آیا قربانیان کمپ اشرف طعمه ای جهت دستیابی به اهدافی شیطانی تر بوده اند؟

آیا قربانیان کمپ اشرف طعمه ای جهت دستیابی به اهدافی شیطانی تر بوده اند؟

مسعود خدابنده، ایرانیان دات کام، پنجم سپتامبر 2013: …  به راستی چه دلیلی می توان یافت که نیروهای عراقی به این شکل و با این قساوت نیمی از ساکنین کمپ را کشته و نیمی دیگر را آزاد بگذارند تا از این جنایت فیلم تهیه کرده و از همانجا به مرکز سازمان مجاهدین خلق در پاریس ارسال کنند تا ظرف یکی دو ساعت در تمام جهان پخش شود؟ چه انگیزه ای برای این عمل می توان تصور کرد؟ خیر. راز و پشت پرده این قتل ها را باید …

لینک به منبع
لینک به متن انگلیسی

آیا قربانیان کمپ اشرف طعمه ای جهت دستیابی به اهدافی شیطانی تر بوده اند؟

بنظر می رسد در حال حاضر واکنش های به کشتار اول سپتامبر در کمپ اشرف از دو نوع خارج نیست. یکی واکنش نرمال و معمول است که توسط نمایندگی سازمان ملل در بغداد، دبیر کل سازمان ملل، دولتهای امریکایی و اروپایی، اتحادیه اروپا و عفو بین الملل و غیره اتخاذ شده است. در این واکنش های نوع اول با محکوم کردن کشتار و تسلیت به خانواده قربانیان از دولت حاکم عراق خواسته می شود تا با شروع تحقیقات جدی و رسیدگی فوری به این مسئله مسببین این فاجعه را شناسایی و به دادگاهها بسپارند. نخست وزیر عراق آقای نوری المالکی هیئتی را مامور رسیدگی و تحقیق در مورد این مرگ ها نموده و نمایندگی سازمان ملل متحد در بغداد هم روز دوشنبه گذشته برای دومین بار تیمی را برای دیدار از کمپ اعزام نمود تا اطلاعات بیشتری در مورد این واقعه بدست آورند.

ولی نوع دومی از واکنش هم وجود دارد. واکنش مجاهدین خلق (فرقه رجوی)، هواداران آن (شامل هواداران منتقد درونی شان هم می شود)، مطبوعات وابسته و لابی های استخدامی سازمان. اینها بسرعت تمام تقصیر را به گردن “دشمن” خود (در این قضیه دولت میزبانشان در عراق) انداخته و با ساختن سناریوهای قوی صوتی تصویری به تبلیغ دیدگاهشان میپردازند. شاهد بودیم که هنوز چند ساعت از واقعه نگذشته بود که سیل اطلاعیه های مطبوعاتی با عکس هایی از جسد های دستبند زده شده و اعدام شده به گسترده ترین و سریع ترین شکل ممکن در میان دوائر سیاسی و مطبوعاتی پخش شد و توزیع کنندگان مدعی کشتار ساکنین کمپ اشرف توسط “دولت عراق” شدند. البته میدانیم که نیروهای عراقی حتی ورود به این کمپ را هم رد کرده اند.

امروز پس از چند روز که از تزریق قطره قطره و حساب شده عکس و فیلم به مطبوعات می گذرد شاید بهتر بتوان دید که این قضیه چگونه به چیزی شبیه سناریوهای هالیوودی تبدیل شده است. عکس های اولیه شوکه کننده از جنازه ها و بعد با یک فلاش بک بر می گردیم به فیلمی از یک تعداد افراد مسلح ولی نه چندان حرفه ای و افرادی غیر مجهز که با دستمال صورتشان را پوشانده اند و در حال نزدیک شدن به کمپ هستند (جالب است که این فیلم ها با دقت توسط خود قربانیان تهیه شده است. نمیدانم ولی اگر شما در این حالت گرفتار می شدید آیا ترجیح نمیدادید فرار کنید یا حداقل بجای دوربین سلاحی برای مقابله پیدا کنید!؟). و باز بر می گردیم به سوال بنیادی. به راستی چه دلیلی می توان یافت که نیروهای عراقی به این شکل و با این قساوت نیمی از ساکنین کمپ را کشته و نیمی دیگر را آزاد بگذارند تا از این جنایت فیلم تهیه کرده و از همانجا به مرکز سازمان مجاهدین خلق در پاریس ارسال کنند تا ظرف یکی دو ساعت در تمام جهان پخش شود؟ چه انگیزه ای برای این عمل می توان تصور کرد؟

خیر. راز و پشت پرده این قتل ها را باید با رمز گشایی از برخی از فاکت ها در پس دستگاه تبلیغاتی سازمان مجاهدین خلق جستجو کرد و بخصوص رمز گشایی از تحرکات، طرز عمل و سخنان چندش آور، ضد انسانی و تهوع آور مسعود رجوی در این اواخر.

اولا دیدیم که مسعود رجوی با وجود امضای قرارداد با سازمان ملل و قبول توافقات با دبه کردن مجدد صد تن از نفرات را در کمپ اشرف باقی گذاشت و نگذاشت که به کمپ ترانزیت لیبرتی منتقل شوند. واضح است که این سرباز زدن از توافق انجام شده باعث شود که صدها تن از نیروهای انتظامی عراق بی جهت مجبور به حفاظت از کسانی شوند که زمینی را در بیابان دیالی غصب کرده اند و البته از نظر عراق هم تروریست محسوب می گردند. و این در حالی است که مردم غیر نظامی عراق در سراسر کشور روزمره با تهید بمب و رگبار مسلسل و کشتار مواجه بوده بیش از هر زمان دیگر به تک تک نیروهای انتظامی خود نیازمندند.

و این در حالی است که ساکنین کمپ اجازه ورود به کمپ را به کسی نمی دهند و این منطقه را منطقه ای تحت تصرف خود اعلام کرده اند و حتی سازمان ملل را هم براحتی بداخل آن راهی نیست. در همین حال شاهدیم که مستمرا از وضعیت بد محل شکایت می کنند ولی در عین حال تهید می کنند و تاکید دارند که باید همینجا بمانند. و باز دیدیم که اگر چه به بهانه “فروش” اموال داخل کمپ آنجا مانده بودند ولی به هیچ وجه در این زمینه نیز فعالیتی نکردند.

این یک واقعیت است که اگر افراد مجاهدین خلق در جامعه ای عادی قرار داشتند و یا حتی اگر خانواده های ساکنین کمپ این حق را داشتند که در بیرون کمپ باقی بمانند و یا ارتباطی با جگر گوشگانشان داشته باشند مسلما این گونه حمله مخفیانه در دل بیابانهای عراق امکان پذیر نبود.

اما سوال این است که اینها برای چه آنجا مانده بودند و چه کسانی واقعا در پس این حمله بوده اند؟

اگر چه نیروهای راست گرای ایران و سپاه پاسداران در اطلاعیه ها و سخنانشان از این “پیروزی مردم عراق” استقبال و ابراز رضایت نمودند ولی یک چیز کاملا مشخص است. هر کس که در پشت این کشتار بوده باشد نه دوست که مسلما دشمن دولت کنونی عراق است.

شایعاتی وجود دارد مبنی بر این که اعضای باقی مانده در کمپ اشرف آنجا مانده بودند تا از شخص مسعود رجوی که در کمپ مخفی شده است حفاظت کنند. البته از نظر بعضی ها با توجه به شناختی که از رجوی دارند و با توجه به این که وی سرنوشت ولینعمت سابقش صدام حسین را دیده است، این شاید غیر محتمل باشد.

ولی از زمانی که سازمان مجاهدین خلق اسامی قربانیان را منتشر کرده اند مشخص شده است که قریب به اتفاق این افرادی که در اشرف باقی گذاشته شده بودند دارای پرونده های جنایی و تروریستی بودند. غالب کسانی که کشته شده اند افراد پیر و ناراضی ای بودند که البته امکان خروج از مجاهدین خلق را نداشته اند چرا که بلافاصله توسط نیروهای انتظامی دستگیر می شدند. واقعیت این است که این کشته شدگان “گروگانهای رجوی” بودند و وی هر کاری که میخواسته با آنها می کرده است.

جالب است که می بینیم کسانی که “مفقود” اعلام شده اند اما همگی از اعضای تیم حفاظت نزدیک رجوی هستند. این شامل راس این تیم حفاظتی یعنی محبوبه جمشیدی نیز می گردد. واقعا این واقعه چطور بوقوع پیوسته است؟ چرا درست همین افراد در میان کشته شدگان نیستند ولی مفقود شده اند؟ و بالا تر از آن راستی خود مسعود رجوی کجاست؟

مسعود رجوی در ماه اوت امسال همه را قافلگیر کرد. وی عملا اعلام نمود که دیگر امیدی ندارد و دست از اعضای مجاهدین خلق که غالبا سه دهه عمر و همه چیزشان را در راه وی گذاشته اند شسته است. وی به آنها رسما اعلام کرد که “من فقط مسئول روز قیامت شما هستم و هیچ کس هم تاریخ سرنگونی رژیم را نمیداند”

ولی اگر رجوی بخواهد فعالیت های مجاهدین خلق را تعطیل کرده و یا آن را تقلیل دهد و بخواهد آرزوهای سیاسی خود مبنی بر “تغییر رژیم” را کنار بگذارد و بازنشسته شود و برود پی کار خودش، دو نیاز ابتدایی و جدی را باید برآورده کند. اول این که به طریقی دوستان امریکایی اش را قانع کند تا محلی امن برای بازنشستی وی در اروپا یا خاورمیانه تدارک ببینند و دوم این که باید از “شر” این سه هزار تن در عراق “خلاص” شود. در چنین صورتی رجوی باید بازی بده بستانی را تدارک ببیند تا این سه هزار تن بعنوان نیروهای مزدور برای پیشبرد اهداف غرب در عراق و سوریه و غیره معامله شوند. مثلا تحرکاتی در زمینه شیمیایی، بمب گذاری، زهر و سم و یا کارهای مشابه. البته بهترین سناریو برای وی احتمالا روشی است که تقصیر کشته شدن آنها را به گردن دولت عراق بیندازد. در چنین حالتی دولت عراق احتمالا مجبور می شود تا ما بازایی در روابطش با امریکایی ها بدهد و در مقابل امریکایی ها هم راضی می شوند تا جایی در اروپا به رجوی بدهند تا وی فعلا برای روز دیگر و با احتمال استفاده بعدی در آینده در آب نمک نگه داشته شود.

سناریوی قتل این افراد بدست خود سازمان مجاهدین خلق و یا نیروهای مرتبط با آن. کشتن نیمی از افراد و نگهداری نیمی دیگر برای عکس برداری و مفقود شدن تیم حفاظت رجوی ممکن است برای بسیاری غیر واقعی بنظر برسد ولی سابقه رجوی در خونریزی در میان پیروانش چه در جنگ ها، چه در ترور ها و چه در خودسوزی ها و خود کشی ها و غیره سابقه ای است که خودش به حد کافی گویاست.

سوال اینجاست. آیا رجوی نفرات کمپ اشرف را که دیگر استفاده دیگری نداشته اند را بعنوان طعمه ای غیر قابل گذشت برای دستیابی به هدفی شیطانی تر بکار گرفته است؟

آینده سازمان مجاهدین خلق پس از عراق
.
… سازمان مجاهدین خلق (به عنوان یک سازمان و جمع و نه یک فرد یا یک رهبر) هنوز هم می تواند با خداحافظی جدی با گذشته و شروع فصلی نوین، اولین قدم ها را برای بازگرداندن اعتماد مردمی بردارد. عموم ایرانیان، چه در داخل کشور و چه در خارج، خواهان حذف نیروهای دیگر نیستند. آنها عموما اشتباهات را می بخشند و گناه یکی را بر گردن دیگری نمی اندازند. این مردم مسلما هر یک قدم مجاهدین (به عنوان نیرویی که جرئت پرداخت بهای جلب اعتماد مردم را دارد) را با چندین قدم پاسخ خواهند داد. البته تاکید می کنم که بحث بنده صرفا در مورد “سازمان مجاهدین خلق” است و نه افراد مشخص. در زاویه دیدم هم به هیچ وجه نه جنبه قانونی و قضایی را مطرح کرده ام (که جای خود را دارد و دادگاهها بدان رسیدگی می کنند) و نه جنبه های تاریخی را …
مسعود خدابنده، ناظران می گویند، بی بی سی، سیزدهم ژانویه ۲۰۱۲
http://www.bbc.co.uk/blogs/persian/viewpoints/2012/01/post-28.html
(بی بی سی از انتشار نظرات متفاوت در مورد این موضوع استقبال می کند)
* مسعود خدابنده عضو پیشین شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران است
داستان اعضای سازمان مجاهدین خلق درعراق هنوز متحول است و تا به امروز هنوز یک نفر هم از “شهر اشرف” به “کمپ لیبرتی” منتقل نشده است؛ ولی خروج قریب الوقوع آنها از عراق قدمی رو به جلو برای بیش از سه هزار تنی که حداقل در هشت سال اخیر در بیابانهای عراق به انتظار نشسته اند. زندگی این افراد پس از خروج هر چه باشد مسلما بدتر از شرایط موجودشان نخواهد بود.
اما چه آینده ای برای سازمان مجاهدین خلق به صفت سازمانی متصور است؟ پاسخ این سئوال مبهم است، ولی یک چیز مشخص است: پرونده ای در عراق بسته و پرونده ای جدید، احتمالا در اروپا، باز خواهد شد.
هشتم ژوئن ۱۹۸۶، یعنی چند سالی پس از سی خرداد شصت و عزیمت یا فرار مسعود رجوی به پاریس، مجاهدین خلق (که من هم جزو آنها بودم) نه به اجبار، که بدلخواه و حتی تا حدودی به اصرار، خاک فرانسه را به قصد عراق در حال جنگ با ایران ترک کردیم. آن زمان ابوالحسن بنی صدر جزو اولین کسانی بود که در مورد پیامدهای این حرکت هشدار داد و از آن پس صف خود را از شورای ملی مقاومت و مجاهدین خلق جدا کرد. البته بسیاری دیگر نیز در آن زمان و یا کمی بعد از آن چنین کردند، از جمله دکتر قاسملو، خانبابا تهرانی، دکتر متین دفتری، برومند، ماسالی و…
حرکت به سوی بغداد بعد ها از سوی سازمان “پرواز تاریخ ساز دوم” لقب گرفت. آقای رجوی قبل از “عزیمت” در پیام ویدئویی “تودیع” گفت که “می روم تا بر افرازم آتش ها در کوهستان ها”، و صریحا اعلام نمود که با توجه به انتقال مجاهدین خلق از غرب به “جوار خاک میهن”، از این پس هر گونه “خارجه نشینی” و ادعای “مبارزه از فرنگ” نامشروع است. وی به صراحت گفت که مشروعیت همه خارجه نشینان فقط و فقط به خاطر “مبارزه مسلحانه ای” است که مجاهدین پرچمدار آنند، والا که “یک نفس در خارج هم از روز اول حرام بوده”. و “اگر نبود بخاطر مبارزه مسلحانه مجاهدین، باید شرف شهادت در تهران را به فرار از کشور ترجیح می دادند”. هنوز هم نمی دانم چرا آن روز عراق با نام “جوار خاک میهن”، کشوری خارجی و یا “خارجه” محسوب نشد.
به یاد می آورم اواخر ماه مه ۱۹۸۶ را که برنامه های “پرواز” ریخته شده است و من زودتر به بغداد رفته ام. چند هفته ای است برای آماده سازی ورود “برادر مسعود” و “خواهر مریم” در بغداد مستقر شده ایم تا روز هشتم ژوئن همراه تعدادی دیگر به پیشواز برویم. مسئولیت حفاظتی دارم و رابط مخابرات (سازمان اطلاعات عراق) هستم. برنامه به خوبی و خوشی انجام می شود و فرودگاه و عکس و فیلم و تبلیغات و حرکت قطار خودروها به سمت جنوب و مستقیما زیارت کربلا و نجف و بازگشت به ساختمان جلالزاده (میدان چهل دزد بغداد) و نشست جمعبندی و الی آخر. قبلا در پاریس هم کارم همین بوده و تازگی ندارد ولی اینجا یک فرق جدی با پاریس دارد. اینجا تا دندان مسلحیم.
به یاد می آورم برای این که “مسلحانه و قهرآمیز” سرنگون کنیم، اولین نیازمان همانا محلی بود، قرارگاهی بود و پادگانی بود که بشود جمع شد، آموزش دید، برنامه ریخت، مسلح شد و بعد “تیغ به دست و قهر آمیز درید و درید تا طلوع سرنگونی”. و بیاد می آورم سفارت عراق در فرانسه را که در همانجا بحث محل و پادگان را هم کرده بودیم. و به یاد می آورم آن روزی را که به همراه آقای محمود عطایی با ماشین لندکروز ارتشی چهار بار در گل گیر کردیم تا بتوانیم خود را به کتیبه وسط پادگان متروکه خالص برسانیم و سربازخانه اهدایی را از افسر عراقی تحویل بگیریم و نامش را بگذاریم “قرارگاه اشرف”.
بیاد می آورم چند روزی بعد از عملیات فروغ را که پس از چهار شبانه روز جنگیدن بدون خواب و خوراک و “دریدن” و “دریده شدن”، بالاخره یک نفر از هر چهار نفرمان زنده به قرارگاه برگشت. غالب کشته شدگان از فرط خستگی و کمبود خواب غش کرده بودند و زیر بمباران خوابشان برد تا “دریده” شوند. آن روز کسی از کسی سوال نمی کرد. کسی به چشم کسی نگاه نمی کرد. کسی سراغ کسی را نمی گرفت. کسی از زنده بودن خود خوشحال نبود. روزی بود که آب آشامیدنی مان هم بوی خون میداد با تلخ ترین مزه ها.
ژنرال عراقی را بیاد می آورم که آن روز، با آن چهره زمخت آفتاب سوخته عربی اش، مخفیانه اشک ریخت. ژنرالی که چهار روز قبل تنها تقاضایش این بود که سازمان دست از این “دیوانگی نظامی” بردارد ولی “فرماندهی ارتش رهایی بخش” تصمیم خود را گرفته بود. همین ژنرال دو روز قبل هم التماس کرده بود که فرمان عقب نشینی بدهید و نگذارید بقیه نفرات کشته شوند ولی باز “فرماندهی ارتش رهایی بخش” تصمیم خود را گرفته بود…
بگذریم و برگردیم سر اصل مطلب.
برآوردی از وضعیت کنونی
امروز کجا ایستاده ایم؟ آنطور که خانم رجوی در اطلاعیه هفته پیش مطلعمان کردند تتمه سازمان، امروز “با کوله های شخصی و وسائل آشپزخانه آماده انتقال به کمپ لیبرتی شده اند”. افرادی اکثرا بیمار با متوسط سن قریب به پنجاه، به کمپی می روند که حتی نام آن فارسی یا عربی نیست.
سه دهه بعد از آن “پرواز و آن پیام تودیع”، امروز منتظر نشسته ایم که ببینیم چه تعداد از این رزمندگان سابق و ساکنین امروز “شهر اشرف” که اکثرا زخم عملیات، زخم بی خانمانی و طلاق جمعی و جدایی فرزند، زخم چند دهه قطع رابطه با جهان بیرون را هم به همراه دارند، خواهند توانست خود را از این جهنم خود ساخته به نقطه ای امن برسانند. “خود ساخته” هم که می گویم قصد آزار ندارم. می خواهم واقعیات دیده شود تا از چاله به چاه نیفتیم. از این بابت می گویم که فراموش نشود آقایان و خانم هایی که اکنون در کشور”عراق بدون صدام” هستند ده سال است همه توان تبلیغاتی، مالی، سیاسی و امنیتی خود را به کار برده اند که در این کشور بمانند و تا همین دیروز به در و دیوار نوشته بودند “چو اشرف نباشد تن من مباد” و اعلام می کردند که “اشرف بایستد، جهان خواهد ایستاد” و تهدید می کردند که “همینجا می مانیم و می میریم”.
راستی این همه اصرار برای ماندن در عراق برای چه بود؟ با چه استراتژی یا تاکتیکی؟ به چه امیدی؟ پاسخ این سئوال را شاید بشود در جای دیگری جستجو کرد. دلیل این اصرار روشن نمی شود مگر این که دلیل و اشتیاق اولیه برای رفتن به عراق مشخص شود.
چرا مجاهدین به عراق رفتند؟
آقای رجوی بارها توضیح داده است که “راه دیگری نبود و اگر نمی رفتیم از بین رفته بودیم”. او اگر چه دقیق ولی صرفا در چهارچوب تفکر و چارچوب اعتقادی و اهداف مورد نظر خود سخن گفته است؛ چرا که خیلی ها آن زمان همین حرکت را نوعی “خیانت” خوانده بودند. براستی چرا مجاهدین آن روز فکر می کردند که راه دیگری ندارند و “راه حل” های دیگران را نمی دیدند؟ واضح است. چون برای “مجاهد خلق” آن زمان هیچ تفکری خارج از آن چارچوب مشروعیت نداشت. چون ایدئولوژی، استراتژی و تاکتیک سازمان بر بنیان “برافروختن آتش در کوهستان ها” استوار بود.
شما اگر بدنبال ساخت و ساز باشید نهایتا سر از مصالح فروشی در می آورید. اگر معتقد به روشنگری و ارتقاء دانش و بینش نسل های بعد باشید لاجرم سر و کارتان به فروشگاههای لوازم التحریر و این روزها فروشگاههای کامپیوتر خواهد افتاد. اگر دنبال قیام باشید و برانگیختن مردم، سر از کارخانه و مسجد و اتحادیه ها و شوراهای محلی در می آورید و اگر بنیاد تفکر و ریشه اعتقادی تان “مبارزه مسلحانه و سرنگونی قهر آمیز” باشد، لاجرم بدنبال تفنگ و باروت هستید.
و البته این طرز تفکر مثل جن از بسم الله “لیبرالیسم” و “دموکراسی” وحشت دارد و فرار می کند. پاریس جای بقا و رشد این تفکر نیست. و این طرز تفکر الزامات دیگری هم دارد. بی اعتمادی مطلق به “دیگران”، مبارزه با هر آنکس که صد در صد با ما نیست، قهرمان پروری بر اساس قدرت بدنی، قدرت تحمل فشار، اجر و ارزش نهادن به صرف شکنجه شدن به هر دلیلی، و بعد سختی کشیدن، گرسنگی کشیدن، تحمل سرما و گرمای طاقت فرسا به هر دلیلی و حتی تولید سختی مصنوعی برای خود و اطرافیان، کم خوردن، کم خوابیدن، طلاق دادن همسر و جدا شدن از فرزند، قطع رابطه عاطفی با همه، تنفر از زندگی راحت و … ما از شلاق زدن همدیگر در خوابگاه های دانشجویی شروع کردیم و به اینجا رسیدیم.
ما به عراق و یا به قول آقای رجوی به “جوار خاک میهن” رفتیم چون امکان عمیلات مرزی و ارسال تیم شهری و خمپاره زنی از پاریس نبود؛ رفتیم چون باقی راه های “سرنگونی قهر آمیز” را هم امتحان کرده بودیم. “سی خرداد شصت” را و “استراتژی جنگ شهری از طریق خطوط تلفن فرانسه” را و “خط هفت هفتم و زدن سر انگشتان رژیم” را و “خط پاسدارکشی حداکثر” را با خون هزاران بی گناه از همه طرفها آزموده بودیم و نتیجه نداده بود.
آقای بنی صدر آن روز گفت: “آقا به عراق نرو و در کنار دشمن منشین”. شاید آن روز آقای بنی صدر باید می گفت “آقا این عقیده به سرنگونی مسلحانه را کمی پایین تر از آیه قرآن قرار بده، شاید راه حل های دیگر را هم ببینی”.
مختصات سازمان مجاهدینی که به اروپا باز می گردد
عراق زمان صدام تنها دولتی است که از بدو تاسیس سازمان مجاهدین خلق ایران تا کنون از این گروه رسما پشتیبانی کرده است. این حکومت سال ها پیش سرنگون شد و سپس آمریکایی ها سازمان را خلع سلاح کردند.
امروز تنها راه پیش روی اعضای باقی مانده این سازمان که کمی بیش از سه هزار نفر هستند، رفتن به کشورهای غربی است. اما آینده “سازمان مجاهدین خلق ایران” مبهم است. مجاهدین خلق با چه هویتی؟ با چه پشتوانه ای؟ در چه وضعیت فیزیکی و روحی و بالاخره بدنبال چه؟ استراتژی سرنگونی مسلحانه قهر آمیز یا رد مبارزه مسلحانه؟ فاز سیاسی یا فاز نظامی؟ انقلاب های ایدئولوژیک چه می شوند؟ طلاق های جمعی ادامه می یابد یا تعطیل می شود؟ جامعه بی طبقه توحیدی و نظریه های دیگر کجا جا می گیرند؟ آرم خونین رنگ سازمان که توانسته همزمان تفنگ، داس، سندان و آیه قرآن را یکجا به نمایش بگذارد در کجا خواهد نشست؟ جواب خانواده ها را چه کسی خواهد داد؟
آیا می توان آرم سازمان مجاهدین خلق ایران را از”کمپ اشرف” آورد و بر پشت بام ساختمان مرکزی “کمپ اور سواواز” پاریس نصب کرد؟ یونیفورم ها چه می شود؟ کار شورای رهبری با آن تفاصیلی که در مورد انتخابشان گفته شده و اکنون پا به سن گذاشته اند و کار سرتیم هایی که تخصصشان فرماندهی تانک و نفربر یا تخریب بوده چه خواهد شد؟ آموزش دیده های امنیت و اطلاعات حکومت صدام به چه کاری گمارده خواهند شد؟ رابطین “هواداران” و “ایرانیان خارج از کشور” پس از بیست و اندی سال غیبت از حرکت سریع تکاملی در اروپا چگونه مواضع خود را تشریح خواهند کرد؟
اینها سوالاتی هستند که احتمالا با صدور یک پیام، پاسخ نخواهند گرفت. اینجا دیگر “اشرف” نیست و دروازه ای ندارد که قفل شود. با تیرکمان و فلاخن هم نمی شود مردم را دور نگه داشت. اینجا اروپاست و درب های اور توانایی قطع ارتباط مطلق “رزمنده مجاهد” با “جامعه فاسد و بورژوایی غرب” یا پدر، مادر، فرزند، همسر و… را نخواهند داشت.
روابط بین المللی سازمان هم دستخوش تغییر است. سازمان مجاهدینی که به اروپا بر می گردد دیگر “عنصر” مجاهد خلقی نیست که نفس تمامی اپوزیسیون از آتش سلاح او مشروعیت می گیرند. پس در این وضعیت برگ برنده مجاهدین کجاست؟
امکانات و محدویت های غرب در استفاده از “سازمان مجاهدین خلق” در صحنه بین المللی
سازمان مجاهدین مدعی است که غرب می تواند در مقابله با ایران روی آن حساب کند ولی واقعیت این است که با تعریف فعلی، اروپا علاقه ای به حضور مجاهدین خلق در خاکش ندارد. مجاهدین در حالت فعلی در محافل سیاسی غرب لشکری شکست خورده تلقی می شوند با سابقه ای اسفناک، بی خانمان، جان و مال باخته و در نتیجه ترسناک، غیر مترقبه و خطرناک و تا حدودی هم غیر قابل بازیافت.
امروز رودررویی غرب با ایران مشخصا بر سه محور استوار است. آمریکا ایران را متهم می کند که “ناقض حقوق بشر” است، از “تروریسم” حمایت می کند و به دنبال “بمب هسته ای” است. به بیان دیگر غرب از ایران می خواهد که از فعالیت سیاسی اجتماعی “فعالان متمایل به غرب” جلوگیری نکند، حضور اسرائیل را در منطقه به رسمیت بشناسد و غنی سازی اورانیوم را متوقف کند. ایران هم در مقابل می گوید که “دخالت در مسائل داخلی کشورها ممنوع!” حماس برگزیده مردم فلسطین و حزب الله برگزیده مردم لبنان است. غنی سازی اورانیوم هم جزو اختیارات قانونی امضا کنندگان پیمان منع گسترش سلاح هسته ای است.
حال ببینیم در این سه بحث، مجاهدین خلق چه نقشی می توانند ایفا کنند؟
در بحث حقوق بشر- با توجه به گزارشات مکرر مراکز آمریکایی مانند مرکز تحقیقاتی رند، دیدبان حقوق بشر و گزارشات متعدد اف بی آی و وزارت امور خارجه آمریکا، نه تنها نمی توان از سازمان مجاهدین در این بحث استفاده کرد، بلکه حتی باید از نزدیک شدن آنها به این بحث فعالانه جلوگیری کرد، چرا که این کار می تواند “کارت حقوق بشر” را از دست غرب خارج کند، و آن را مستقیما در دست حکومت ایران بگذارد. یاد آوری می کنم که سازمان مجاهدین خلق توسط روسیه یا چین به نقض حقوق بشر متهم و محکوم نشده اند. تمامی این منابع و شواهد و مدارکشان غربی و اکثرا آمریکایی هستند.
در بحث تروریسم – اینکه مجاهدین در سالهای اخیر ترور کرده اند یا نه و اینکه در لیست ممنوعه این کشور یا آن کشور باشند یا نباشند، سابقه این سازمان را پاک نمی کند و بنابراین سازمان مجاهدین خلق جایی برای عرض اندام در محکومیت “حمایت ایران از تروریسم” ندارد و فقط برگ برنده ای است در دست حکومت ایران و برعلیه “معیارهای دوگانه غرب”.
در بحث اتمی – این تنها جایی است که در سال های اخیر امکان ایفای نقش سازمان البته بدون آرم و نام و تحت نام های تولید شده دیگر وجود داشته است. کنفرانس های مطبوعاتی گاه بگاه در واشنگتن و لندن و بروکسل و حضور تبلیغاتی در سالن های جنبی پارلمان ها در سالهای اخیر را به یاد داریم. ولی این نقش هم اکنون تا حدی کمرنگ شده و شاهدیم که در رویارویی های جدیدتر، مطالب و اطلاعات مستقیم به آژانس بین المللی انرژی اتمی تحویل می شود و بدین ترتیب اطلاعیه و کنفرانس مطبوعاتی هم غیر ضروری شده است.
ولی خارج از این سه بحث، بخصوص در سالهای اخیر یک نقش دیگر هم بوده که اساسا نه از طریق دولت ها که بیشتر از طریق لابی هایی برنامه ریزی شده است که خواستگاهشان الزاما خواستگاه دولت ای غربی نیست، و آن استفاده از مجاهدین خلق به عنوان خنثی کننده هر تلاشی است که بخواهد احتمال جنگ با ایران را کم و یا احتمال مذاکره با این حکومت را بیشتر کند.
استفاده از مجاهدین خلق بعنوان ابزاری برای ترویج کینه و شعله ور نگه داشتن خصومت
آقای احمدی نژاد وقتی صحبت از “نفی هولوکست” یا “بازبینی هولوکست” می کند، از سر بی اطلاعی تاریخی یا به قصد مطرح کردن بحثی تئوریک در دانشگاه ها نیست. این حرف پیام دارد. می خواهد مبادا روزی کسی بخواهد با اسرائیل سر میز مذاکره بنشیند.
با همین استدلال وقتی راس لهتینن (رئیس هیئت روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا) می گوید که برای مقابله با ایران مجاهدین خلق را از فهرست سازمان های تروریستی خارج کنیم تا بتوانیم مستقیما به آنها کمک مالی و پشتیبانی سیاسی برسانیم به این دلیل نیست که او نمی داند که مجاهدین خلق چه کسانی هستند و چه سابقه ای دارند؛ بلکه می خواهد به حاکمان ایران بگوید آنقدر از همه شما متنفرم که دشمنان شما را تشویق می کنم، حتی کسانی را که خودشان به کشتن هزاران تن از شما چه در مرزها و چه در خیابانهای شهرهایتان اذعان دارند و به آن افتخار هم می کنند.
همانطور که آقای احمدی نژاد دقت نمی کند که هولوکست صرفا به حکومت اسرائیل خلاصه نمی شود، خانم لهتینن هم توجه نمی کند که مشکل این گروه صرفا با حکومت ایران نیست و قربانیان ایرانی، عراقی، اروپایی و حتی خانواده ها و باقی ماندگان کشته شدگان آمریکایی را هم متاثر کرده است.
نگاه غالب ایرانیان به سازمان مجاهدین خلق
با توجه به سابقه سازمان مجاهدین خلق در متهم کردن سازمانها و شخصیت های مخالف خود در داخل و خارج از ایران و متهم بودن خود این سازمان به “جنگیدن در کنار صدام”، ” نقض حقوق بشر” و “تروریسم کور” (اتهاماتی که سازمان مجاهدین خلق همه را رد می کند)، به نظر می رسد که بخش بزرگی از نسل جوان در داخل ایران نظر مثبتی نسبت به این سازمان نداشته باشند.
در خارج از کشور نیز به استناد رابطه دیگر نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی می توان برآورد کرد که بجز تعداد محدودی وابستگان قدیمی به شورای ملی مقاومت و مجاهدین خلق، بقیه نیروهای مخالف جمهوری اسلامی از راست ترین تا چپ ترین این طیف عملا نه تنها علاقه ای به نزدیکی به سازمان ندارند که در بسیاری از مواقع مخالفت صریح و روشن خود را با روش های مورد استفاده مجاهدین خلق ابراز کرده اند.
چاره چیست؟
به نظر می رسد که سازمان مجاهدین خلق اکنون بر سر دوراهی ای قرار گرفته که انتخاب هر راه، تبعات غیر قابل بازگشت خود را خواهد داشت. دوراهی بقا بر روند قبلی و خلق و خوی جهان سابق و یا تغییر جدی و کیفی به طرف واقعیات جدید و جهان امروز.
راه حل اول: اصرار بر روند گذشته
اگر سازمان بر انتخاب قبلی خود و روندی که تا کنون دنبال کرده است اصرار داشته باشد تبعات آن تقریبا روشن است و می توان بسیاری از حرکت های ماهها و حتی سالهای آینده را پیش بینی کرد. در چنین شقی حضور آقای رجوی در اروپا درست مثل زمانی که ایشان از ایران به پاریس آمدند الزامات خاص خودش را خواهد داشت. پیش بینی بنده این است که ما شاهد دو خط موازی شاخص که قبلا هم در حرکت سازمان در غرب دیده ایم خواهیم بود.
اول: حملات خشونت آمیزتر و گسترده تر به دفاتر و منافع و سفارتخانه های جمهوری اسلامی در کشورهای غربی (و احتمالا و در صورت لزوم منافع عراق، سوریه و لبنان). شیشه شکستن، پرتاب تخم مرغ به مقامات دولتی و دیپلمات ها در خیابانها در کنار بست نشستن های تبلیغاتی معمول و تظاهرات بیشتر با مدعوینی که در سالهای اخیر دیده ایم والبته همه اینها با انگیزه و خط “باز کردن جای از دست رفته در غرب” و بقول آقای رجوی “خارج کردن رقبا” از صحنه. این حرکتی است با شاخص های “حذفی” مجاهدین خلق سی سال قبل که امروز نه تنها الزاما به ضرر جمهوری اسلامی تمام نخواهد شد که با توجه به تجاربی که حکومت در این سالها بدست آورده است، احتمالا به نحوی موثر از آن بهره برداری می کند و با تمسک به آن دولت های اروپایی را تحت فشار می گذارد.
دوم: استفاده از رسانه های نوشتاری و گفتاری و فعال کردن دستگاه اطلاعاتی ای که در ماههای اخیر تا حدودی ساکت تر عمل کرده، برای تبلیغ علیه هر کس که بخواهد برعلیه مجاهدین و بخصوص رهبری آن سخن بگوید یا عمل کند. تفاوت این بار با گذشته البته “تعلیم دیدگی عنصر مجاهد خلق در دستگاه صدام” و خلق و خوی ناشی از گذراندن دورانی طولانی از زندگی قرارگاهی است که می تواند بر شدت عمل بیفزاید. البته در چنین سناریویی، حضور احتمالا خشن سازمان در میان جوامع ایرانیان خارج از کشور می تواند زنگ خطری جدی برای دستگاه های امنیتی کشورهای اروپایی باشد.
راه حل دوم: تغییرات بنیادی و به روز کردن سازمان
سازمان مجاهدین خلق در صورت ورود به اروپا از نقاط قوتی هم برخوردار خواهد بود که در گذشته نه تنها از آنها در مسیر همگامی با نیروهای اپوزیسیون بر علیه حکومت جمهوری اسلامی ایران استفاده نکرده، بلکه در موارد متعددی خواسته یا ناخواسته همین نقاط قوت را علیه همین اپوزیسیون بکار گرفته است. یکی از نقاط قوت مجاهدینی که از اردوگاه اشرف به اروپا می آیند، تعداد آنها و نقطه قوت دیگر انگیزه مبارزاتی آنهاست.
سازمان مجاهدین خلق (به عنوان یک سازمان و جمع و نه یک فرد یا یک رهبر) هنوز هم می تواند با خداحافظی جدی با گذشته و شروع فصلی نوین، اولین قدم ها را برای بازگرداندن اعتماد مردمی بردارد. عموم ایرانیان، چه در داخل کشور و چه در خارج، خواهان حذف نیروهای دیگر نیستند. آنها عموما اشتباهات را می بخشند و گناه یکی را بر گردن دیگری نمی اندازند. این مردم مسلما هر یک قدم مجاهدین (به عنوان نیرویی که جرئت پرداخت بهای جلب اعتماد مردم را دارد) را با چندین قدم پاسخ خواهند داد. البته تاکید می کنم که بحث بنده صرفا در مورد “سازمان مجاهدین خلق” است و نه افراد مشخص. در زاویه دیدم هم به هیچ وجه نه جنبه قانونی و قضایی را مطرح کرده ام (که جای خود را دارد و دادگاهها بدان رسیدگی می کنند) و نه جنبه های تاریخی را باز بینی کرده ام.
سازمان مجاهدین برای این پوسته شکنی که احتمالا تنها راه تضمین بقایش پس از عراق و در شرایط جدید غرب است، نیاز به تغییرات بنیادی سریع دارد و فقط آنگاه است که اساسا امکان بررسی قدم های بعدی، حرکت به سوی مردم و بده بستان با نیروهای مردمی دیگر را خواهد داشت. درچنین شرایطی می توان به تغییر دیدگاه نیروهای بین المللی و امکان همکاری غرب با این سازمان هم امیدوارتر بود. البته مجاهدین خلق برای این کار بسیار خطیر زمان زیادی ندارند.
در این طریق، مجاهدین خلق قبل از هر چیز باید به سیستم بسته و شدیدا کهنه رهبری مادام العمر و ریاست جمهوری ای که هجده سال پیش در “بهارستان” بغداد اعلام شده خاتمه دهند. من نه تنها این را به نفع اعضای مجاهد خلق که به یقین به نفع خود خانم و آقای رجوی هم می دانم. یقین دارم که بهترین کاری که آقا و خانم رجوی امروز می توانند برای ایران، سازمان مجاهدین و خودشان بکنند اعلام کناره گیری است.
مبرم ترین وظیفه کنونی مجاهدین خلقی که با آزادی از محدودیت های بیابانهای عراق به محیط باز اروپا می رسند از یک طرف جدا کردن اعتقادات شخصی از زندگی اجتماعیشان است (که ارتباط با خانواده، ازدواج، به روز شدن، آموزش اولیه زبان و جذب شدن در جامعه را هم شامل می شود) و از طرف دیگرجدا کردن خود و آینده سازمان از گذشته نه چندان درخشان گروه تحت رهبری آقای رجوی و همسرشان. این راه می تواند در کمترین فرصت زمانی با برگزاری انتخابات آزاد و با نظارت ناظرینی منتخب از میان طیف گروه های اپوزیسیون ایرانی در پاریس آغاز شود.
———
(مسعود خدابنده، بی بی سی، ژوئن ۲۰۱۱)
————
استاندار دیالی: حقوق بشر، اخراج مجاهدین خلق و حکومت قانون غیر قابل مذاکره
.
… مسعود خدابنده به نوبه خود و از طرف هیئت از دولت عراق تشکر کرد و از استاندار، دکتر المهدوی و سرتیپ الزیدی درخواست نمود تا کمک کنند تا صدای خانواده ها و فعالان حقوق بشری بداخل کمپ رسانده شده و اطلاع رسانی ممکن به گروگانهای اسیر انجام گیرد. وی بر لزوم اطلاع رسانی در مورد حقوق قانونی افراد و حمایت های هایی که از آزادی آنها بعمل می آید در مقابل دروغهای رهبران فرقه و گروگانها تاکید نمود. مسئولین استان در این رابطه قول مساعدت دادند. خانم عبداللهی نیز به نمایندگی از خانواده های متحصن درخواست کرد تا هنگام شروع عملیات انحلال کمپ رعایت های لازمه انجام گیرد تا حفظ سلامت گروگانها و فرزندان این خانواده ها از حداکثر اولویت برخوردار گردد …
ایران اینترلینک، دیالی، عراق، بیست و سوم نوامبر ۲۰۱۱
لینک به متن انگلیسی
http://www.iran-interlink.org/?mod=view&id=11069
روز دوشنبه بیست و یکم نوامبر ۲۰۱۱، هیئتی از نمایندگان گروگانهای اسیر در کمپ اشرف با مقامات استان دیالی عراق ملاقات کردند.
استاندار دیالی، دکتر عبدالناصر المهدوی به عنوان نماینده و سخنگوی مردم استان بوضوح اعلام نمود که:
اولا اخراج سریع و کامل گروه تروریستی مجاهدین خلق بعنوان دشمنان شهروندان استان دیالی قابل مذاکره نبوده و نیست.
ثانیا اعمال کامل قوانین کشوری و بین المللی در سطح استان دیالی قابل مذاکره نبوده و نیست.
ثالثا حمایت، رعایت و اعمال قوانین حقوق بشری هم بعنوان یک اصل در استان دیالی قابل مذاکره نبوده و نیست و ما آنها را به اجبار به ایران مسترد نخواهیم کرد.
وی افزود که تصمیمات کلی در این رابطه با دولت مرکزی عراق است ولی تا جایی که به استان دیالی بر میگردد، جایی برای مجاهدین خلق در این استان وجود ندارد. این موضوع به کرات و بخصوص توسط تمامی سران عشایر و مقامات محلی اعلام شده است. دکتر المهدوی همچنین ادعای حمایت برخی از مردم استان ازاین گروه را بعنوان تبلیغات بی پشتوانه مجاهدین خلق کاملا مردود دانست و گفت بعد از آنچه این سازمان علیه مردم عراق انجام داده است ادعای حمایت مردمی از این گروه هر چند کوچک هم باشد مطمئنا دروغی آشکار و تخیلاتی بی پشتوانه است.
سرتیپ عبدالامیر الزیدی، فرماندهی ارتش محلی و مسئول حفاظت از کمپ عراق جدید (سابقا اشرف) نیز در این دیدار گفت که وی تاکنون تعداد زیادی از کسانی که موفق به فرار شده اند را دیده است. آخرین دیدار وی با خانمی بود که با سینه خیز رفتن بمدت نیم کیلومتر توانست خود را به نیروهای عراقی برساند. وی گفت که ما شناخت کافی داریم و میدانیم که مشکل اصلی رهبران این گروه هستند و نه گروگانهایی که در داخل اسیر شده اند و تصریح کرد که در صورت دریافت فرمان، آمادگی های لازم را برای انتقال آنها به خارج کمپ تدارک دیده اند و این آمادگی ها شامل رعایت حداکثر احترام و حفاظت و امنیت و حقوق انسانی افراد است. وی افزود که خبرنگاران و سازمانهای حقوق بشری که خواهان حضور و نظارت بر عملیات باشند می توانند در جریان این عملیات حضور داشته باشند.
سرتیپ الزیدی اعلام نمود که در صورت دریافت دستور تخلیه کمپ، آنها سعی خواهند نمود تا از کشته شدن اعضای ناراضی و گروگانهای داخل کمپ بدست رهبران گروه مجاهدین خلق تا حد امکان جلوگیری کنند و اجازه تکرار صحنه های دلخراش قبلی را نخواهند داد. بنابر گفته های سرتیپ، بیشترکشته شدگان آوریل ۲۰۱۱ از مخالفین رهبری سازمان مجاهدین خلق بوده اند که با اصابت تیر به سر و یا قلبشان جان خود را از دست داده اند ولی رهبران سعی کردند تا واقعیات را و حتی شواهد و مدارک غیر قابل انکار موجود را تحریف کنند و از بین ببرند. وی گفت گزارش این واقعه به مقامات مسئول داده شده است تا بر این اساس پرونده قتل این افراد بدست گروگانگیرهای داخل کمپ بررسی و پیگیری گردد.
مسعود خدابنده به نوبه خود و از طرف هیئت از دولت عراق تشکر کرد و از استاندار، دکتر المهدوی و سرتیپ الزیدی درخواست نمود تا کمک کنند تا صدای خانواده ها و فعالان حقوق بشری بداخل کمپ رسانده شده و اطلاع رسانی ممکن به گروگانهای اسیر انجام گیرد. وی بر لزوم اطلاع رسانی در مورد حقوق قانونی افراد و حمایت های هایی که از آزادی آنها بعمل می آید در مقابل دروغهای رهبران فرقه و گروگانها تاکید نمود. مسئولین استان در این رابطه قول مساعدت دادند.
خانم عبداللهی نیز به نمایندگی از خانواده های متحصن درخواست کرد تا هنگام شروع عملیات انحلال کمپ رعایت های لازمه انجام گیرد تا حفظ سلامت گروگانها و فرزندان این خانواده ها از حداکثر اولویت برخوردار گردد.
خانم سنجابی (عضو سابق شورای رهبری مجاهدین خلق) که اخیرا توانسته است از داخل این کمپ به سلامت فرار کند در مورد آخرین تغییرات و اخبار داخل کمپ توضیحاتی دادند و همچنین به تشریح برخی از آماده سازی های نظامی و ترفندهای جدید رهبران مجاهدین خلق پرداخت. رهبران سازمان همواره بدنبال برنامه ریزی مقاومت های خشونت آمیز برای خونریزی و به کشتن دادن اسرای داخل کمپ هستند.
آقا و خانم محمدی از کانادا که از سال ۲۰۰۳ بدنبال نجات دخترشان از چنگال فرقه رجوی و کمپ اشرف هستند مدارک و شواهدی را ارائه نمودند که شامل حکم جلب تعدادی از سران سازمان در داخل کمپ می گردید. سرتیپ الزیدی دستور داد تا کپی این احکام برای بررسی و اجرای حکم به دفتر ایشان منتقل گردد.
دیگر اعضای هیئت:
خانم مهدیان که همسر ایشان اکنون بعنوان گروگان در داخل کمپ اسیر است. همسر خانم مهدیان از اسرای ثبت شده جنگ است که بصورت غیرقانونی توسط صدام به رجوی داده شده است.
آقای حسن عزیزی، عضو قدیمی و سابق و فعال حقوق بشر از هلند،
آقای عباس صادقی از آلمان که یکی از معدود کسانی بود که توانست در زمان صدام از زندان اشرف فرار کند.
آقای علی قشقاوی از آلمان یکی از کسانی که در زندان ابوغریب بعنوان ودیعه رجوی نگهداری می شد و در سال ۲۰۰۳ آزاد گردید.
آقای ابولفضل فریدونی که اخیرا توانست با موفقیت از کمپ فرار کند.
مطبوعات رسمی و شبکه های تلویزیونی کشور در این ملاقات که در فرمانداری دیالی برگزار گردید حاضر بودند.
در پایان این ملاقات کنفرانس مطبوعاتی برگزار گردید که در آن مواضع مقامات استان باطلاع عموم رسید. اخبار کنفرانس مطبوعاتی مقامات استان، همراه با مصاحبه هایی با اعضای هیئت، از شبکه های تلویزیونی و مطبوعات رسمی و سراسری عراق منتشر گردید.