافقة للقاء بأبنائنا الاسرى المتواجدين في المعسكر بكل حرية".

واعربت العوائل عن املها في ان يكون تدخل السفير هيل والحكومة الامريكية مع قادة منظمة خلق جادا ً وايجابيا ً لإنهاء معاناتهم واللقاء بأبنائهم المحتجزين في معسكر اشرف.//

*    *    *    *

---------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=8107

خانواده های اسرای سازمان مجاهدین خلق در کمپ اشرف عراق خواستار حقوق مساوی با خانواده های امریکایی های دستگیر شده در ایران شدند

.

... خانواده ها از سفیر امریکا در عراق میخواهند تا از طرف آنها در مناقشه با سران سازمان مجاهدین دخالت نماید. خانواده ها می گویند: "اگر امریکا می تواند چنین مذاکره ای را با دولت ایران به نتیجه برساند، به ما حق بدهید تا انتظار داشته باشیم که شما بتوانید با این گروه تروریستی کوچک نیز وارد مذاکره شده و اجازه ملاقات آزاد بین ما و اسرای داخل کمپ را بدست آورید"...

هیومن رایتس تودی، هجدهم می 2010
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=8106

گروهی از خانواده های ایرانی امروز در نامه ای سرگشاده از آقای کرستوفر هیل سفیر امریکا در عراق خواستند تا در مناقشه با سازمان مجاهدین خلق (فرقه رجوی) دخالت نموده شرایط ملاقات خانواده ها با اسرای کمپ اشرف را فراهم آورد.
این درخواست والدین اسرای کمپ اشرف بعد از آن عنوان گردید که گزارشات خبری عنوان نمودند مادران سه امریکایی بازداشت شده در ایران (شون باور، سارا شورد و جاش فاتال) امروز برای ملاقات با فرزندانشان به ایران سفر می کنند.

خانواده ها گفتند: " مذاکرات با ایران در جهت اخذ اجازه برای این ملاقات انساندوستانه به نتیجه رسیده و ما طبعا برای این مادران بسیار خوشحال هستیم. همه جهان از رشته های علاقه و عاطفه بین والدین و فرزندان باخبر هستند و طبعا ما امیدواریم که این خانوادها به خواسته های خود در ایران دست بیابند"

اکنون قریب چهار ماه است که این خانواده ها در جلوی درب کمپ بست نشسته اند. کمپ اشرف محل نگهداری اعضای فرقه تروریستی مجاهدین خلق می باشد. رهبران فرقه به اعضای عادی اجازه نمی دهند تا با دنیای خارج ارتباط برقرار نمایند و حاضر به مذاکره با هیچ کس در خارج از کمپ نیستند. برخی از اعضا بیش از بیست سال است که در این کمپ گرفتار شده اند.

اگر چه دولت عرق مسئولیت این کمپ را بر عهده دارد ولی مقامات می گویند دستشان در این زمینه بسته است چرا که سازمان مجاهدین خلق پشتیبانانی قوی در واشنگتن دارد. این درحالی است که این گروه در لیست تروریستی ایالات متحده امریکا است.

خانواده ها به آقای هیل می گویند:" البته باید گفت که ما خودمان نیز در یک مقطع شاهد بودیم که وقتی سربازان عراقی خواستند تا به ما کمک کنند تا وارد کمپ شویم، نیروهای نظامی امریکایی مستقر در کمپ به کمک رهبران سازمان مجاهدین خلق آمدند و از این کار جلوگیری نمودند".

خانواده ها از سفیر امریکا در عراق میخواهند تا از طرف آنها در مناقشه با سران سازمان مجاهدین دخالت نماید. خانواده ها می گویند: "اگر امریکا می تواند چنین مذاکره ای را با دولت ایران به نتیجه برساند، به ما حق بدهید تا انتظار داشته باشیم که شما بتوانید با این گروه تروریستی کوچک نیز وارد مذاکره شده و اجازه ملاقات آزاد بین ما و اسرای داخل کمپ را بدست آورید".

*   *   *

نامه سرگشاده به کریستوفر هیل، سفیر ایالات متحده امریکا در عراق

آقای سفیر عزیز،

ما، خانواده ها ای ایرانی هستیم که برای دیدار با بستگان اسیرمان در سازمان مجاهدین خلق (فرقه رجوی) به عراق سفر کرده ایم. اکنون حدود چهار ماه است که ما خانواده ها در مقابل درب ورودی کمپ اشرف نشسته ایم ولی هنوز موفق به دیدار با عزیزانمان نشده ایم.

ما با خبر شدیم که مادران سه جوان امریکایی، شون باور، سارا شورد و جاش فاتال که در ایران در بازداشت به سر می برند امروز برای دیدار با فرزندانشان به ایران خواهند رفت.

مذاکرات با ایران در جهت اخذ اجازه برای این ملاقات انساندوستانه به نتیجه رسیده و ما طبعا برای این مادران بسیار خوشحال هستیم. همه جهان از رشته های علاقه و عاطفه بین والدین و فرزندان باخبر هستند و طبعا ما امیدواریم که این خانوادها به خواسته های خود در ایران دست بیابند.

اگر چه ما وجوه مشابهی با این سه مادر داریم ولی تفاوت ما در این است که فرزندان ما بیش از بیست سال است که در کمپ اشرف عراق به اسارت گرفته شده اند والبته نه توسط دولت عراق که توسط رهبران گروهی که کنترل این کمپ را در اختیار دارند. نقطه تمایز دیگر ما وضعیت داخلی کمپ اشرف است که به مراتب از وضعیت هر زندانی بد تر است. فرزندان ما سالها است که حتی اجازه ارتباط تلفنی یا نامه نگاری با خانواده های خود را نداشته و در وضعیت برده دارانه ای نگهداری می شوند.

تا سال 2003 ما امکان نزدیک شدن به کمپ و اسارتگاه فرزندانمان را نداشتیم چرا که سازمان مجاهدین خلق مسلح بود. ما بعد از خلع سلاح این گروه توسط نیروهای امریکاییی و جمع شدن آنها در یک محل بسیار امیدوار شده احساس کردیم که بالاخره احتمال ملاقات بوجود آمده است.

ولی متاسفانه ارتش امریکا این گروه را تسلیم و منحل ننمود و این در حالی بود که گروه مجاهدین خلق در لیست تروریستی کشور امریکا بوده و در عراق نیز بعنوان یک گروه تروریستی خارجی شناخته می شود. حتی بیاد داریم که وقتی در آن زمان ما به امید دیدار با فرزندانمان به عراق سفر کردیم، نیروهای ارتش امریکا از کمک به ما خودداری نمودند. آن تعداد معدودی که شانس داشتند و توانستند افراد خانواده خود را ببینند مستمرا تحت نظارت فرمانده های سازمان مجاهدین بودند که مبادا کسی بتواند آزادانه صحبت کرده و یا بخواهد از کمپ فرار کند.

وقتی دولت عراق در ژانویه 2009 کنترل این کمپ را بر عهده گرفت باز ما امیدوار شدیم که شاید این بار بتوانیم جگر گوشگانمان را یک بار دیگر ببینیم.

ولی این بار نیز رهبران سازمان مجاهدین خلق از هر گونه همراهی با ما خودداری کرده اند. آنها نه تنها درب ورودی را قفل زده اند که به روش های مختلف ما را تهدید جانی کرده و میخواهند که ما منطقه را ترک کنیم. اکنون دولت عراق هر کاری که از دستش بر بیاید برای کمک به ما انجام میدهد ولی الان حدود چهار ماه است که ما هنوز در پشت دربهای بسته قرارگاه اشرف بدون هیچ خبری از فرزندانمان نشسته ایم.

ما طی این چهار ماه با یونامی، صلیب سرخ، گروه های حقوق بشری، شیوخ استان دیالی، مطبوعات عراقی و بین المللی و مقامات رسمی دولت عراق و همچنین مقامات انتظامی مستقر در این کمپ ملاقات و صحبت کرده ایم. متاسفانه در همه جا و بارها و بارها شنیده ایم که دولت عراق کار زیادی نمی تواند انجام بدهد چرا که سازمان مجاهدین از پشتیبانی ای با نفوذ در امریکا برخوردار است (جایی که این سازمان مجاهدین رسما در لیست نیروهای تروریستی قرار دارد)

البته باید گفت که ما خودمان نیز در یک مقطع شاهد بودیم که وقتی سربازان عراقی خواستند تا به ما کمک کنند تا وارد کمپ شویم، نیروهای نظامی امریکایی مستقر در کمپ به کمک رهبران سازمان مجاهدین خلق آمدند و از این کار جلوگیری نمودند.

پس از این پروسه ما اکنون کاملا قانع شده ایم که کسی جز امریکا کنترل این کمپ را بدست ندارد و البته باید بگوییم که متاسفانه بنظر می رسد که بر خلاف معمول "این دم است که اکنون در حال تکان دادن سگ است".
ما شاهدیم که دولت شما اکنون موفق شده است تا ملاقات مادران امریکایی با فرزندان زندانیشان در ایران را بر مبنای یک حرکت انسان دوستانه برنامه ریزی کند. ما امیدواریم که این مادران بتوانند از این ملاقات حد اکثر استفاده را کرده و وقت خوبی را با یکدیگر داشته باشند.

ولی اگر امریکا می تواند چنین مذاکره ای را با دولت ایران به نتیجه برساند، به ما حق بدهید تا انتظار داشته باشیم که شما بتوانید با این گروه تروریستی کوچک نیز وارد مذاکره شده و اجازه ملاقات آزاد بین ما و اسرای داخل کمپ را بدست آورید.

آقای هیل، ما از شما بعنوان سفیر دولت امریکا در عراق میخواهیم تا از نفوذ بالایی که دارید استفاده کرده و مجاهدین خلق را وادار کنید تا بخاطر انسانیت هم که شده اجازه بدهند تا با فرزندان اسیرمان در کمپ اشرف آزادانه ملاقات کنیم.

خانواده های اعضای سازمان مجاهدین خلق در کمپ اشرف، عراق

----------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=8025

تلاش بی نتیجه ایران و عراق برای بستن قرارگاه اشرف

(مسئولان مجاهدین افراد را به زور در اردوگاه اشرف نگه داشته اند)

.

... بیش از سه هزار نفر هنوز در قرارگاه اشرف زندگی می کنند. خانواده های عده ای از آنان و همچنین شماری از کسانی که موفق به ترک این اردوگاه شده اند می گویند مسئولان مجاهدین، افراد را بزور در اردوگاه نگه داشته اند و حتی به آنها اجازه دیدار به خانواده هایشان را نمی دهند ...

لینک به پخش برنامه ویدئویی تلویزیون بی بی سی:
http://www.bbc.co.uk/persian/world
/2010/04/100426_l42_ashraf_camp.shtml

لینک به پخش همین برنامه در یو تیوب
http://www.youtube.com/watch?v=J96_IeD2bt0

خبرگزاری بی بی سی فارسی، بیست و ششم آوریل 2010
http://www.bbc.co.uk/persian/world/2010/04/100426_l42_ashraf_camp.shtml

قرارگاه اشرف، تنها پایگاه سازمان مجاهدین خلق، با وجود گذشت هفت سال از سقوط حکومت صدام حسین همچنان در عراق باقی است و تلاشهای دولتهای ایران و عراق برای پایان دادن به عمر این اردوگاه همچنان بی فایده مانده.

بیش از سه هزار نفر هنوز در قرارگاه اشرف زندگی می کنند. خانواده های عده ای از آنان و همچنین شماری از کسانی که موفق به ترک این اردوگاه شده اند می گویند مسئولان مجاهدین، افراد را بزور در اردوگاه نگه داشته اند و حتی به آنها اجازه دیدار به خانواده هایشان را نمی دهند.

سازمان مجا هدین خلق این اتهام را رد می کند. مهرداد فرهمند، خبرنگار ما به عراق رفته و گزارشی دارد از گروهی از خانواده هایی که برای دیدن فرزندانشان هفته ها جلوی در اردوگاه اشرف تجمع کردند، تجمعی بی نتیجه.

لینک به پخش برنامه ویدئویی تلویزیون بی بی سی:
http://www.bbc.co.uk/persian/world
/2010/04/100426_l42_ashraf_camp.shtml

لینک به پخش همین برنامه در یو تیوب
http://www.youtube.com/watch?v=J96_IeD2bt0

----------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/index.php?mod=view&id=7992

موضع رسمی دولت امریکا در قبال وقایع کمپ اشرف  

... به برخی از سه هزار و چهار صد عضو گروه تروریستی مجاهدین خلق که در کمپ اشرف بسر می برند اجازه و آزادی خروج از کمپ داده نشده است. این مسئله توسط تهدید های سران سازمان مجاهدین خلق که تهدید به انتقام نموده اند انجام شده است. افراد می گویند که تحت فشارهای جسمی و روحی قرار داشته اند. مثلا برخی مدعی شده اند که با تهدید زندان انفرادی و انتقام از خانواده ها از خروج و جدایی آنها جلوگیری شده است ...

وزارت خارجه دولت امریکا، مارس 2010
ترجمه ایران اینترلینک
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=7991
.
گزارش حقوق بشر در طی سال 2009 در کشور عراق
دائره دموکراسی، حقوبشر و نیروی کار
.
عملکرد حقوق بشری در گزارش کشور ها در سال 2009
یازدهم مارس 2010
.
لینک به متن کامل گزارش سالانه (انگلیسی)
http://www.state.gov/g/drl/rls/hrrpt/2009/nea/136069.htm  
.
(...)

.
الف: کشته شده های بدون قاعده و غیر قانونی
...
در روز بیست و هشتم ژوئیه درگیری هایی در کمپ اشرف در استان دیالی بوقوع پیوست. این زمانی رخ داد که نیروهای انتظامی عراق به قصد برقراری ایستگاه پلیس وارد کمپ گردیدند. این کمپ بیش از سه هزار و چهارصد نفر از گروه تروریستی ایرانی مجاهدین خلق را در بر می گیرد. درگیری ها منجر به مرگ یازده تن از اعضای سازمان مجاهدین خلق و زخمی شدن سی تن از افسران انتظامی عراق گردید. دولت با دلایل معتبر ابراز نمود که سازمان مجاهدین خلق آغاز گر درگیری ها بوده و تظاهراتی اعتراضی را برای بستن راه ورود نیروهای انتظامی عراق به کمپ سازمان داده است.
(...)

.
د: آزادی ترددات، مهاجرت ها در داخل کشور، حفاظت از پناهندگان و کسانی که کشوری ندارند:
...
ادعاهایی در طی سال مطرح گردیده است که به برخی از سه هزار و چهار صد عضو گروه تروریستی مجاهدین خلق که در کمپ اشرف بسر می برند اجازه و آزادی خروج از کمپ داده نشده است. این مسئله توسط تهدید های سران سازمان مجاهدین خلق که تهدید به انتقام نموده اند انجام شده است. این اتهامات توسط برخی از ساکنان سابق کمپ اشرف که از آنجا خارج شده اند مطرح شده است. افراد می گویند که تحت فشارهای جسمی و روحی قرار داشته اند. مثلا برخی مدعی شده اند که با تهدید زندان انفرادی و انتقام از خانواده ها از خروج و جدایی آنها جلوگیری شده است.
...

---------------------------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/index.php?mod=view&id=7871

بریتانیا: ساکنین کمپ اشرف با احترام به تصمیم عراق بصورت کاملا صلح آمیز با مقامات همکاری کنند

.

... وزیر حقوق بشر نیز در ملاقات بیست و هفتم ژانویه 2010 با سفیر ما تایید نمود که دولت عراق در حل و فصل مسئله ساکنین کمپ با رعایت ضوابط و قوانین حقوق بشری و با همکاری سازمان ملل و صلیب سرخ جهانی عمل خواهد کرد. ما معتقدیم که به نفع خود ساکنین کمپ است تا با قبول و احترام به تصمیم دولت عراق بصورت کاملا صلح آمیز با مقامات عراقی همکاری کنند ...

مجلس عوام، پارلمان بریتانیا، شانزدهم مارس 2010

لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=7870

دیوید درو (نماینده از حزب کارگر):

سوال می کنم از معاون وزیر خارجه که در ملاقاتهای اخیری که با دولت عراق داشته اند آیا صحبتی شده و یا قدم هایی برداشته شده است تا ساکنین کمپ اشرف از عراق اخراج نشوند؟

.

ایوان لویس (معاون وزیر خارجه و نماینده از حزب کارگر):

ما مسئله کمپ اشرف را در مقاطع مختلف با نخست وزیر عراق، وزیر خارجه، وزیر حقوق بشر، وزیر داخله و همچنین کمیته دولتی مسئول این کمپ مطرح کردیم. من خود در دسامبر 2009 در ملاقات با وزیر خارجه عراق تاکید کردم که حل این مسئله باید با رعایت استاندارهای بین المللی حقوق بشری باشد. ما همچنین در این رابطه با سازمان ملل، امریکا و اتحادیه اروپا هم در مقاطعی صحبت کرده ایم.
مقامات عراقی به ساکنین کمپ اطلاع داده اند که آنها نمی توانند بیش از این در کمپ اشرف باقی بمانند ولی مقامات همچنین به آنها تضمین داده اند که افراد به زور به کشوری که ممکن است در آن ترس از محاکمه داشته باشند یا احتمال بدهند که ممکن است شکنجه شوند فرستاده نخواهند شد. وزیر حقوق بشر نیز در ملاقات بیست و هفتم ژانویه 2010 با سفیر ما تایید نمود که دولت عراق در حل و فصل مسئله ساکنین کمپ با رعایت ضوابط و قوانین حقوق بشری و با همکاری سازمان ملل و صلیب سرخ جهانی عمل خواهد کرد.

ما معتقدیم که به نفع خود ساکنین کمپ است تا با قبول و احترام به تصمیم دولت عراق بصورت کاملا صلح آمیز با مقامات عراقی همکاری کنند.

---------

همچنین:
http://iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=6286

بریف: کمپ اشرف و کنوانسیون ژنو

.

 

... در خصوص سرزمین اشغال شده، عملکرد کنوانسیون تا یکسال بعد از پایان عمومی عملیات نظامی ادامه خواهد داشت، و بعد از آن در صورتی که قدرت اشغالگر همچنان نقش دولت را ایفا نماید ادامه می یابد. اشغال عراق رسما در 30 ژوئن 2004 پایان یافت ...

پارلمان بریتانیا، ترجمه از ایران اینترلینک، بیست و ششم آوریل 2009
لینک به متن اصلی (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=6273

20 مارس 2009
نویسنده: آرابلا تورپ
بخش: امور خارجه و دفاعی
منبع: کتابخانه مجلس عوام بریتانیا

کمپ اشرف چیست؟

اشرف یک محل استقرار در استان دیاله عراق، نزدیک به مرز ایران، می باشد که مقر فرماندهی سازمان مجاهدین خلق محسوب میگردد. سازمان مجاهدین خلق عنصر اصلی در یک ائتلاف از گروه های اپوزیسیون ایرانی موسوم به شورای ملی مقاومت است که از جانب تعدادی از کشورها به عنوان یک گروه تروریستی معرفی گردیده است، ولی در حال حاضر از لیست سازمان های تروریستی در بریتانیا و اتحادیه اروپا خارج شده است. این سازمان در خلال جنگ ایران و عراق در طرف صدام حسین بود، ولی بدنبال اشغال عراق به رهبری ایالات متحده در سال 2003، سازمان مجاهدین خلق به نیروهای آمریکایی تسلیم گردید و تمامی 3800 عضو آن خلع سلاح شده و در کمپ اشرف محصور گردیدند. تعدادی حدود 370 نفر از آن زمان بطور داوطلبانه به ایران بازگشته اند، و در سال 2004 محدودیت ها و کنترل ها برداشته شدند. دولت عراق هدف خود را بستن کمپ و اخراج پرسنل سازمان مجاهدین خلق از سرزمین عراق اعلام داشته است.

چه کسی مسئول ساکنان اشرف است؟

مسئولیت اصلی حفاظت از ساکنان مربوطه به عهده کشورهایی است که عملا کنترل آنجا را به عهده دارند. از سال 2003 تا 31 دسامبر 2008 نیروهای آمریکایی از کمپ اشرف حفاظت نمودند. سپس در 1 ژانویه 2009 کنترل مربوطه، تحت توافق جدید بین آمریکا و عراق در خصوص موقعیت نیروها، به دولت عراق واگذار شد. هم ایالات متحده و هم دولت عراق اطمینان داده اند که، در چهارچوب قانون اساسی عراق، ساکنان اشرف مطابق با قوانین انسان دوستانه بین المللی و خصوصا مطابق با اصول عدم اجبار رفتار خواهد شد. بریتانیا این موضوع را متقدمتا مربوط به ایالات متحده میداند تا اینکه مسئولیت بریتانیا باشد.

نگرانی های عمده در چیست؟

شرایط زندگی در اشرف عموما موضوع نگران کننده ای نیست، اگر چه یک انفجار مقر تأمین آب اشرف را در فوریه 2008 منهدم نمود. نگرانی اصلی این است که ساکنان آن اگر به صورت غیر داوطلبانه به ایران بازگردانده شوند با خطر شکنجه یا سایر موارد نقض جدی حقوق بشر قرار روبرو خواهند بود. عراق طبق گزارشات واصله به ساکنان اشرف دو گزینه را پیشنهاد کرده است: بازگشت به ایران یا یافتن کشور ثالثی برای اقامت در تبعید. مقامات عراقی بهرحال روشن ساخته اند که اعضای سازمان مجاهدین خلق بزور به ایران بازگردانده نخواهند شد و از جامعه بین المللی خواسته اند تا به ساکنان اشرف پناهندگی بدهند.

کسانی که کمپ اشرف را بطور داوطلبانه ترک کرده اند گزارشاتی در خصوص مغزشویی، تحمیل آموزش ها و رفتار خشن توسط سازمان مجاهدین خلق در قبال کسانی که میخواهند جدا شوند داده اند.

این اطلاعات به نمایندگان مجلس در راستای اجرای وظایف نمایندگی داده شده و مربوط به هیچ فرد خاص یا شرایط بخصوصی نمیشود و باید به عنوان اطلاعات بروز شده تلقی گردد. قوانین یا سیاست ها میتوانند از زمان بروز شدن این گزارش تغییر یابند. متخصصین مناسب و مسلط باید در صورتی که نظرات یا اطلاعات خاصی مد نظر است مورد مشاوره قرار گیرند.

این اطلاعات در رابطه با ترم ها و شرایط عمومی ما ارائه میگردند که بر روی اینترنت در دسترس عموم است یا میتواند در صورت درخواست بصورت یک کپی داده شود. نویسندگان گزارش جهت گفتگو در خصوص محتوای این بریف با نمایندگان مجلس و کارکنان آنان در دسترس میباشند ولی این موضوع در خصوص افراد عادی صدق نمیکند.

آیا کنوانسیون ژنو شامل حال سازمان مجاهدین خلق هم میشود؟

در ماه ژوئیه سال 2004، به نیروهای سازمان مجاهدین خلق در اشرف توسط آمریکا اعلام شد که آنها تحت کنوانسیون چهارم ژنو مربوط به سال 1949، "افراد حفاظت شده" محسوب میشوند، زیرا که آنها در خلال جنگ در عراق بی طرف بوده اند. کنوانسیون چهارم ژنو از شهروندانی حفاظت میکند که در نتیجه یک برخورد نظامی بین المللی یا اشغال یک کشور خود را در دست کشوری می یابند که تبعه آن نبوده اند. این کنوانسیون مشخص میسازد که در هیچ شرایطی یک فرد حفاظت شده نباید تحت هیچ شرایطی به کشوری که ممکن است بهر دلیل ترس از پیگرد برای نظرات سیاسی یا عقاید مذهبی اش داشته باشد منتقل گردد.

در خصوص سرزمین اشغال شده، عملکرد کنوانسیون تا یکسال بعد از پایان عمومی عملیات نظامی ادامه خواهد داشت، و بعد از آن در صورتی که قدرت اشغالگر همچنان نقش دولت را ایفا نماید ادامه می یابد. اشغال عراق رسما در 30 ژوئن 2004 پایان یافت.

چه قوانین بین المللی دیگری میتوانند به این مسئله مربوط باشند.

تحت قوانین بین المللی و اصل عدم اجبار، هیچ کس نباید در صورتیکه خطر واقعی وجود داشته باشد که ممکن است مورد بدرفتاری یا تحت پیگرد بخاطر نژاد و مذهب و ملیت و یا عضویت در گروه اجتماعی خاص یا داشتن عقاید سیاسی قرار گیرد، اخراج یا بازگردانده شود. ایالات متحده کنوانسیون های مربوط به این اصول را پذیرفته است (کنوانسیون پناهندگان سال 1951 و کنوانسیون منع شکنجه ملل متحد سال 1984)، ولی دولت عراق چنین کاری را نکرده است. در هر صورت اصول عدم اجبار به عنوان یک اصل قانونی مرسوم بین المللی شناخته شده که تمامی کشورها خود را به آن ملزم میدانند.

-----------

در همین رابطه:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=6837

گزارش انستیتوی تحقیقات دفاع ملی (RAND)

(مقدمه بعلاوه بخش های اول و دوم و سوم و چهارم)

.

.

انستیتوی تحقیقات دفاعی ملی امریکا، (ترجمه ایران اینترلینک):

لینک به متن کامل گزارش به انگلیسی
http://iran-interlink.org/?mod=view&id=6789

لینک به فایل پی دی اف گزارش (انگلیسی)
http://iran-interlink.org/userfiles/File/RAND_August%202009.pdf

... تحقیق انجام شده در این گزارش برای دفتر وزیر دفاع آمریکا صورت گرفته است. تحقیق در انستیتوی تحقیقات دفاعی ملی (RAND) که یک مرکز تحقیقات و برنامه ریزی است و از جانب دولت فدرال آمریکا تأمین مالی میشود و مورد حمایت دفتر وزیر دفاع، ستاد مشترک، فرماندهی نبرد متحد، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی ،آژانس های دفاعی، و جامعه اطلاعاتی دفاعی تحت قرارداد   W74V8H-06-C-0002 می باشد انجام پذیرفته است ...

(Camp Ashraf)

.

.

انستیتوی تحقیقات دفاعی ملی  RAND

این سند به عنوان یک مدرک عمومی مؤسسه RAND در سایت www.rand.org در اختیار عموم قرار داده شده است.

مؤسسه RAND  یک سازمان تحقیقاتی غیر انتفاعی است که تحلیل های عملی و راه حل های مؤثر در برابر چالش هایی که جامعه و بخش خصوصی در سراسر جهان با آن روبرو هستند را ارائه مینماید.

.

.

مجاهدین خلق در عراق، یک معمای سیاسی

جرمیا گولکا، لیدیا هانسل، الیزابت ویلک، جودیت کارسون

 

تأمین شده برای دفتر وزیر دفاع آمریکا، تأیید شده برای استفاده عمومی، بدون محدودیت توزیع

 

تحقیق انجام شده در این گزارش برای دفتر وزیر دفاع آمریکا صورت گرفته است. تحقیق در انستیتوی تحقیقات دفاعی ملی (RAND) که یک مرکز تحقیقات و برنامه ریزی است و از جانب دولت فدرال آمریکا تأمین مالی میشود و مورد حمایت دفتر وزیر دفاع، ستاد مشترک، فرماندهی نبرد متحد، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی ،آژانس های دفاعی، و جامعه اطلاعاتی دفاعی تحت قرارداد   W74V8H-06-C-0002 می باشد انجام پذیرفته است.

 

تصویر روی جلد جزوه حاضر مربوط به آرم سازمان مجاهدین خلق (سمت چپ) و پرچم ایران (قبل از سال 1980) در کمپ اشرف می باشد.

 

مقدمه

جزوه یک جلدی حاضر نتیجه یکی از چندین مطالعه تحقیقاتی است که برای نیروهای چند ملیتی در عراق و نیروی ضربت 134 (عملیات اسیر گیری TF-134) صورت گرفته و حاوی ابزارهای تحلیلی و دورنمائی به منظور کمک به فرماندهان صحنه در آینده و طراحی سیاست گذاران و ارائه عملیات اسیر گیری در محیط های نظامی نامنظم می باشد.  

در خلال عملیات آزادی عراق، نیروهای ائتلاف با یک موضوع اسیر گیری غیر عادی مربوط به مجاهدین خلق، یک گروه معارض فرقه ای ایرانی تبعیدی که صدام حسین به عراق دعوت کرده بود تا از جانب او در جریان جنگ ایران و عراق بجنگند روبرو شدند. ایالات متحده، سازمان مجاهدین خلق را در سال 1997یک سازمان تروریست خارجی و در سال 2003 یک نیروی دشمن متخاصم در عملیات آزادی عراق ارزیابی نمود. بلافاصله بعد از اشغال عراق، نیروهای ائتلاف اعلام آتش بس از جانب سازمان مجاهدین خلق را پذیرفته، گروه را خلع سلاح کرده، و اعضای آنرا در یکی از قرارگاه های سازمان مجاهدین خلق متمرکز نمودند. در سال 2007، ژنرال دوگلاس استون از سپاه تفنگداران دریایی که در آن زمان فرماندهی عملیات اسیرگیری در عراق را به عهده داشت، از RAND خواست تا یک تحلیل دقیق از وضعیت مربوط به حفاظت نیروهای ائتلاف از سازمان مجاهدین خلق ارائه نماید. این کار باید مورد توجه سیاست گذاران، فرماندهان نظامی، یا محققانی که در گیر ارزیابی یا طراحی عملیات اسیر گیری هستند، بعلاوه مقامات دولت عراق که مسئولیت سیاست دولت خویش در قبال سازمان مجاهدین خلق و گروه های مشابه را دارند نیز باشد. این جزوه تک جلدی منعکس کننده تحقیقی است که مؤسسه RAND از اکتبر 2007 تا ژانویه 2009، هم در عراق و هم در ایالات متحده به انجام رسانده است. این تحقیق با هزینه نیروی TF-134 انجام شده و در چهارچوب فعالیت های مرکز سیاست امنیتی و دفاعی   RAND (انستیتوی تحقیقات دفاع ملی)، یک مرکز تحقیق و برنامه ریزی مورد حمایت مالی دولت فدرال، دفتر وزیر دفاع، ستاد مشترک، فرماندهی میدانی متحده، نیروی دریایی، سپاه تفنگداران دریایی، آژانس های دفاعی، و جامعه اطلاعات دفاعی می باشد.

برای اطلاعات بیشتر در خصوص مرکز سیاست امنیتی و دفاعی بین المللی RAND با مدیر آن جیمز دوبینز تماس بگیرید. او در ایمیل James_Dobbins@rand.org و شماره تلفن 703-413-1100 داخلی 5134 و یا آدرس زیر قابل دسترس می باشد:

RAND Corperation, 1200 S. Hayes Street, Arlington, VA 22202

 اطلاعات بیشتر در خصوص RAND در سایت www.rand.org در اختیار میباشد.

 

 

فهرست

.

.

خلاصه

معمای مجاهدین خلق

از اولین هفته های عملیات آزادی عراق تا ژانویه 2009، نیروهای ائتلاف امنیت اعضای مجاهدین خلق[1]، یک گروه فرقه ای معارض ایرانی تبعیدی ساکن عراق، را تأمین و برقرار نمودند. در آغاز عملیات آزادی عراق، سازمان مجاهدین خلق، بیشتر به خاطر سابقه همکاریش با ارتش صدام حسین در جنگ ایران و عراق و درگیریش در سرکوب قیام شیعیان و کردها به دنبال جنگ خلیج در سال 1991، یک نیروی دشمن تلقی میشد. از سال 1997، سازمان مجاهدین خلق توسط ایالات متحده به عنوان یک سازمان تروریست خارجی به خاطر حملاتی که علیه اهداف ایرانی از زمان تأسیسش در سال 1965 – و خصوصا بخاطر سوء قصد و کشتن سه افسر ارتش آمریکا و سه شهروند پیمان کار آمریکایی در تهران در طی دهه 1970 – در لیست تروریستی قرار گرفته است. علیرغم اعتقاد نیروهای ائتلاف که سازمان مجاهدین خلق یک تهدید امنیتی محسوب نمیشود، آنان گروه را تحت کنترل خود قرار داده و برای جلوگیری از اینکه دولت عراق اعضای سازمان مجاهدین خلق را به ایران بفرستند از آنان حفاظت کردند، این در حالی بود که ایران به اعضای سازمان مجاهدین خلق در برابر پیگرد قانونی عفو داده است. تصمیم نیروهای ائتلاف جهت اعطای حفاظت به یک سازمان تروریست خارجی خیلی بحث انگیز بود چرا که ایالات متحده را در موقعیت حمایت از گروهی قرار داد که برچسب سازمان تروریستی خورده بود. در میان شکایات بسیار، این معمای سیاسی نیز ایالات متحده را در برابر اتهام سیاست دوگانه در جنگ با تروریسم آسیب پذیر کرد.

 

تمرکز تحقیقات حاضر

تحقیقاتی که در این نوشته گزارش میشود وضعیت مربوط به بازداشت مجاهدین خلق را نشان میدهد. این گزارش بطور خاص بر این نکته تمرکز دارد که آیا اعضای سازمان مجاهدین خلق تحت عناوین درستی بازداشت شده اند، و همچنین تأثیرات بازداشت آنان به عنوان "اشخاص تحت حفاظت" طبق کنوانسیون چهارم ژنو، و گزینه هایی برای مستقر کردن سازمان مجاهدین خلق در عراق یا کشورهای دیگر چه بوده است. این گزارش مباحثی را مطرح میکند که میتواند از تجربه سازمان مجاهدین خلق استخراج شده و برای ممانعت از وضعیت مشابه در آینده مورد استفاده قرار گیرد. همچنین گزارش راه کارهایی را ارائه میدهد که میتواند مشکل فوری استقرار اعضای سازمان مجاهدین خلق، حال که دولت عراق مسئولیت سازمان مجاهدین خلق را بدنبال توافق نیروهای ایالات متحده و عراق که از اول ژانویه 2009 وارد عمل شده است بعهده گرفته، حل نماید.

 

توافق آتش بس بین نیروهای ائتلاف با سازمان مجاهدین خلق

در ماه آوریل سال 2003، بعد از یک درگیری مختصر، سازمان مجاهدین خلق درخواست آتش بس نمود[2]. از آنجا که افسران نیروهای مخصوص که درخواست آتش بس را دریافت نمودند اطلاعاتی در باره خصوصیات گروه نداشتند، آنان توسط رهبران سازمان مجاهدین خلق (که انگلیسی سلیس صحبت میکردند) متقاعد شدند که قبل از اشغال عراق گروه پیشنهاد داده بود تا در طرف نیروهای ائتلاف بجنگد و همچنین بسیاری از اعضای آن در ایالات متحده تحصیل کرده اند[3]. بر اساس این ادعاها، که مشخص شد دروغ بوده است، افسران با درخواست سازمان مجاهدین خلق برای آتش بس با قبول شرط سازمان مجاهدین خلق که سلاح های خود را نگاه دارد موافقت کردند.

در ماه می سال 2003، آژانس های واشنگتن موافقت کردند تا نیروهای ائتلاف را برای حفاظت از پیرامون سازمان مجاهدین خلق و البته خلع سلاح گروه هدایت نمایند. مجددا، افسران نیروهای ائتلاف که با رهبران سازمان مجاهدین خلق مذاکره کرده بودند متقاعد شدند که از رهنمودهای داده شده پیروی نکنند. به جای اینکه اصرار بر تسلیم سازمان مجاهدین خلق داشته باشند، آنها یک توافق آتش بس را پذیرفتند که طبق آن سازمان مجاهدین خلق خلع سلاح شده و تمامی 3800 عضو آن (در آن زمان) در بزرگترین محل استقرار سازمان یعنی قرارگاه اشرف که تقریبا در 40 مایلی شمال بغداد واقع است به عنوان ساکنان محل (به جای اسرا) متمرکز شدند. [4]

 

موقعیت بحث انگیز "اشخاص حفاظت شده" در خصوص سازمان مجاهدین خلق

انواع حفاظت هایی که برای اسرا در نظر گرفته شده اند بر اساس وضعیت قانونی آنان تحت قانون حقوق بشر بین المللی (قانون جنگ) مشخص میگردد. بهرحال، نیروهای ائتلاف تا بیش از یکسال هیچ اقدامی جهت مشخص کردن وضعیت قانونی سازمان مجاهدین خلق نکردند. این امر تا حدی بخاطر سردرگمی بود که وزارت دفاع آمریکا در خصوص اینکه چه قانونی اعمال گردد داشت. ایالات متحده سیاست قابل بحث اعمال نکردن کنوانسیون های ژنو برای تروریست های خارجی که در عراق میجنگیدند را پذیرفته بود، هرچند این قانون بر دشمن اعمال میگردد و طراحان عملیات آزادی عراق نیز سازمان مجاهدین خلق را نیروی دشمن نامیده بودند. موضوع زمانی پیچیده تر شد که سازمان مجاهدین خلق اعلام نمود که در جنگ با نیروهای ائتلاف شرکت نکرده است، و بسیاری از افسرانی که مسئول اسیر گرفتن سازمان مجاهدین خلق بودند این ادعا را قبول داشتند، اگر چه حداقل یک مجروح از نیروهای ویژه در نتیجه جنگ با سازمان مجاهدین خلق بجا مانده بود.

زمانی که نسبت به این موضوع که آیا طرف مقابل میتواند به عنوان پرسنل نظامی محسوب شود تردید وجود دارد، کنوانسیون سوم ژنو مشخص می نماید ک موضوع هر فرد توسط دادگاه صالحه معین گردد. نیروهای ائتلاف یک نیروی ضربت بین سازمانی (JIATF) برای جمع آوری اطلاعات در خصوص اعضای سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف تشکیل داده و یک هیئت بررسی وضعیت سازمان مجاهدین خلق برای رسیدگی به وضعیت آنان بوجود آوردند. موقتا، به تمامی اعضای سازمان مجاهدین خلق حفاظت لازم مربوط به نظامیان اسیرشده داده شد که به عنوان اسیر جنگی شناخته میشوند.

اما در ماه ژوئن 2004، بدون رسیدگی قضائی، وزیر دفاع آمریکا دونالد رامزفلد وضعیت قانونی سازمان مجاهدین خلق را معین کرد. به جای اینکه آنان اسیر جنگی تلقی شوند، او اعضای سازمان مجاهدین خلق را به عنوان افراد غیر نظامی حفاظت شده تحت کنوانسیون چهارم ژنو معرفی نمود. از آنجا که اعضای سازمان مجاهدین خلق بیشتر نظامی تلقی میشوند، این مسئله اینطور نشان میداد که آنها درگیر جنگ با نیروهای ائتلاف نشده اند. علاوه بر این، او این تصمیم را بر تمامی گروه تعمیم داد و بررسی قضایی برای هر فرد را نفی کرد. تصمیم وی بر خلاف توصیه های وزارت خارجه آمریکا، کمیته بین اللملی صلیب سرخ، و دفتر کمیساریای عالی ملل متحد برای پناهندگان بود. این مسئله به شدت بحث انگیز شد چرا که به نظر میرسید ایالات متحده اینطور تصمیم گرفته بود که کنوانسیون ژنو را بر یک سازمان تروریستی اعمال کرده و علاوه بر آن به آنها موقعیت خاصی اعطا نماید.

 

جابجا کردن سازمان مجاهدین خلق

در ماه دسامبر 2003، شورای حکومتی عراق قطعنامه ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج سازمان مجاهدین خلق از عراق شد. متعاقبا، دولت موقت عراق و سپس دولت عراق این خواسته را تأیید کردند. بر اساس این باور که اعضای سازمان مجاهدین خلق در صورتی که به ایران بازگردانده شوند تحت پیگرد قانونی قرار خواهند گرفت و بازگرداندن آنان هدیه ای به جمهوری اسلامی ایران خواهد بود، ایالات متحده اعلام نمود که خواهان جابجا کردن سازمان مجاهدین خلق به محل دیگری است. در هر صورت، سؤال اصلی این بود که: به کجا میتوانند بروند؟ بر اساس کنوانسیون ژنو، زمانی که اسرا از محل اقامت خود یا محل بازداشت آزاد میشوند میتوانند:

·        به کشور محل زندگی خود قبل از اسارت بازگردند.

·        در کشور ثالث یا بی طرفی اقامت گزینند.

·        به کشور ملیت اصلی خود بازگردانده شوند.

انجام هر یک از این گزینه ها مشروط بر اصل فراگیر عدم بازگرداندن افراد به محلی که جان آنان در خطر است  nonrefoulementمی باشد، یک اصل کلیدی که در قوانین بشردوستانه بین المللی، قوانین پناهندگی، و قوانین حقوق بشر موجود است.[5] اگرچه این اصل در پیمان های مختلف به صورت های گوناگون تعریف شده است، در خصوص سازمان مجاهدین خلق، بر اساس اصل عدم بازگرداندن افراد به محلی که جان آنان در خطر است، انتقال اجباری هر یک از اعضا به کشوری که اعتقاد قوی وجود دارد که آنان در خطر پیگرد قانونی به خاطر اعتقادات سیاسی یا مذهبی شان و به هر دلیل تحت شکنجه قرار میگیرند ممنوع شد.

در میان سه گزینه مشخص شده برای جابجایی آنان، تنها مورد قابل اجرا برای بسیاری از اعضای سازمان مجاهدین خلق فرستادن آنان به ایران است. شش سال است که ایران به بدنه سازمان عفو داده است. علیرغم انتظار هیئت مربوطه که جمهوری اسلامی ایران تمامی اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق که به کشور بازگردند را تحت پیگرد قانونی قرار خواهد داد، این مسئله برای حدود 250 نفری که در حال حاضر از طریق صلیب سرخ جهانی بازگشته اند صادق نبوده است. [6]

عدم بازگرداندن افراد به محلی که جان آنان در خطر است اخراج اجباری را بطور کلی منع نمیکند، ولی تنها زمانی اخراج اجباری را منع میکند که فرد مربوطه با خطر قابل ملاحظه پیگرد قانونی و شکنجه مواجه باشد. احتمال پیگرد قانونی نباید فرض گرفته شود. بلکه، موضوع هر فرد باید بصورت مجزا توسط یک سازمان بی طرف مانند صلیب سرخ جهانی بررسی گردد، و با هر فرد باید جداگانه مصاحبه شود. هر دو جنبه مثبت و منفی قضیه زمانی که میزان تهدیدی که یک فرد ممکن است در صورت بازگشت با آن روبرو شود تجزیه و تحلیل گردیده و در نظر گرفته می شود.

عوامل متعددی نشان میدهند که بازگشت به ایران برای بدنه سازمان مجاهدین خلق مناسب است. اولا تعداد قابل ملاحظه ای از بدنه سازمان در عراق به خاطر روش فریبکارانه سازمان مجاهدین خلق در جذب نیرو هم اکنون در اردوگاه اشرف هستند. برای مثال، به ایرانیانی که توسط نیروهای صدام در خلال جنگ ایران و عراق اسیر شده بودند قول داده شده بود که اگر از اردوگاه اسرای عراقی ها به مقرهای سازمان مجاهدین خلق بروند به ایران بازگردانده خواهند شد. به ایرانیانی که در کشورهای ثالث بودند گفته شده بود که برای آنان پناهندگی در کشورهای اروپایی گرفته خواهد شد. به آنها همچنین پیشنهاد کار به عنوان مترجم بعلاوه پیشنهاد زمین و همسر داده شده بود. برخی ایرانیان با این پیشنهاد که میتوانند با اعضای خانواده خود آزادانه دیدار داشته باشند اغفال شده و به اردوگاه سازمان مجاهدین خلق برده شدند. بقیه که برای خارج شدن از ایران به قاچاقچی پول پرداخت کرده بودند نهایتا متوجه شدند که به جای رسیدن به مقصد معین شده به اردوگاه سازمان مجاهدین خلق برده شده اند. اگر چه ارقام دقیق مشخص نیست، ولی حدس زده میشود که حدود 70% از اعضای سازمان مجاهدین خلق در عراق بعد از مستقر شدن سازمان در عراق به آن پیوسته و به میزان زیادی از علاقه آنان به سازمان کاسته شده است. بسیاری از آنها قربانیان اقدامات فریبکارانه جذب نیرو بوده اند.

بعلاوه، این قربانیان کمااینکه افراد داوطلب حقیقی (بسیاری از آنها قبل از اینکه سازمان از ایران به تبعید برود پیوسته بودند) در یک محیط فرقه ای گرفتار شده بودند: رهبری سازمان مجاهدین خلق مدارک هویتی آنان را مصادره نموده بود، آنان را تهدید کرده بود که در ایران تحت پیگرد قانونی بوده و همچنین در عراق برای مهاجرت غیر قانونی تحت پیگرد خواهند بود، و مانع بازگشت کسانی میشد که مایل به رفتن به وطن خود بودند. بنابراین، ملاحظات انسان دوستانه در خصوص سازمان مجاهدین خلق نباید اینطور برداشت شود که خواست رهبری سازمان همان خواست بدنه سازمان است، خصوصا کسانی که ابتدا فریب خورده و سپس در اردوگاه های سازمان گرفتار شده اند.

بعلاوه، به نفع جمهوری اسلامی ایران است که به سیاست ارائه عفو بخاطر ارتقای موقعیت بین المللی خود ادامه دهد تا به هدف اولیه خود یعنی انحلال سازمان مجاهدین خلق برسد. دولت عراق نیز میتواند به هدف خود یعنی اخراج سازمان مجاهدین خلق برسد و در عین حال موقعیت بین اللملی خود را با حمایت از کوشش های انجام شده برای بازگرداندن افراد طبق قواعد بین المللی بنماید. قوانین بشردوستانه بین المللی و حقوق بشر از عراق میخواهد تا در خصوص آن دسته از رهبران یا اعضای سازمان مجاهدین خلق که بر طبق تشخیص صلیب سرخ جهانی نباید بخاطر قانون عدم بازگرداندن افراد به جایی که جانشان در خطر است به ایران فرستاده شوند اقدام به اخراج آنان نکند و به آنان حق اقامت در عراق یا سکنی گزیدن در یک کشور ثالث را بدهد؛ عراق نیز البته به نوبه خود ممکن است این افراد را تحت پیگرد قانونی قرار دهد.

در سایه وعده های دولت عراق مبنی بر اخراج سازمان مجاهدین خلق و بستن اردوگاه اشرف، در ماه دسامبر 2008، دولت عراق به واشنگتن تضمین کتبی داد که زمانی که نیروهای امنیتی عراق مسئولیت اردوگاه اشرف را به عهده بگیرند، با سازمان مجاهدین خلق برخوردی انسانی خواهد شد و اعضا به اجبار به کشوری که ممکن است با پیگرد قانونی مواجه شوند فرستاده نخواهند گردید. مقامات دولت عراق مشخص کردند که قصد آنان همکاری با صلیب سرخ جهانی است تا آنان را به بازگشت به ایران راغب نمایند. در عین حال، JIATF نیز انتقال افراد به ایران را مانیتور کرده و راهنمائی هایی در اختیار نیروهای امنیتی عراق قرار خواهد داد.

 

چالش های اصلی و درسهای آموخته شده

سازمان مجاهدین خلق یک موضوع کوچک در کل مسئله عراق بود، ولی موضوع مهمی بود که در خلال بازداشت سازمان مجاهدین خلق بوجود آمد، از بسیاری جهات، یک مدل کوچک شده از چالش های بزرگی بود که در عملیات اسیرگیری بطور کلی بوجود می آیند. بنابراین، هم اشتباهات و هم موفقیت های کوچک در این مسیر درسهای با ارزشی بدست می دهند که بر مبنای آن ایالات متحده میتواند با "جمعیت های خاص" در عملیات آینده برخورد نماید.

این تحقیق پنج عرصه از مشکلات اصلی را معین نمود که نیاز به توجه دارند:

1.     طراحان عملیات آزادی عراق اهداف نظامی و خواسته های خود را در رابطه با سازمان مجاهدین خلق با دقت لازم معین ننمودند. اگرچه سازمان مجاهدین خلق در لیست سازمانهای تروریست خارجی وزارت خارجه آمریکا بود و یک هدف دشمن به حساب می آمد، اما نیروهای ائتلاف هیچ خواسته نظامی در خصوص گروه نداشتند به جز اینکه خواهان تسلیم آنان شوند، خواسته ای که هرگز بدست نیامد. بدون داشتن یک هدف روشن، فعالیت های نیروهای ائتلاف در اردوگاه اشرف بدون برنامه شروع شد و عمدتا به همان شکل ادامه یافت.

2.     نیروهای ائتلاف آماده برخورد با یک جمعیت خاص مانند سازمان مجاهدین خلق نبودند. افسرانیکه در JIATF که مسئول اداره سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف بود خدمت میکردند فرصت کمی داشته و یا هیچ فرصتی نداشتند تا برای کارهای مربوطه آماده شوند و هیچ فرصتی بین تغییرات فرماندهی برای انتقال تجاربی که به سختی بدست آمده بودند بوجود نیامد. هیچ اطلاعات یا آموزشی در خصوص فرهنگ ایرانیان (فارس) و عراقی ها (عرب) بطور کلی و بطور خاص در مورد سازمان مجاهدین خلق در اختیار نبود، و در اوایل عملیات آزادی عراق، هیچ مترجمی خصوصا از جانب JIATF به خدمت گرفته نشد. مهمتر از همه اینکه اعضای نظامی JIATF زود دریافتند که آنها با یک فرقه برخورد کرده اند. علیرغم چالش های خاصی که رفتار یک فرقه بوجود می آورد، کسانی که مسئول عملیات اسیر گیری بودند هیچگونه آموزشی در خصوص نحوه برخورد با یک فرقه دریافت نکرده بودند. لذا توان رهبری سازمان مجاهدین خلق در نشان دادن همکاری ظاهری و مانیپوله کردن نظرات افسران ائتلاف در خصوص مقاصد گروه موجب گشت تا بطور جدی پروسه اسیرگیری در کل و کوشش های بازگرداندن نفرات بطور خاص تحت تأثیر قرار گیرند.

3.     نیروهای ائتلاف یک نقش مسلط در اردوگاه اشرف ایفا ننمودند. اگر چه نیروهای ائتلاف سازمان مجاهدین خلق را خلع سلاح کردند و اعضای آنرا در بزرگترین قرارگاه سازمان مجاهدین خلق متمرکز نمودند، ولی اقدامات بسیار کمی در محدود کردن آزادی جابجایی سازمان مجاهدین خلق انجام دادند. هیچ حصاری در اطراف یک قرارگاه تقریبا 15 مایل مربعی بوجود نیاوردند. بعلاوه نیروهای ائتلاف تنها درب اصلی را کنترل میکردند و خودروهایی که وارد اردوگاه شده یا از آن خارج میشدند را بر اساس مبنای کار روزانه بازرسی نمیکردند. فقدان نیروی انسانی موجب شد تا نیروهای ائتلاف هرگز یک جستجوی دقیق از اردوگاه اشرف بعمل نیاورند. سازمان مجاهدین خلق اجازه یافت تا در نزدیکی محل استقرار نیروهای ائتلاف FOB یک دفتر روابط ایجاد کند (به جای اردوگاه اشرف) و حتی پوسترهای تبلیغی خود را در محل های عمومی FOB نصب نماید، و کنفرانس هایی برای پیشبرد برنامه های خود ترتیب دهد. برای تأمین امنیت و اسکورت ترددات اعضای سازمان مجاهدین خلق به بغداد برای خرید، تقریبا 14 سرباز آمریکایی کشته و 60 تن دیگر مجروح شدند. لذا اغلب روشن نبود که چه کسی مسئول اردوگاه اشرف است.

4.     نیروهای ائتلاف بطور فعال اعضای سازمان مجاهدین خلق را تشویق به ترک اردوگاه نکردند. یکی از اهداف متمرکز کردن سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف کاهش دادن تعداد سربازانی بود که برای کنترل جمعیت بازداشت شده لازم بود بکار گرفته شود. راه دیگر انجام این کار کاهش دادن اندازه جمعیت آنان بود. از آنجا که به سازمان مجاهدین خلق اجازه کنترل بر اعضا در یک مقر فرقه ای داده شده بود، این کار قطعا یک روند مشکل و اعصاب خورد کن بود. در هر صورت اقلا رهبران می بایست از بدنه جدا میشدند. اغلب افسران JIATF اعتقاد داشتند که بدنه در صورتی که فقط از رهبری جدا میشدند خواهان بازگشت می گردیدند. هیچ کوششی برای انجام این کار صورت نگرفت، حتی اگر کنوانسیون سوم ژنو به اجرا در می آمد افسران می بایست جدا از پرسنل معمولی نگاه داشته میشدند. اگر چه JIATF مقری برای اسکان دادن افرادی که اردوگاه اشرف را ترک میکردند ترتیب داد ولی در برابر ایجاد حصارهای فیزیکی – مانند پست نگهبانی، خاکریز، سیم خاردار- که برای ممانعت از ترک اعضای سازمان مجاهدین خلق از گرو،ه مورد استفاده قرار میگرفت مخالفتی نکردند.

5.     با سازمان مجاهدین خلق همچون یک سازمان تروریستی رفتار نشد. ناتوانی در برقراری کنترل بر سازمان مجاهدین خلق و قرارگاه آن نیروهای ائتلاف و خصوصا ایالات متحده را در برابر این انتقاد قرار داد که با این گروه همچون یک متحد به منظور رسیدن به اهداف جمع آوری اطلاعات برخورد شده است تا اینکه به عنوان یک سازمان تروریست خارجی در نظر گرفته شود. این موضوع ایالات متحده را در برابر اتهام دوگانگی در کوشش های جهانی برای مقابله با افراطی گری خشن قرار داد، و هیچ کوششی برای مقابله با این برداشت مخرب از طریق کوشش های ارتباطی گسترده در خصوص سیاستگذاران و عامه مردم صورت نگرفت.

 

توصیه برای آینده

این تحقیق نشان میدهد که این فرصت وجود دارد تا نیروهای چند ملیتی – خصوصا فرماندهان عملیات اسیرگیری و JIATF – یا سایر مقامات آمریکایی بر روی دولت عراق در نحوه برخورد با سازمان مجاهدین خلق تأثیر بگذارند. دولت عراق باید مورد تشویق قرار گیرد که سازمان مجاهدین خلق را در روندی که اصول عدم بازگرداندن افراد به محلی که جانشان در خط است تأمین گردد، ترجیحا از طریق صلیب سرخ جهانی، به ایران بازگرداند. اجبار در بازگرداندن البته مجاز است، ولی تنها بعد از اینکه موضوع هر عضو بطور مجزا مورد رسیدگی قرار گیرد، و تنها اگر دلیل جدی برای این اعتقاد که اگر فرد بازگردانده شود مورد پیگرد و تحت شکنجه قرار خواهد گرفت وجود نداشته باشد. پرسنل JIATF و اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق اعتقاد دارند که بسیاری از اعضای بدنه سازمان مجاهدین خلق اگر از تحت سلطه رهبری سازمان و عملکردهای فرقه ای خلاص شوند داوطلبانه به ایران بازخواهند گشت.

در مواردی که خطر پیگرد و شکنجه بطور واضح وجود داشته باشد، که ممکن است شامل رهبران سازمان مجاهدین خلق بشود که شامل عفو اعلام شده از جانب جمهوری اسلامی ایران نشده اند، دولت عراق باید به آنها حق اقامت بدهد، اقدام برای اقامت این افراد در کشور ثالث بنماید، یا خود آنها را تحت پیگرد قرار دهد. همچنین این احتمال وجود دارد که چنانچه دولت عراق شروع به اقدامات بازگرداندن افراد به ایران بنماید رهبران سازمان مجاهدین خلق در اردوگاه اشرف بسادگی از عراق ناپدید شوند (همانطور که بسیاری بلافاصله بعد از شروع عملیات آزادی عراق این کار را کردند).  

در دراز مدت، ما شش توصیه دیگر را هم ارائه مینمائیم:

·        طراحان دفاعی باید در هماهنگی با وزارت دفاع و وزارت امور خارجه آمریکا و کاخ سفید برای فرموله کردن اهداف مشخص و یک بیانیه مأموریت روشن برای فرماندهان صحنه بر اساس برخورد با جمعیت های خاص، خصوصا در شرایطی که به لحاظ سیاسی حساس است، عمل نمایند.

·        قبل از آغاز عملیات نظامی، به فرماندهان صحنه و افسران مأمور از جانب آنان و پرسنل رسمی باید اطلاعات در باره سوابق، اهداف، و تفاوت های فرهنگی مربوط به این جمعیت های خاص داده شود. توجه ویژه باید به ترکیب اجتماعی و توانمندیهای رهبری جهت آسیب رساندن ذهنی و عینی به پیروانشان بشود.

·        فرماندهان مسئول عملیات اسیرگیری باید شرایط قاطعی در هر گونه محیط اسیران برقرار نموده و تمامی اقداماتی که فعالیت های روزمره آنان را در کنترل داشته باشد به اجرا در آورند.

·        اگرچه تجمیع تمامی ساکنان مربوطه در یک محل ممکن است نیروی انسانی کمتری را طلب نماید تا اینکه در محل های موقت اسکان داده شوند، اما در خصوص سازمانهای تروریست خارجی و گروه های فرقه ای باید آنان را پراکنده نمود و به آنها اجازه نداد تا متمرکز شده و کنترل محل را خود بدست بگیرند، و قدرت خود را بر بدنه گروه خود اعمال نمایند.

·        در خلال نبرد نظامی، افسران وزیر دفاع و وزیر خارجه، دوشادوش فرماندهان صحنه، باید با هم کار کنند تا طرحی را برای ارتباط گیری با مردم (در ایالات متحده، در صحنه و در سراسر جهان) در خصوص مسائل حساس سیاسی مربوط به جمعیتهای خاص بریزند.

·        به نفع فرماندهان عملیات اسیرگیری خواهد بود اگر ابزارهای پیمانی قوانین بشردوستانه بین المللی یک چهارچوب قانونی روشن تری عرضه میکردند تا برای بازداشت تروریست های شناخته شده، فعالان غیر دولتی، و میلیشیای غیر معمولی در هم نبردهای بین المللی و هم در نبردهای غیر بین المللی مورد استفاده قرار گیرد. تا زمانی که چنین تغییراتی بوجود نیامده است، فرماندهان ایالات متحده برای عملیات اسیرگیری باید با وزارت دفاع و وزارت خارجه جهت تأمین موارد قانونی در خصوص قواعدی که بر بازداشت حاکم است که تحت هم پیمان های بسته شده و هم قوانین معمول بشردوستانه بین المللی هماهنگ باشد.

 

ملاحظات

هنگام آماده سازی این گزارش تک جلدی، ما خواهان اطلاعات، نظرات، و پیشنهاداتی از اعضای سابق و فعلی MNF-I نیروی ضربت 134(عملیات اسیرگیری TF-134) و JIATF شدیم که شامل FOB Grizzly ، مقامات غیر نظامی در سفارت آمریکا در بغداد، و مسئولین نظامی سابق و فعلی در وزارت دفاع و وزارت خارجه، و شورای امنیت ملی در واشنگتن شد. از آنجا که مصاحبه های ما مقدمتا بر پایه غیر رسمی استوار بود، از این افراد نمیتوانیم نام ببریم، ولی ما از کمک آنان سپاسگزاریم.

ما مایلیم از رهبران و سخنگویان سازمان مجاهدین خلق که بازدید از اردوگاه اشرف را هدایت کردند؛ اطلاعاتی در خصوص سازمان مجاهدین خلق، تاریخچه آن، سبک زندگی آن در اختیار ما گذاشتند؛ و ما را به جلسات خود با مسئولین JIATF و TF-134 بردند تشکر کنیم. ما همچنین مایلیم مراتب قدردانی خود را از علیرضا جعفرزاده، سخنگوی سابق شورای ملی مقاومت ایران (یک وابسته سازمان مجاهدین خلق) در واشنگتن، برای اطلاعاتی که وی در خصوص سازمان مجاهدین خلق ارائه داد، و بسیاری از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق و اردوگاه اشرف که داوطلبانه داستان های خود را برایمان بازگو کردند اعلام داریم.

ما به میزان زیادی از دسترسی به قرارگاه ها، پرسنل، و اطلاعاتی که توسط ژنرال دوگلاس استون، سپاه تفنگداران دریایی، فرماندهی TF-134، و معاونت فرماندهی MNF-I؛ آدمیرال گارلند رایت، نیروی دریایی آمریکا، معاونت فرماندهی و متعاقبا فرماندهی TF-134؛ سرهنگ مایکل کالاگان، سپاه تفنگداران دریایی؛ سرگرد جیمز استوردال، ارتش آمریکا؛ و سروان تیموتی جکسون، ارتش آمریکا استفاده کردیم. ما بطور خاص از افسران ارتش آمریکا که در زیر نامشان آورده شده است بخاطر وقتی که گذاشتند و مهمان نوازی شان در مدت اقامت ما در FOB Grizzly و دیدار از اردوگاه اشرف و اردوگاه پناهندگان اشرف تشکر میکنیم: سرهنگ تورلاک و گروهبان اول جارود گروز از JIATF، کارکنان مترجم  JIATF، و سرهنگ کنت کون، افسر فرمانده FOB Grizzly.

ما از همکاران و مشاوران RAND که در زیر نامشان آمده است و پیشنهادات یا نظرات خود را در خصوص این تحقیق که پایه آنرا تشکیل داد در اختیار ما قرار دادند تشکر میکنیم: توماس سالیوان، چریل بنارد، ادوارد اوکانل، جرولد گرین، اوستین لانگ، کایلا ویلیامز، ربکا بوچیبل، جیمز دوبینز، دالیا داسا کای، ترنس کلی، بنجامین رونکل، و فردریک وری. همچنین از جوردن بل، کارین سوئد، فرانسیسکو والتر، تولی آن تاجیری، ساریتا اندرسون، و کراسیمیر کارامفیلوف برای پشتیبانی لجستیک و اداری تشکر میکنیم. در آخر اینکه ما مایلیم قدردانی خاص خود را به سفیر جان لیمبرت و جیمز کوئینلیوان  که این تک جلدی را بازبین کردند و بخاطر نظرات و پیشنهادات روشنگرانه شان ابراز نمائیم.  

---

پاورقی ها

[1] لMEK

[2] رهبری سازمان مجاهدین خلق اتهامات مربوط به اینکه اعضای سازمان در برابر نیروهای ائتلاف دست به حمله زده و یا از خود دفاع کرده اند را تکذیب میکند. سوابق رسمی ارتش آمریکا و نیروهای ویژه ارتش آمریکا هر دو نشان میدهند که جنگ بین سازمان مجاهدین خلق و نیروهای ائتلاف در گرفت. (D. Wright and Reese, 2008; Briscoe et al., 2006).

[3] در مقابل سازمان مجاهدین خلق ادعا کرد که نامه ای برای وزیر خارجه آمریکا فرستاده و خواست خود مبنی بر بی طرف ماندن را اعلام نموده است. مقامات وزارت خارجه از وجود چنین نامه ای بی اطلاع بودند (مصاحبه با مقامات وزارت خارجه آمریکا، اکتبر 2007 و فوریه 2008).

[4] اگر چه اردوگاه اشرف یه عنوان شهر اشرف معرفی گردیده است، ما نامی که بیشتر معمول است یعنی اردوگاه اشرف را استفاده میکنیم. برخی ناظران به غلط اردوگاه اشرف را یک قرارگاه معمولی اسرای نیروهای ائتلاف، مانند اردوگاه بوکا، یا اردوگاه کروپر می شناسند. در هر صورت، اردوگاه اشرف یک قرارگاه سازمان مجاهدین خلق است. در نزدیکی محل، نیروهای ائتلاف یک پایگاه (پایگاه عملیاتی مقدم FOB Grizzly) جهت اسکان نیروهای ائتلاف که مسئول سازمان مجاهدین خلق و برقراری امنیت در منطقه بودند ساختند. نیروهای ائتلاف همچنین یک قرارگاه حمایتی موقت TIPF برای اعضای سازمان مجاهدین خلق که خواهان ترک گروه بودند ایجاد نمودند. در سال 2006، تأسیسات TIPF ارتقا یافت، و در سال 2007، نام آن به اردوگاه پناهندگی اشرف ARC تغییر داده شد. ARC در سال 2008 بسته شد. 

[5] واژه nonrefoulement از واژه فرانسوی refouler به معنی بازگرداندن استخراج شده است. ایالات متحده با موضوع nonrefoulement به عنوان یک سیاست به جای یک خواسته حقوقی برخورد میکند.

[6] بعلاوه این 250 عضو سابق که بازگردانده شدند، 200 عضو سابق دیگر هم که اردوگاه اشرف را ترک کرده بودند و در TIPF مستقر گردیده بودند از بازگردانده شدن اجتناب کردند. JIATF با کمیساریای عالی ملل متحد برای پناهندگان برای معرفی آنان به عنوان پناهنده و اسکان آنان در کشور ثالث کوشش نمودند. کمیساریا معرفی آنان به عنوان پناهنده را انجام داد ولی قادر نشد استقرار آنان را تأمین نماید، بیشتر به این خاطر که ایالات متحده بر اساس قانون، حتی ورود تعداد اندکی از آن ها را هم نپذیرفت. این پناهندگان در اواخر سال 2008 زمانی که ARC بسته شد به کردستان منتقل شدند. بسیاری از این پناهندگان از آن زمان عراق را ترک کرده اند (ارتباط الکترونیکی با افسر JIATF، دسامبر 2008).

*     *     *     *

.

.

فصل اول

مجاهدین خلق: یک معمای سیاست آمریکا

 

در مدت شش سالی که نیروهای ائتلاف عراق را در اشغال ..........

ادامه گزارش:
http://www.iran-interlink.org/fa/?mod=view&id=6837

 

 Home

 

 

 

 

  2010-06-21