روز جهانی کارگر و کمیسیون کار! فرقه رجوی

روز جهانی کارگر و کمیسیون کار! فرقه رجوی

Abbass Davari Mojahedin Khalq Rajavi cultحامد صرافپور، صفحه فیسبوک، سی ام مارس 2016:… در چنین وضعیتی می بینیم که عباس داوری روی آکران آمده و دم از حقوق کارگران ایرانی می زند. از چنین شخصیتی باید پرسید که اگر حقوق کارگران برای شما مهم است چرا در کنار شما صدها نفر به بیگاری مشغول بوده و در سنین سالمندی به جابجایی وسایل و مصالح سنگین مشغول هستند و کماکان به عنوان بازنشسته به حساب نمی آیند؟ چرا با اینهمه کار طاقت فرسا … 

هشت مارس روز زن مریم رجویخانم رجوی! کنفرانس روز جهانی زن یا لاپوشانی شکست انتخاباتی؟

لینک به منبع (صفحه فیسبوک)

روز جهانی کارگر و کمیسیون کار! فرقه رجوی

 عباس داوری مسئول کمیسیون به اصطلاح کار شورای ملی مقاومت رجوی به مناسبت نوروز و نزدیک شدن روز جهانی کارگر، طی مصاحبه ای با ارائه دهها آمار برگرفته از رسانه های جمهوری اسلامی، به دفاع از حقوق کارگران ایرانی پرداخته است. در مورد این مصاحبه (لینک زیر)، اساساً نمی خواهم به تکرار آمار و ارقام ارائه شده وی بپردازم و یا در مورد مشکلات کارگران ایران صحبت کنم، چون همه هموطنان بخوبی از مشکلات موجود آگاه بوده و صدها بار بهتر از عباس داوری و سران فرقه تروریستی رجوی می توانند از حقوق خود دفاع کنند، لذا تنها به گوشه هایی از برخورد رجوی و رهبران فرقه نسبت به کارگران می پردازم تا مردم بیش از پیش نسبت به فریبکاری مریم رجوی و عباس داوری آگاهی یابند:

https://www.mojahedin.org/news/173190/گفتگو-با-عباس-داوری-مسئول-کمیسیون-کار-شورای-ملی-مقاومت-دربارهٴ-حداقل-دستمزد-کارگران

عباس داوری مجاهدین خلق فرقه رجوی

حرمت انسان در فرقه مجاهدین – نگاه مسعود رجوی به نیروها در تشکیلات:

پیش از هر سخن، باید یادآوری کنم که مسعود رجوی با نیروهای خودش دقیقاً به گونه ای برخورد می کرد که گویی بردگانی در عصر جدید هستند. نگاه وی به افراد تفاوتی با دیدگاه فراعنه مصر نسبت به رعایا نداشت. البته این نگاه، یک نگاه کاملاً ایدئولوژیک بود به این معنا که مسعود رجوی به این مسئله که همه افراد باید در خدمت او باشند «اعتقاد عمیق» داشت و صرفاً یک نگاه سیاسی، تشکیلاتی و نظامی به مسئله نبود. به همین خاطر وی در کتاب خود به نام «تئوری انقلاب ایدئولوژیک مریم» که هرگز انتشار بیرونی پیدا نکرد (و جزوات دستنویس آن هم قبل از سقوط صدام جمع آوری شد)، به این موضوع اشاره داشته و در بند 40، 41 و 42 از فصل ششم آن می گوید: «مجاهد اقساطی و مدت دار با اتمام تاریخ مصرف نداریم»، «مجاهد پیر و بازنشسته نداریم»، «مجاهد بیمار فلان ابن فلان نداریم».

معنای بندهای ذکر شده این است که هیچ کدام از اعضای مجاهدین حق بازنشستگی نداشته و به هیچ دلیلی نمی توانند به خاطر کهنسالی از کار کناره گیری نمایند و بیماری آنان نیز بهیچوجه در مناسبات برسمیت شناخته نخواهد شد و لذا بخاطر بیماری افراد، امکانات و امتیاز خاصی در نظر گرفته نخواهد شد (حق داشتن استراحت مکفی، حق داشتن مکان یا وسیله مناسب بیماری، حق برخورداری از پزشک متخصص لازم، حق کناره گیری از کارها و جلسات زجرآور و دردآور و نمونه های مشابه)… نگرشی که دقیقاً یادآور دوران برده داری و برخورد با بردگان بخصوص برده های بیمار است.

باید توجه داشت که در درون همین مناسبات، افراد باید مثل برده فقط کار کرده و شب ها از شدت خستگی بیهوش می شدند. این نکته را زوج رجوی شخصاً در نشست با زنان شورای رهبری گوشزد کرده و به عنوان یک دستورالعمل بکار گرفته بودند که توسط زنان جداشده از فرقه افشا شد و البته خود ما نیز از آن آگاهی داشتیم و مسعود رجوی در یکی از نشست ها اشاره ای طنزآلود به آن داشت. اساساً مریم و مسعود رجوی در مواقعی که عملیات های نظامی به دستور صدام متوقف می شد و آموزش آنچنانی هم در دستور قرار نداشت، برنامه ریزی گسترده ای جهت بیگاری گرفتن از نیروها طراحی می کردند. حتی بعد از سقوط صدام چندین پروژه بزرگ تولید شده بود تا افراد لحظه ای از کار سخت فرو نمانند. برای نمونه باید اشاره ای به رنگ آمیزی صدها خودروی سنگین دزدیده و یا زورگیری شده از مردم عراق داشته باشم که بلافاصله پس از تسلط نیروهای آمریکایی بر این کشور آغاز شد. در این پروژه سنگین، مجاهدین در هیئت گروه های مختلف نظامی، در جاده ها و روستاها تردد کرده و هر نوع کامیون، تانکر، لودر و اتوبوس مشاهده می کردند که احتمال می رفت متعلق به ارتش فروپاشیده صدام باشد که به دست مردم افتاده، آنها را با تهدید روستائیان و یا دادن مقدار ناچیزی پول، توقیف و به قرارگاه اشرف منتقل می کردند و آنگاه نیروی زیادی بسیج می شد تا رنگ قبلی این وسایط نقلیه پاک شده و دوباره رنگ آمیزی شود. قیمتی که رجوی مابه ازای هر خوروی سنگین به اهالی روستاها می داد چیزی معادل چندصد هزار تومان ایران می شد. یعنی یک اتوبوس یا لودر و کامیون کمتر از یک میلیون تومان از مردم زورگیری می شد تا اعضای فرقه سرگرم رنگ آمیزی آن شوند. در نهایت هم همه این خودروها به اجبار تحویل دولت عراق شد و صدها هزار ساعت کار به هدر رفت و سرمایه عظیمی نیز تلف شد.

از دیگر پروژه هایی که می توان به آن اشاره کرد جابجایی مهمات و تحویل آنان به نیروهای آمریکایی بود. پروژه های بشدت سنگین که ده ها نفر را دچار آسیب های جسمانی کرد. صدها عضو مجاهدین از صبح تا عصر در سوله ها و سنگرها می چرخیدند و صندوق های بشدت سنگین مهمات را بار کامیون زده و در محل دیگر با دست خالی می کردند. یادم هست پس از فرار از قرارگاه اشرف و اسارت بدست نیروهای آمریکایی، از دیدن امکانات بسیار زیاد ارتش برای جلوگیری از فشار جسمانی به سربازان متعجب شدم. آنها صندوق های مهمات را بدون هیچ زحمتی، با لیفتراک سوار کامیون می کردند و این درحالی بود که در قرارگاه اشرف نیز چندین لیفتراک موجود بود و رجوی می توانست از آن برای حمل مهمات استفاده کند اما به عمد از نیروهای پیر و فرتوت خود برای کار استفاده می کرد تا از آنان بیگاری گرفته و جسم آنان را درهم بشکند.

شرح مفصل انواع پروژه های مشابه مثل نظافت هفتگی هزاران جنگ افزار سنگین و نیمه سنگین (که قرار بود توسط آمریکایی ها منهدم شود!) و بیرون کشیدن قطعات آلومینیمی تانک ها و نفربرهای زرهی وووو خود داستانی طولانی است که دیگر به شرح آنها نمی پردازم و خارج از حوصله خواهد بود. اما باید یادآور شوم که مریم رجوی همین الان هم در مقر لیبرتی، زنان و مردان بازمانده در عراق را به کارهای سخت و طاقت فرسا وادار می کند که عکس و کلیپ آن در اینترنت موجود است.

زنان برده در کمپ لیبرتی مجاهدین خلق فرقه رجوی

کارگران و فرقه رجوی

طبیعی است وقتی دستگاهی با نیروهای وفادار خود به مانند برده رفتار می کند با دیگران به مراتب بدتر رفتار خواهد کرد. در طی ده ها سال حضور مجاهدین در خاک عراق، به طور متوسط روزانه بین چند صد تا چند هزار کارگر مشغول بکار بودند. این کارگران پیش از جنگ کویت تا مدتی پس از آن، عمدتاً از اتباع مصر و سودان بودند اما به مرور با خراب شدن وضع اقتصادی عراق، مردم این کشور به دلیل فقر مالی و اقتصادی به کارهای سخت روی آورده و نقش کارگر را در قرارگاه های مختلف مجاهدین بردوش گرفتند.

از همان ابتدا ضوابطی برای برخورد با کارگران در نظر گرفته شده بود که از جمله غذا دادن به آنان را ممنوع می کرد. این ضابطه بسیاری از اعضای مجاهدین را از همان ابتدا متناقض می کرد بخصوص وقتی که مقادیر زیادی غذا دورریز داشت اما از دادن آن به کارگران امتناع می شد. پس از محاصره اقتصادی که توسط آمریکا و سازمان ملل بر عراق وضع شد، این ضوابط رنگ و بوی دیگری گرفت و تا جایی پیش رفت که در سال 1377 حتی دادن چای و آب خنک به کارگران نیز ممنوع شده بود و رسماً ابلاغ شد که ماکزیمم بهره کشی از کارگران صورت بگیرد و «برای سازمان هرچقدر ممکن است از آنان کار کشیده شود». در این دوران هرکارگر موظف بود از خانه برای خود مقداری غذا بیاورد که اکثر این کارگران جز تکه ای نان و خرما چیزی برای تغذیه خود نداشتند و وضعیت بشدت فلاکت باری از آنان دیده می شد. افرادی که به دلیل محاصره اقتصادی ظالمانه روز به روز لاغرتر و رنجورتر شده و بیماری های مختلفی را دچار می شدند.

در چنین وضعیتی، هر روز ضوابط کار با آنان سخت تر می شد و بخصوص مسائل امنیتی نیز بر سنگینی آن می افزود. برخی محدودیت های امنیتی موجب می شد که رجوی به سوء استفاده از کودکان عراقی روی بیاورد. از نیمه دوم دهه 70 شاهد ورود انبوهی کارگر کم سن و سال بین 8 تا 16 سال بودیم که مجبور بودند پا به پای نیروهای جوان و مسن کار کنند و در مورد آنان هیچگونه مسامحه ای صورت نمی گرفت. این کودکان در کارهای سنگین ساختمانی و حمل و نقل مواد بکار گرفته می شدند در حالی که دمای هوا به بیش از 60 درجه سانتیگراد می رسید.

تابستان سال 1378 و 1389یکی از نمونه سال های سیاه فرقه رجوی در برخورد با کودکان کار بود. در این دوران ده ها کودک زیر 15 سال که تعدادی از آنان تنها 8-9 سال سن داشتند، در قرارگاه های تاکتیکی مجاهدین از جمله در قرارگاه حبیب شطی بصره مشغول بکار بودند و گرمای شدید این منطقه برخی از آنان را دچار گرمازدگی می کرد. در این شرایط به آنان آب خنک نیز داده نمی شد که شخصاً نمونه هایی را شاهد بودم که کودکان در آفتاب دراز کشیده و با گریه و ناله درخواست آب می کردند و مسئولین مربوطه بر سر آنان فریاد می کشیدند که تندتر کار کنند. در یکی از این موارد بود که اعتراض شدیدی به نحوه ی برخورد سران مجاهدین با کودکان کار داشتم مبنی بر اینکه چرا از کودکان استفاده می شود و حداقل امکانات در اختیار آنان قرار نمی گیرد؟ و چرا با آنان همانند کودک برخورد نمی شود؟ و چرا کارگران مورد استثمار قرار می گیرند؟… اما در برابر این اعتراض زیر ضرب تشکیلات برده شدم و در نهایت مرا از کار با کارگران منع کردند… در نمونه مشابه، به دلیل اینکه از دستور سرپیچی کرده و برای کارگران دو لیوان چای برده بودم بشدت مورد نقد قرار گرفته و از مسئولیت کنار گذاشته شدم. نکته قابل توجه اینکه بخاطر نقد چنین مواردی، در نشست های سرکوب موسوم به دیگ، تحت برخورد شدید قرار گرفتم که به چه علت مسئولین سازمان را مورد نقد قرار داده و آنان را استثمارگر خوانده ام!.

ده ها نمونه از برخوردهای ضدانسانی با کارگران در مقاطع مختلف قابل ذکر است که تا پیش از سقوط صدام حسین ادامه داشت. در یک مورد حقوق کارگران (که به صورت هفتگی و یا ماهانه به آنان داده می شد) عقب افتاده بود و کارگران خواهان حقوق خود بودند ولی مسئول مالی به شدت با آنان برخورد کرد و در یک مورد سیلی محکمی جلوی چشم من به یکی از کارگران زد که البته گزارش آنرا به مسئولین دادم که مثل همیشه بی جواب ماند. در زمستان پایانی صدام نیز شاهد بکار گرفتن کارگران در محیط بسیار سرد در درون آب بودم که آنان بدون هیچ امکانات گرمایشی در وسط بیابان خیس کار می کردند.

قابل توجه اینکه رسماً از سال 1371 از سوی مسعود رجوی اعلام شد که «هیچ کارگری در درون مناسبات مجاهدین حق اعتراض ندارد» و هر کارگری که اعتراض کند باید اخراج شود. در همین رابطه تعداد زیادی کارگر سودانی بخاطر اعتراض به کمبود حقوق از کار اخراج شدند. در اواخر دهه هفتاد حقوق کارگر ساده چیزی معادل یک دلار در روز بود که با توجه به سنگینی کار و طاقت فرسا بودن آن در طی حداقل 8 ساعت در روز، نقض فاحش حقوق بشر به حساب می آمد. بدین ترتیب هر کارگر در روز تنها 1500 دینار عراقی که کمتر از یک دلار در 8 ساعت بود دریافت می کرد که با توجه به فاصله زیاد قرارگاه های مجاهدین از شهرها، بخشی از آن نیز برای تردد و خوردن ناهار هزینه می شد.
عباس داوری و حقوق کارگران!

عباس داوری متولد 1322 در تبریز می باشد که از 12 سالگی به شغل کارگری در همین شهر روی آورد. در سال 1346 وارد انستیتو راه آهن تهران شد. در سال 1347 با مجاهدین آشنا و به آنان پیوست و یکسال بعد به عنوان راننده و تکنیسین لوکوموتیو در تهران مشغول به خدمت گردید. وی پس از اعدام بنیانگزاران سازمان مجاهدین توسط شاه، در رهبر شدن مسعود رجوی نقش کلیدی ایفا کرد و به همین خاطر نورچشمی وی به حساب می آمد و در سال 1372 از طرف وی به عنوان وزیر کار (مسئول کمیسیون کار) شورای ملی مقاومت معرفی گردید که با توجه به بی مسما بودن چنین مسئولیتی، در رأس ستاد روابط عمومی مجاهدین (در کنار مهدی ابریشمچی) قرار گرفت که عمده ملاقات ها را مدیریت می کرد و در عمده دیدارهای مسعود رجوی با سران دولت صدام حضور داشت.

مسعود رجوی همیشه برای مشروع جلوه دادن رهبری خود، از عباس داوری می خواست که به نقل از شهید سعید محسن بگوید که وی رهبر آینده مجاهدین خلق است. این زد و بند که نهایتاً به رهبری مسعود رجوی منجر شد، از وی (عباس) شخصیتی ویژه ساخته بود. حداقل در دهها نشست عمومی، وی به میدان آمده و بر حقانیت دروغین رهبری رجوی صحه گذاشت که نشان می داد مسعود رجوی برای اثبات خود تا چه حد به این شخص نیازمند است تا دیگر مسئولین فرقه را قانع نماید که رهبری اوست. وی همچنین نقش کلیدی در سرکوب های مسعود رجوی علیه اعضای معترض داشت و در کنار مهدی ابریشمچی و فهیمه اروانی، در نقل و انتقال معترضین به زندان ابوغریب شرکت داشت. در سلسله سرکوب های سال 1380 که مسعود رجوی در قرارگاه باقرزاده (نزدیک زندان ابوغریب) براه انداخته بود، وی برای سرکوب شدگان کلاس آموزش اقتصاد برگزار کرد و در عین حال، از برگزار کنندگان اولیه نشست های سرکوب جنسی «غسل هفتگی» بود (مهدی برائی نیز اولین نشست های غسل هفتگی را برگزار می کرد و نحوه ی اجرای آنرا آموزش می داد).

پس از سقوط صدام، عباس داوری نقش روابط عمومی خود را حفظ کرد و در ارتباط با نیروهای آمریکایی کماکان به حرفه خود ادامه داد و از معدود مسئولینی بود که موفق نشد از عراق فرار کند و به مریم قجرعضدانلو بپیوندد. لذا به همراه مهدی برائی، دو تن از مسئولین رده بالای مجاهدین بوده و هستند که در عراق امور مجاهدین را می چرخانند. این دو طی ده سال گذشته نقش کلیدی در رخدادهای تروریستی داخل عراق با هماهنگی با گروه های تروریستی وابسته یه بازماندگان صدام و عربستان سعودی داشته اند که خارج از بحث می باشد.

در چنین وضعیتی می بینیم که عباس داوری روی آکران آمده و دم از حقوق کارگران ایرانی می زند. از چنین شخصیتی باید پرسید که اگر حقوق کارگران برای شما مهم است چرا در کنار شما صدها نفر به بیگاری مشغول بوده و در سنین سالمندی به جابجایی وسایل و مصالح سنگین مشغول هستند و کماکان به عنوان بازنشسته به حساب نمی آیند؟ چرا با اینهمه کار طاقت فرسا هیچ حقوقی به آنان تعلق نمی گیرد؟ بهانه اینکه دولت عراق اجازه استفاده از ماشین آلات مدرن نمی دهد یک بهانه بشدت سخیف و دروغ است که در این صورت باید از شما پرسید چرا در قرارگاه اشرف با وجود داشتن صدها فروند ماشین الات مهندسی باز هم افراد به بیگاری کشیده شده و وادار به انجام کارهای سخت و سنگین بودند؟ چرا در زیر چتر مسئولیت شما در امر کار و کارگران، هزاران کارگری سودانی و عراقی به بردگی جدید مشغول بوده و دستمزدهای بشدت پایین دریافت می کردند؟ چرا در زمان صدام یادتان نبود کارگران را تحت پوشش گرفته و زندگی آنان و شغل شان را تضمین کنید و برای آنان بیمه قائل شوید؟

آیا برای شما دشوار بود که به کارگران بشدت ضعیف و تهیدست که از راهی دور برای کار به قرارگاه های مجاهدین می آمدند یک ناهار محقرانه مهیا کنید؟ اگر مشکل بود چطور برای ده ها هزار عراقی که بعد از سقوط صدام برای برگزاری نمایش به اشرف می آوردید و برای هزاران شیخ و رئیس قبیله اینهمه هزینه می کردید و صدها هزار دلار خرج می کردید؟

آیا دفاع از حقوق کودکان کار که با بدن های ضعیف و کودکانه به قرارگاه ها می کشاندید خیلی مشکل بود؟ آیا در زمان صدام به یادتان نبود که کودکان را نباید بکار گرفت؟ کودک 8-9 ساله چه گناهی داشت که باید تحت شدیدترین نوع استثمار قرار می گرفت و دچار آسیب می گردید؟

دوران فریبکاری شما و دیگر رهبران مجاهدین گذشته است و مردم را نمی توانید با این شعارهای کودکانه فریب دهید. شما در برابر صدها سوآل بی پاسخ قرار دارید و قبل از هرچیز باید مسعود و مریم رجوی را به محاکمه بکشید و از اینهمه جنایت که در حق کارگران درونی و بیرونی مرتکب شدند یاد کنید و به مجازات برسید. کارگران کشورمان خود قادر به احقاق حقوق خود هستند و به کسانی که خود شدیدترین جنایت ها را در حق کارگران مرتکب شده اند نیازی ندارند.

حامد صرافپور
30 مارس 2016
11 فروردین 1294

(پایان)

*** 

مزدور عباس داوری رابط استخبارات صدام. وطن فروشی و ترور در مقابل دلار و دینار

https://youtu.be/UEwFH7uzTOg

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=20724

“مردی که می گریست!… سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق!” 

نرگس قجر عضدانلو فرقه رجوی مجاهدین خلقحامد صرافپور، پنجم سپتامبر ۲۰۱۵:… پنجاهمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین است. طی چند دهه این سازمان مسیر پرپیچ و خمی برای مبدل شدن به یک فرقه تروریستی طی نموده است. شش سال اول حیات مجاهدین به رهبری مشترک محمد حنیف نژاد، سعید محسن و علی اصغر بدیع زادگان طی شد و نام نیکی از مجاهدین بر دل ها افتاد. اما پس از اعدام بنیانگزاران اولیه سازمان، مسعود رجوی رهبری مادام العمر این تشکل …

محمد حنیف نژادآیا کسی هنوز به رجوی چشم امید بسته است؟

لینک به منبع (صفحه فیسبوک)

“مردی که می گریست!… سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین خلق!”

پنجاهمین سالگرد تأسیس سازمان مجاهدین است. طی چند دهه این سازمان مسیر پرپیچ و خمی برای مبدل شدن به یک فرقه تروریستی طی نموده است. شش سال اول حیات مجاهدین به رهبری مشترک محمد حنیف نژاد، سعید محسن و علی اصغر بدیع زادگان طی شد و نام نیکی از مجاهدین بر دل ها افتاد. اما پس از اعدام بنیانگزاران اولیه سازمان، مسعود رجوی رهبری مادام العمر این تشکل را برعهده گرفت. وی پس از گذشت نزدیک به ۱۸ سال استبداد تشکیلاتی، برای تغییر چهره سازمان، زنان مختلفی را در طی ربع قرن به عنوان مسئول اول سازمان برگزید که هربار افرادی ضعیف تر را می توان در این رده تشکیلاتی مشاهده نمود. به نظر می رسد در روزهای آینده شاهد انتصاب فرد دیگری باشیم که از همه مسئولین پیشین انتصابی ضعیف تر و جدیدتر باشد. کسی که بتواند در این شرایط مرگبار و متزلزل مثل موم در دست رجوی تغییر شکل یافته و کمترین خطر برای مخالفت و جدایی داشته باشد و در عین حال به صورت نمادین بتواند توجه نسل های جوان تر را به خود جلب کند. بنا به گفته برخی کارشناسان فرقه، این شخص احتمالاً نرگس عضدانلو برادرزاده مریم قجرعضدانلو (دختر محمود عضدانلو و شهرزاد صدر) باشد. همان دختری که در مراسم ویلپنت برای اولین بار دیده شد و به سخنرانی پرداخت. البته به طور طبیعی این دختر خود را رسماً “کاندید آزمایشی” شورای مرکزی سازمان مجاهدین معرفی نموده و طبعاً با این تعریف اعضای شورای مرکزی (و بدون شک اعضای شورای رهبری پیشین) بایستی بر این دختر اولویت صد در صد داشته باشند اما در فرقه رجوی هیچ تحولی ناممکن نیست و بنا به تشخیص شخص رجوی افراد یکشبه جهش می کنند همانطور که فهیمه اروانی از هواداری مجاهدین به پست مسئول اول مجاهدین جهش کرد بدون اینکه درک چندانی از تشکیلات و سیاست داشته باشد. باید دید رجوی چه خوابی برای مجاهدین دیده است.

نرگس قجر عضدانلو فرقه رجوی مجاهدین خلق

در پاییز ۱۳۶۸ قرعه دبیرکلی به نام مریم قجرعضدانلو افتاده بود و پس از او به ترتیب “فهیمه اروانی، شهرزاد صدر حاج سید جوادی، مهوش سپهری، بهشته شادلو، مژگان پارسایی، صدیقه حسینی و زهره اخیانی” به این پست منصوب شدند. نکته قابل توجه اینجاست که از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۰ پنج نفر و هرکدام به مدت ۲ سال مسئول اول شده و از این تاریخ تا سال ۱۳۹۴ تنها سه نفر به رهبری سنبلیک مجاهدین منصوب می شوند که در این میان مژگان پارسایی و زهره اخیانی هرکدام چهارسال و صدیقه حسینی ۶ سال این کرسی پوشالی را اشغال می کنند. بهانه چهارساله شدن پست مژگان پارسایی، اشغال خاک عراق توسط نیروهای آمریکایی عنوان شد (هرچند که ما می دانستیم علت اصلی نه اشغال عراق که سابقه حضور مژگان در آمریکا است که به واسطه این موضوع رجوی می خواست یک نقطه اشتراک بین مجاهدین و نیروهایی آمریکایی در دست داشته باشد، بخصوص که در این دوران فهیمه اروانی نیز به دلیل سابقه زندگی در آمریکا فعالیت چشمگیری در ارتباط با نیروهای آمریکایی در عراق پیدا کرده بود). بجز مژگان برای بقیه بهانه ای مطرح نگردید. بیشترین مدت زمان حضور در این پست به صدیقه حسینی تعلق دارد که از قضا بی سوادترین شخص به لحاظ “تشکیلاتی، نظامی، سیاسی و ایدئولوژیکی” است، اما به دلیل سردرگمی و استیصال مسعود رجوی در طی این شش سال (۱۳۸۴-۱۳۹۰)،‌ وی قادر نیست شخص دیگری را جایگزین این زن ساده و ناآگاه نماید در حالیکه زنان بسیار توانا و پرسابقه تر از صدیقه، مثل “عذرا علوی طالقانی، ثریا شهری، فاطمه طهوری، فاطمه رمضانی و…” در کنار ایشان وجود و حضور داشتند اما هرگز به این منصب نرسیدند چون رجوی بیش از هر چیز به زنانی نیازمند بود که از خود هیچ توانایی نداشته و عروسکی در دست وی باشند.

زنان حرمسرای مسعود رجوی فرقه مجاهدین خلق

انتخاب مریم رجوی به عنوان مسئول اول سرآغازی بر جدایی اجباری زن و شوهرها از یکدیگر در فرقه مجاهدین بود. در نشست های انقلاب ایدئولوژیک که توسط مسعود رجوی برگزار می شد یک چهره گمنام به مرور شاخص شد و شهرت یافت. این زن فهیمه اروانی از دانشجویان پیشین ساکن آمریکا بود. وی در همه نشست های مرتبط به انقلاب ایدئولوژیک از اهمیت و نقش بی بدیل مریم برای زنان سخن می گفت و او را می ستود و از رهایی خویش در انقلاب یاد می کرد و لذا الگویی شد برای دیگران که خود را هرچه بیشتر در انقلاب به اصطلاح ایدئولوژیک مریم حل کنند. این حل شدگی چیزی نبود جز فهم طلاق از همسر و ازدواج با مسعود رجوی…

مریم رجوی مزدور و فهیمه اروانی جنایتکار ارتش خصوصی صدام

در آن روزها که گرم نشست های انقلاب بودیم، حرکت های عجیبی از برخی مسئولین سازمان به چشم می خورد که گاه تأثربرانگیز و گاه شوکه آور بود. کسانی که وارد اینگونه نشست ها می شدند به صورت اسرارآمیزی نباید راجع به آنچه در نشست می گذشت به دیگران چیزی می گفتند. تأکید بر این بود که آنچه شنیده می شود یک “راز ایدئولوژیک” است که باید با هر مجاهده انقلاب کرده به گور برود. به همین خاطر برای افرادی که دورادور شاهد این تحولات بودند رخدادهای اسرارآمیزی به وقوع می پیوست که توجهشان را جلب می کرد اما به لحاظ تشکیلاتی مجاز به سوآل کردن حول آن نبودند. برای برخی سوآل می شد که چرا فلان فرمانده گردان و تیپ مدتی است به خانه نمی رود؟ برای برخی دیگر سوآل می شد که چرا فرماندهان رده بالا به رده های پایین تر یا بالاتر تنزل و یا ارتقاء درجه داده شده اند و چرا برخی قبلاً خوش برخورد بودند و امروز درخود فرورفته اند؟ و…

یکی از روزهای زمستانی از کنار یک بنگال (اتاق پیش ساخته پنلی) عبور می کردم که صدای گریه ای توجهم را جلب کرد. مردی تنها در بنگال اشک می ریخت و هق هق گریه های آرام او فضا را می شکست. کنجکاو شدم و به صورت نامحسوس به داخل اتاق سرک کشیدم و دیدم یکی از مسئولین مشغول گوش دادن به نوار کاست یکی از نشست های انقلاب است و همچنان که بخش هایی از آنرا گوش می داد، اشک می ریخت و مطالبی را روی کاغذ می نوشت…. تنها این مرد نبود که گریه می کرد. چند روز بعد برای کاری وارد اتاق کار یکی از زنان مجاهد شدم. چشمانش قرمز بود، با دیدن من لبخندی زد که می دانستم برای پنهان کردن اشکهایش است. او نیز مشغول نوشتن پروژه انقلاب درونی خودش بود…

(نوشتن گزارش، بخشی از پروژه هایی بود که هرفرد باید از آن عبور می کرد. بعد از هر نشست افراد بایستی تنها و بدور از دیگران از آنچه گرفته بودند گزارش تهیه می کردند. این نوشتن ها و نشست ها آنقدر تکرار می شد که بالاخره هر شخص اقرار کند که پاشنه آشیل یا مانع او برای وصل کامل به رهبر عقیدتی اش (مسعود) همانا “همسر” بوده است. بعد از این پروسه، باید اراده طلاق در او رشد می کرد و از همسر خویش “به صورت مخفیانه و بدون اطلاع وی” جدا می شد. در این مرحله اگر جمع افراد حاضر بر انقلاب وی تأکید می کردند، او به عنوان یک فرد انقلاب کرده به عضویت سازمان پذیرفته می شد.)

گریه های این زن و مرد بی تردید از سادگی و صداقت شان برمی آمد ولی نمی دانم در دل شان چه می گذشت. آیا از اینکه برای همیشه باید همسر خود را از دست بدهند می گریستند یا از تحولی رو به جلو و از سر شوق بود؟

بعید می دانم آن گریه ها از شوق بوده باشد… در آن لحظات سنگین و پر تلاطم، چیزی در درون به من می گفت که آنها دچار نوعی یأس و درماندگی هستند. درماندگی از پایان عشق ورزیدن به همسر. هرچند تلاش می کردم به خود بقبولانم که گریه ها از صمیم قلب برای متحول شدن شان است.

ماه ها و سال ها گذشت، فهیمه مبدل به سمبل حل شدگی در رهبر عقیدتی و “همجنس شدن” با مریم رجوی شده بود و همه افراد می بایست داوطلبانه او را الگوی یگانگی با رهبر عقیدتی خود می کردند. فهیمه چهره ای زیبا و جذاب داشت. زنی که همسر خود را در خارج کشور طلاق داده و به عراق آمده بود. شاید به همین دلیل مسعود رجوی از او خوشش آمده و فهیمه را به خود نزدیک و نزدیکتر می کرد. وی در آن زمان زنی به ظاهر جدی، دارای شرم و سربزیر می آمد (حالتی که ده سال بعد در او به چشم نمی خورد و مبدل به زنی شوخ طبع و بذله گو و در عین حال پرخاشگر و خشن شده بود و براحتی مسئولین متناقض اما پرسابقه سازمان را مورد حمله و اهانت قرار می داد).

در سال ۱۳۷۰ مریم رجوی طی یک همه پرسی نیمه مخفی وی را به جانشینی خود برگزید و از آن پس نام فهیمه بر صدر مجالس نشست. در این دوران عکس های فهمیه اروانی در کنار عکس مریم و مسعود جلوه بخش سالن های مختلف غذاخوری و نشست شده بود و هر از مدتی چند عکس رنگی وی به عنوان هدیه به اعضای سازمان داده می شد و شوق آنان برای داشتن عکس بیشتر می گشت. در مدت زمانی کوتاه فهیمه به حدی بزر گ شد که حتی مسئولین نیز دچار سوء برداشت شده بودند و می رفت که عکس های فهیمه جایگزین عکس های مسعود رجوی شود. در برخی سالن های غذاخوری عکس مسعود رجوی را برداشته و عکس های فهیمه و مریم قجر در دوطرف سالن برجسته بود. سال ۱۳۷۱ دو ریالی دستگاه رهبری افتاد که گویی فهیمه (این زن زیبا) در حال جایگزین شدن با مسعود رجوی است!. به همین خاطر دستور داده شد که عکس های فهیمه به مرور جمع آوری و مجدداً عکس مسعود و مریم در کنار هم برافراشته باشد.

فهیمه هرچه بود پس از مریم قجر دومین قربانی مسعود رجوی در مباحث انقلاب درونی شد. وی اولین زنی بود که به صورت مخفیانه به عقد مسعود رجوی درآمد و راه برای گشایش باب “صیغه شدن” بخش زیادی از زنان شورای رهبری مجاهدین با مسعود رجوی باز شد. وی از زمره (و یا معدود) زنانی بود که از مریم و مسعود رجوی مجوز آرایش کردن داشت.

(یادآوری: باید بگویم که در نیمه دوم سال ۷۰ خورشیدی، حق آرایش از زنان مجاهد سلب گردید و از آن پس تنها زنانی که به رده شورای رهبری رسیده و – به دلیل مورد اعتماد بودن از سوی مریم قجر- به عقد مسعود رجوی در‌آمده بودند حق آرایش داشتند. رقیه عباسی از این دست زنان بود که بدون ملاحظه و بدون محدودیت صورت خود را آرایش می کرد. در حالی که بخش زیادی از زنان مجاهد در رده های پایین، و حتی بالاتر، مجبور می شدند دست از آرایش شسته و صورت خود را بدون اصلاح حفظ کنند.

تابستان ۱۳۷۷ جهت تحویل گرفتن ارتباط داخلی چند تانک به همراه یکی از زنان فرمانده به مقر “خواهران” رفتیم. زنی تحت عنوان مسئول مخابرات بخش مراجعه کرد و من از دیدن او وحشت کردم. زنی بود نسبتاً جوان اما بشدت متکبر، پرخاشگر و عصبی با حالت مردانه که صورتش پر از موهای بلند بود. هنگام صحبت کردن به سبک پادشاهان و نجیب زادگان به سمت دیگری می ایستاد و حرف می زد. در همین مدت کوتاه شاهد صحنه هایی بشدت منزجر کننده بودم که مرا دچار وحشت می کرد. زن دیگری که مسئول سرویسگاه خودرو این مقر بود نیز حالتی مردانه داشت و صورت خود را سال ها آرایش نکرده و بر لبان وی موهای زیادی روییده بود. این زن با یک کارگر عراقی کار می کرد که برایم عجیب بود. در مجموع تعداد نسبتاً زیادی از این زنان را در آنجا مشاهده کردم. نکته ای را باید اشاره کنم که شاید کمتر کسانی به این موضوع پرداخته و یا حتی توجه کرده باشند و آن اینکه اکثر زنانی که دارای زیبایی طبیعی کمتری بودند بیش از دیگران از آرایش منع شده بودند اما زنان زیباتر چندان این قانون را رعایت نکرده بودند. علت آنرا شاید باید در این یافت که مسعود رجوی نظر بیشتری به زنان زیبا داشت همانطور که به مریم و فهیمه و بسیاری از این دست زنان توجه داشت…

(علت تعجب من از وجود کارگر عراقی این بود که رجوی زنان را از دیدن مردان مجاهد که به طور طبیعی می باید بسیار نزدیکتر به آنان باشند محروم کرده بود در عوض برای کمک به آن ها از مردان عرب عراقی استفاده می کرد. یعنی در این مقر ورود مردان مجاهد ممنوع بود اما مردان عراقی در آنجا کار می کردند. پیش از این نیز ورود کارگران عراقی به آسایشگاه زنان مجاز بود اما مردان مجاهد را برای کارهای تعمیراتی به آنجا نمی بردند مگر ضرورت آن بیش از حد باشد. بعدها که صدام حسین سقوط کرد همین رخداد را در مورد آمریکایی ها مشاهده می کردیم. دختران مجاهد سربازان آمریکایی را سوار بر نفربرهای خود کرده و یا برایشان میهمانی برگزار می کردند اما مجاز نبودند با مردان مجاهد صحبت کرده و یا به آنها نزدیک شوند. چیزی که باعث شگفتی و تناقض بسیاری از مردان مجاهد شده و در محفل هایشان می گفتند “ما که انقلاب کرده ایم نباید با خواهران خودمان رابطه بزنیم اما سربازان آمریکایی که انقلاب نکرده اند می توانند با آنها گپ بزنند”.

به این ترتیب تناقضی بزرگ روی خود را نشان می داد و آن اینکه مسعود و مریم رجوی برخلاف گفته های پیشین خودشان که مبنی بر رهاییبخشی انقلاب ایدئولوژیک، قادر نبودند مردان و زنان مجاهد را در کنار هم جای بدهند و به ناچار برای کارهای ضروری زنان باز هم از مردان غیرمجاهد استفاده می شد. در واقع مردانی که از انقلاب ایدئولوژیک هیچ نمی دانستند و به گفته رجوی در مسائل جنسی غرق بودند را خود مسعود رجوی به نزد دختران می برد تا برایشان لحظات سرگرمی بوجود آورد.)

شهرزاد صدر حاج سید جوادی و ثریا شهری مزدوران ارتش خصوصی صدام مجاهدین خلق فرقه رجوی

ربع قرن از انتصاب مریم قجرعضدانلو می گذرد و جانشینان وی نیز یکی بعد از دیگری به سن کهولت رسیده اند. بیش از ۳۰ سال از شروع استبداد مطلقه رجوی و نشستن بر کرسی رهبری عقیدتی و به کمال رسیدن مسیر فرقه ای شدن مجاهدین می گذرد. نه از ارتش آزادیبخش رجوی خبری هست، نه از کاخ های صدام حسین اثری باقی مانده و نه سرسپردگی به پنتاگون و موساد چاره ساز درد فروپاشی تشکل فرقه رجوی بود و نه خدمت به آل سعود و جان مک کین توانست قرارگاه اشرف و لیبرتی را برایش حفظ نماید. امروز هم هیاهوی رسانه های این فرقه برای تبلیغ سالگرد تأسیس سازمان و تولید بیانیه های جعلی تبریک و تهنیت به اسم دانشجویان این و آن شهر اثری بر آینده این تشکل مافیایی نخواهد داشت. چه یک دختر جوان و بی تجربه مثل نرگس عضدانلو را به این کرسی بگمارند، چه اعضای شورای رهبری مدار اول و دوم برای اینکار در نظر گرفته شده باشند و چه خود مریم رجوی بخواهد عقب گرد کرده و سکان این کرسی بی مسما را بدست گیرد. اگر ریاست جمهوری! مادام العمر بر “نقشه!” ایران توانست او را نجات بخشد، این بازی جدید هم خواهد توانست به سرانجام برسد. اما این انتصاب نشانگر این واقعیت است که مریم قجر بخوبی متوجه شکست پروژه های تثبیت در عراق و تخریب توافق هسته ای شده است و می داند که تشکیلات عراق بکلی در هم شکسته شده و جز شکسته بندی پیکره فرتوت خارج کشوری خود راهی در پیش رو ندارد که آن هم از عهده هیچ چینی بندزنی برنمی آید. این مسیر نیز با تضادهای بسیار همراه خواهد بود و بحران درونی فرقه تروریستی-مافیایی او باز هم بیش از پیش سر باز خواهد کرد.

حامد صرافپور

۱۴ شهریور ۱۳۹۴

۵ سپتامبر ۲۰۱۵

جان بولتون مجاهدین خلق تروریسمتاریخچه ۵۰ ساله سازمان مجاهدین خلق

***

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=20077

فروغ خاموش جاویدان

فروغ جاویدانحامد صرافپور، صفحه فیسبوک، سی ام ژوئیه ۲۰۱۵:… بیشتر از دو کیلومتر از دشت به موازات جاده سراسر پوشیده از اجساد متلاشی شده، خودروهای منهدم شده و گندمزارهای سوخته است. از کنار انبوه پیکرهای بی جان عبور می کنم در حالی که هر چند ثانیه یک موشک یا خمپاره در اطراف من به فواصل مختلف ده تا ۱۰۰ متری اصابت می کند. هر بار صدای سوت موشک ها …

sarrafpour03012015برق موضعگیری سخنگوی مجاهدین!!!!! (اصرار رجوی بر مشروع کردن خون کهنسالان کمپ لیبرتی، چرا؟)

لینک به منبع

فروغ خاموش جاویدان

بیشتر از دو کیلومتر از دشت به موازات جاده سراسر پوشیده از اجساد متلاشی شده، خودروهای منهدم شده و گندمزارهای سوخته است. از کنار انبوه پیکرهای بی جان عبور می کنم در حالی که هر چند ثانیه یک موشک یا خمپاره در اطراف من به فواصل مختلف ده تا ۱۰۰ متری اصابت می کند. هر بار صدای سوت موشک ها مرا ترغیب می کند تا روی زمین دراز بکشم و دوباره حرکت کنم. اینجا دشت حسن آباد محدوده ای ۷ کیلومتری بین گردنه حسن آباد تا تنگه چارزبر است…

فروغ جاویدان

به همراه تعداد دیگری از فرماندهان تانک جهت آموزش ارتباط داخلی تانک چرخدار کاسکاول به محل آموزش واقع در شمال اشرف رفته بودیم. یک آموزش بسیار فوری دوساعته زیر نظر یک افسر عراقی بود که به صورت میدانی نحوه کار با بیسیم RT353 را به ما آموزش داد. تقریباً هیچ سر در نیاورده بودم چون چنین آموزشی یک هفته وقت نیاز داشت و پیش از این هم با ارتباط داخلی و بیسیم زرهی ها آشنایی کلاسیک نداشتم. هنوز آموزش به اتمام نرسیده بود که یکی از مسئولین به محل آمد و گفت یک کار فوری پیش آمده و باید به سالن اجتماعات برویم. باعجله به مقر برگشته و برای برنامه ای که در پیش بود آماده شدیم.

روز جمعه ۳۱ تیرماه ۱۳۶۷ است و مسعود رجوی همه افراد را به سالن نشست در جنوب قرارگاه فراخوانده بود. دو سه روزی بود که به ما آماده باش داده بودند و تقریباً بدون استراحت و بی وقفه به آماده سازی سلاح ها و تجهیزات مشغول بودیم. کاری طاقت فرسا که عملاً در شبانه روز ۲۰ ساعت کار و تنها بین ۳-۴ ساعت استراحت برای نفرات مختلف از آن در می آمد و می دانستم که برخی افراد در همین حد هم فرصت ندارند. در عرض همین چند روز تعداد زیادی از اسیران جنگی عملیات های پیشین و نیز گروه هایی از ایرانیان از سراسر اروپا و آمریکا (و حتی از هند و پاکستان) به اشرف منتقل و در گردان های رزمی سازماندهی می شدند. این افراد عمدتاً هیچگونه آموزش نظامی نداشتند و لذا همگی مشغول آموزش های فشرده برای یادگیری کلاشینکوف بودند. زن و مرد به صورت گروهی از صبح تا شب برای تیراندازی به میدان تیر اشرف که به تازگی جهت همین کار ایجاد شده بود رفته و بعد از شلیک چند تیر بعنوان رزمنده ثبت می شدند. شرایط به حدی اضطراری بود که نه تنها تیربارها و موشک های سبک که حتی سلاح های سنگین مانند هویتزرهای ۱۲۰ میلی متری نیز در همان قرارگاه جهت تمرین بکار گرفته می شد که کاری بسیار خطرناک بود. تا چندی قبل از آن حتی برای تمرین با تفنگ کلاش نیز به مناطق دوردست می رفتیم و بازمی گشتیم اما شرایط بیش از حد فوری بود.

سازماندهی این افراد تازه کار در گردان های رزمی عملاً دستگاه را فلج می کرد و شیرازه گروه ها را از هم می گسست. نیروهای قدیمی ماه ها و گاه سال ها با هم کار کرده و افرادی تشکیلاتی بودند و با این وجود در عملیات ها مشکلاتی پیش می آمد که جبران ناپذیر بود. حال با دستگاه جدید می شد تضادهای سنگینی را پیش بینی کرد. به هرصورت ورود انبوه افراد که هر کدام از گوشه ای و با خصلت های متفاوت بودند مشکلات زیادی را به همراه داشت.

نشست توجیهی مسعود رجوی برای آغاز یک عملیات بزرگ کمتر از یکماه بعد از حمله به مهران در عملیات موسوم به چلچراغ بود. محتوای بحث رجوی در این خلاصه می شد که رژیم آتش بس را پذیرفته و می خواهد با اینکار صلح را بر سر ارتش آزادیبخش بکوبد و ما را در داخل خاک عراق قفل نماید، و اگر مجاهدین امروز حرکت نکنند همانند بی عملی حزب توده در جریان کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ برای همیشه منفور تاریخ و ملت ایران خواهند شد!. لذا بر همه مجاهدین است که چه پیروز شوند یا شکست بخورند،‌ و یا چه آماده باشند یا نباشند برای عملیاتی بزرگ آماده اعلام آمادگی کنند… سالن اجتماعات مملو از جمعیت بود به نحوی که گروه هایی از افراد داخل سالن جا نمی شدند و در محوطه بیرون نشسته بودند. افرادی بشدت خسته از کارهای شبانه روزی که تعدادی از آنان در همان حیاط دراز کشیده و به خواب رفته بودند.

فروغ جاویدان مجاهدین خلق

نشست ساعت ها به طول انجامید و افراد زیادی مسعود را هدف سوالات خود قرار داده بودند. مسعود هم به شیوه خود به آنان پاسخ می داد. برخی افراد تازه وارد با شگفتی به جمعیت موجود نگاه می کردند و گاه از هم می پرسیدند که با این تعداد کم می خواهیم تهران را فتح کنیم؟ کاملاً واضح بود که هیچ امیدی به پیروزی ندارند. البته برای اعضای اصلی سازمان شکست و پیروزی مطرح نبود چون آنها به مسئله ایدئولوژیک نگاه می کردند و تنها به انجام کاری که به تصورشان خواسته “رهبر عقیدتی” است می اندیشیدند که باید به هرقیمت به انجام رسد. مسعود نقشه کلی عملیات را روی تابلو نشان داد و جزئیات آنرا به نشست های کوچکتر هر ستاد و تیپ محول نمود و گفت منتظر باشید تا فرماندهان شما را توجیه کنند. در انتها از همه افراد موجود در سالن تأییدیه گرفت تا به انجام عملیات مبادرت کند. تأییدیه ای که در یک محیط هیجانی و با بلند کردن دست صورت می گرفت. در محوطه بیرونی سالن اجتماعات انبوهی جمعیت قدم می زدند. بسیاری را می شد دید که با حالتی چشم براه به دنبال خانواده خود هستند، خانواده هایی که چند روز بعد برای همیشه از هم جدا و یا متلاشی می شدند. شهناز سلیمانی فر، نیلوفر بلورچی دانشجوی رشته پزشکی از آمریکا را می توانم نام ببرم که در بخش امداد و بیمارستان کار می کردند. ده ها زن یا شوهر مشابه این دو در این لحظه دنبال همسرانشان بودند تا برای آخرین بار یکدیگر را تماشا کنند. در این میان باید از زنی به اسم مریم یاد کنم که با استیصال در میان جمعیت می گشت تا همسرش را بیابد و تا مرا دید و با هیجان پرسید: “مرتضی را ندیدی؟” به او پاسخ منفی دادم. همانطور که چشمانش اطراف را می پایید دوبار با تأثر به من گفت: “اگر او را دید به او بگو اینقدر دنبالت گشتم… اینقدر دنبالت گشتم”. خداحافظی کرد و رفت. همسر وی مرتضی نام داشت که با هم یک پسر ۸ ساله به نام حسین داشتند. دوسال قبل از آن در پایگاه بزرگ شهری به اسم شفائی با مریم آشنا شده بودم، وی مسئول این پایگاه بود. نمی دانم بالاخره همسرش را دید یا نه اما چندماه بعد از این، پسرشان را در همان سالن اجتماعات دیدم که با لبخندی ناشی از عالم کودکانه به آغوشم پرید. پرسیدم مامان و بابا کجا هستند؟ جواب داد که: “مامان و بابا رفتن تهران!”. این جمله مثل پتکی بر سرم فرود آمد. هر دو کشته شده بودند و رجوی به او گفته بود که پدر و مادرش به تهران رفته اند…

کمی آن طرف تر فرح (عصمت نامدار) را دیدم که کنار خواهر و مادر خود (عفت نامدار و زهرا فتحیان) ایستاده بود. تا مرا دید با لبخند به نزد خودشان برد. دختری ۲۱ ساله که با مادر و یک خواهر و دو برادر خویش به عراق آمده بود. خیلی مرا دوست داشت به نحوی که بیشتر نفرات تصور می کردند با هم خواهر و برادر هستیم. مادرش او همینکه مرا دید با سادگی مادرانه خویش به من گفت: به ایران رفتیم باید دو هفته به خانه ما در اراک بیایی. به او پاسخ مثبت دادم. این آخرین دیدار ما بود. نه او و دخترانش به اراک رسیدند و نه رجوی به تهران رسید. این مادر سالخورده به همراه دخترانش در آتشی که مسعود رجوی برافروخته بود جان باختند. مادری که بدون هیچ آموزش نظامی با یک اسلحه به جنگی بزرگ و ضدمیهنی فرستاده شده بود…

فروغ جاویدان مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

کارها دوباره با شدت هرچه بیشتر آغاز گردید. عصر روز یکشنبه ۲ تیرماه، فاطمه رمضانی (سرور) برای نفرات تیپ ۹۱۰ که بعدها لشکر۹۱ نامیده شد نشست همگانی برگزار نمود. در این نشست وی مأموریت تیپ خود را “فتح جماران” اعلام کرد و نکات دیگری را هم مطرح کرد که در آن جزئیات مشخص نبود و صرفاً جایگاه ما را در ستون به نمایش می گذاشت. مسیر حرکت از مرز خسروی به سمت کرمانشاه، همدان، قزوین، کرج تا تهران بود.

کمتر از یکماه پیش از آن، عملیات موسوم به چلچراغ به انجام رسیده بود. تعداد زیادی از افراد کشته و زخمی بودند و هنوز بخشی از افراد بهبودی کامل خود را بازنیافته بودند. فرمانده یگان ما در چلچراغ پرویز (محمدرضا یوسف پور) بود که به همراه دو فرمانده دسته اش: صفر (غلامرضا زنگویی) و کریم گرگان (یحیی نظری) و دو سه نفر دیگر با انفجار یک خمپاره ۶۰ کشته و زخمی شدند. کریم گرگان تا یکسال پیش از آن مافوق پرویز بود که به دلایلی رجوی او را خلع رده نمود و در این عملیات به عنوان فرمانده دسته زیر دست پرویز قرار داد. وی از ناحیه آرنج بشدت زخمی شد و از زمره کسانی بود که با همان دست شکسته و گچ گرفته وارد عملیات شد. وی سه سال قبل در خمپاره باران کمپ لیبرتی کشته شد. زخم من چندان عمیق نبود و درست صبح روز دوشنبه که برای آخرین پانسمان رفتم امدادگر گفت خوشبختانه دیگر پانسمان نیازی ندارد که باعث خوشحالی من شد چرا که در میدان جنگ دیگر امکان تعویض پانسمان نبود.

بعد از اتمام توجیه عملیات توسط فاطمه رمضانی بقیه کارهای آماده سازی به هرشکل بود سرهم بندی شد و افراد برای چند ساعت باقیمانده جهت استراحت به آسایشگاه رفتند. باید صبح زود حرکت می کردیم و من بعد از چند شبانه روز کم خوابی مفرط تنها چهار ساعت برای استراحت وقت داشتم که از این فرصت برای دوش گرفتن استفاده کردم چون بهترین آرامش را به همراه داشت. ستون عظیمی از اشرف تا مرز خسروی در حال حرکت بود. نرسیده به درب قرارگاه اشرف، مسعود و مریم روی خودرویی ایستاده و برای خودروهایی که از جلوی آنها عبور می کردند دست تکان می دادند. چشمان مریم قجر اشک آلود بود، شاید خودش هم می دانست که بسیاری از این افراد را دیگر هرگز نخواهد دید و آنان را بخاطر حفظ مسعود رجوی و مسیر اشتباهی که تا آن نقطه طی کرده به قتلگاه می فرستد… در میانه راه یک اردوگاه پشتیبانی برای دادن ناهار و نیازهای صنفی تشکیل شده و آماده خدمات رسانی بود. چند ساعت در این نقطه بودیم و عصر همان روز در مرز ایران عراق از قصرشیرین و سرپل ذهاب گذشتیم. سربازان عراقی در نقاط مختلف با تعجب ما را نگاه می کردند و برخی هم سوال داشتند که کجا می روید و به آنها می گفتم: تهران!

فروغ جاویدان مسعود رجوی مریم رجوی مجاهدین خلق

نیروهای عراقی که از چند هفته قبل حملات خود را آغاز کرده بودند پیشروی هایی به داخل ایران داشتند که در این جبهه به خوبی نمایان بود. آنها از سرپل ذهاب عبور کرده و در دشتی نرسیده به گردنه پاتاق سیطره داشتند. در این نقطه ده توپ ۱۳۰ میلیمتری مستقر شده و هر از چندی به سمت ایران شلیک می کردند. ستون ما از آنجا گذشت و وارد پاتاق شد. گردنه ای صعب العبور برای نیروهای نظامی که به عنوان سدی در برابر پیشروی های عراق عمل کرده و آنها جرأت عبور از این نقطه را نداشتند. در طول مسیر تا رسیدن به شهر کرند آثار درگیری ها به چشم می خورد. نیروهای جلودار که دو تیپ را شامل می شد، مجهز به تانک های T55 و نفربرهای MTLB بودند. این تیپ ها برای شکستن خط دفاعی ایجاد و سازماندهی شده بودند و قصد رفتن به عمق ایران را نداشتند. ماکزیمم پیشروی آنها تا کرند و اسلام آباد غرب بود. بقیه تیپ های رزمی عملاً مجهز به تانک های چرخدار و پیشرفته کاسکاول بودند و اساس کار آنها روی حداکثر سرعت بود. به همین دلیل دارای خودروهای شنی دار نبودند تا با حداکثر سرعت به تهران برسند.

تیپ ۹۱۰ دارای چهار کاسکاول بود که من به عنوان جلودار ستون انتخاب شده بودم. حمیدرضا طاهرزاده (طاهر) یکی از هواداران مجاهدین در فرانسه (که به گفته خودش دکترای اقتصاد و موسیقی داشت و چندین ترانه هم برای مجاهدین اجرا کرده بود) اخیراً به اشرف منتقل شده بود. فاطمه رمضانی از وی پرسید که رانندگی بلد هست یا خیر؟ و چون جواب مثبت بود او را به یگان ما (به فرماندهی فرهاد) منتقل کرده و به عنوان راننده تانک، با مقداری آموزش سطحی روانه عملیات سرنگونی کرده بودند، آموزش رانندگی او در همان حدی بود که من به عنوان فرمانده، آموزش بیسیم RT353 دیده بودم. فرقش این بود که درست لحظه حرکت گفتند امکان استفاده از بیسیم و ارتباط داخلی تانک نیست و یک بیسیم دستی تمپو به من تحویل دادند که از آن استفاده کنم. کاری که در هیچ ارتشی در جهان انجام نمی گیرد و از معجزات مسعود رجوی بود. طاهر هم ساز خود را کنار گذاشته و با یک آموزش چند ساعته می خواست تانک کاسکاول را هدایت کند. از آنجا که فاطمه رمضانی پیش از آن در بخش روابط خارجه کار می کرد و از مسئولین بالای ستاد خارجی بود، اکثر کسانی که از اروپا و آمریکا آمده بودند در تیپ وی سازماندهی شدند. از جمله دوسه نفر از خانم هایی که تبعه ایران نبودند و به زبان فارسی هم آشنایی نداشتند و با همسران ایرانی مجاهد خود به اشرف منتقل شده بودند. در میانه راه متوجه شدم که تانک طاهر جوش آورده و او قادر به حرکت نیست و منتظر بود تا خودروی تعمیراتی از راه برسد. لذا یکی از تانک های ما از همان آغاز از رده استفاده خارج و خدمه آن به یگان ادوات منتقل شدند. من، ذبیح، فرهاد و دیگر خدمه بدون تانک چهارم براه خود ادامه دادیم.

فروغ جاویدان مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

حین عبور از کرند چند جوان مشغول رقص کردی بودند و ما از شهر گذشتیم. ساعاتی از صبح گذشته بود. تمام شب را در راه بودیم و اسلام آباد هم در گوشه گوشه اش آثار درگیری به چشم می خورد و دودهای مختلف ناشی از سوختن علفزارها و خودروهای نظامی فضا را پر کرده بود. بعد از گذار از سه راهی کارخانه قند مجدداً ارتفاعات را بالا رفتیم و از سیاهخور گذشته به گردنه حسن آباد رسیدیم. فرمان توقف داده شد. تصور کردم موقت است و بزودی حرکت می کنیم اما از حرکت خبری نبود. هواپیماها مدام بر بالای دشت حسن آباد پرواز می کردند و صدای مستمر انفجار بگوش می رسید. به دلیل اینکه ما در ارتفاع قرار داشته و در یک گردنه بودیم خطر مستقیم حمله هواپیما و هلی کوپتر کمتر بود چون آنها تمرکز روی دشت و تنگه چارزبر داشتند که از مسافتی بسیار دورتر همچون چهار دیوار مرتفع مشاهده می شد. زمان می گذشت و از حرکت خبری نبود. از مدتی قبل که هنوز هوا تاریک بود انبوهی خودرو متعلق به اهالی بناگاه از سمت دشت حسن آباد به سمت اسلام آباد برگشت خوردند که خود باعث بند آوردن مسیر شده بود و علاوه بر آن خانواده هایی هم که خودرو نداشتند به صورت پیاده به خانه بازمی گشتند. بسیاری دست تکان می دادند. زنان مجاهد با شوق و ذوق بچه های خردسال را در آغوش می فشردند. سه روز پیش از آن همه مادران از کودکان خود خداحافظی کرده بودند. گویی که دیگر آنها را نخواهند دید. صحنه هایی تأثرانگیز و غمناک که رجوی برای والدین و بخصوص مادران رقم زده بود. ده ها مادر برای آخرین بار کودکان خویش را با اندوه در آغوش فشرده بودند و دیگر امیدی به دیدن آنها نداشتند. اینک با دیدن این کودکان گویی به یاد فرزندان خود افتاده و در آغوش می گرفتند.

فروغ جاویدان مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

دیگر اثری از اهالی نبود اما صدای انفجار همه جا را پر کرده بود. از این پس آنچه به سمت ما می آمد کامیون هایی بود که زخمی ها را بار زده و به عقب بازمی گشت. نگران شده بودم. قرار نبود توقفی در مسیر داشته باشیم و حرکت ما تا تهران یکنواخت بود. اما ساعتها در گردنه معطل بودیم و حالا هم نه تنها اثری از حرکت نبود که مدام کشته ها و مجروحین را منتقل می کردند. بالاخره فرمانده تیپ ما (فاطمه رمضانی) آمد و توضیح داد که بچه های جلودار درگیر شده و نیازمند کمک هستند. تنگه بسته شده و ما باید مسیر را باز کنیم…

مسعود رجوی مریم رجوی مجاهدین خلق فروغ جاویدان

فرهاد به من دستور پیشروی را داد و من (تانک جلودار) حرکت کرده و از گردنه سرازیر و وارد دشت شدم. دشتی که از میانه راه تا ورودی تنگه چارزیر غرق آتش و خون بود و صدها خودرو که اکثراً سوخته بودند در وسط جاده مسیر را به حدی بند آورده بودند که ناچار وارد کشتزارها شده و از این طریق به جلو حرکت کردم. چهارصد متری چارزبر فرمان توقف داده شد. جلوی من نیروهای پیاده درازکش به سمت تنگه خوابیده بودند. در دل تنگه کامیونی دیده می شد و وسط تنگه نیز خاکریزی کشیده شده و از پشت آن هر از مدتی موشک های مینی کاتیوشا شلیک می شد. فرمان حمله صادر شد و من بدون دوربین قادر به تشخیص وضعیت داخل تنگه نبودم. چیزی مشاهده نمی شد و فقط در راستای شلیک موشک های مینی کاتیوشا شلیک می کردیم ولی مشخص نبود که گلوله ها به کجا اصابت می کند. با اولین شلیک تیربار ناتو (کالیبر ۳۰ هم محور با توپ کاسکاول) بشدت کج شد و دیگر امکان هدفگیری با آن نبود. به توپچی گفتم با تیربار شلیک نکند چون ممکن بود به نفرات خودی اصابت کند. تیربار برونینگ (کالیبر ۵۰) روی برجک نیز چون درست تنظیم نبود با شلیک آن هم مشکل داشتیم و لذا فقط توپ قابل استفاده بود. تمامی دشت را دود فراگرفته بود. به یاد فیلم های جنگی که دیده بودم افتادم. مهمات توپ تمام شده بود و نیروهای پیاده به سمت تنگه پیشروی کرده و به بالای یال سمت راست نیز رفته بودند. ذبیح گفت که توپ ما گیرکرده و مهمات قابل استفاده نیست و به همین خاطر مهمات تانک او را به داخل تانک خود منتقل کردیم که حدود نیم ساعت به طول انجامید. وقتی داخل برجک تانک ذبیح را دیدم متوجه شدم که توپ او با اولین شلیک عقب نشینی کرده و دیگر جلو نیامده است. به این معنا بود که دستگاه عقبی نشینی آن خوب عمل نمی کند. آن زمان هیچ سر در نمی آوردم. تانک فرهاد هم کلاً شلیک نکرده بود و مهمات کاملی داشت. در این نوع تانک فرمانده وظیفه گلوله گذاری هم برعهده دارد و من همزمان ضمن دیدبانی و گرفتن دستورات از بالا و کنترل خدمه تانک می بایستی گلوله گذاری هم می کردم که کار طاقت فرسایی بود. احساس ضعف شدید داشتم. تنگه چارزبر با یک حمله دیگر تحت کنترل قرار گرفته بود.

فرهاد گفت باید سریع پیاده شده و کمک کنیم تا زخمی ها منتقل شوند. سلاح و مهمات شخصی خود را برداشته و از تانک پیاده شدم. توپچی هم پیاده شد و فقط راننده ها در تانک باقی ماندند. راننده من محمد بود، کسی که تا چند ماه قبل در جبهه مقابل برای کشورش می جنگید. در عملیات (چلچراغ) اسیر شده و با وعده های رجوی برای آزادی و زندگی بهتر در آخرین روزها به ارتش پیوسته بود. جوانی ساده، فروتن و مهربان که چندساعته به او آموزش رانندگی کاسکاول داده بودند تا در بزرگترین عملیات مجاهدین نقش ایفا کند. از او خداحافظی کردم و با “رحیم.م ” به سمت دهانه تنگه دویدم. یک هینو (کامیون ژاپنی) در سمت چپ جاده با موج انفجار دچار آسیب شده و نفرات آن جان خود را از دست داده بودند. کامیون متعلق به زنان مجاهد بود و دو نفر از انان روی صندلی های عقب آرام خفته و به سمت زانو خم شده بودند و سومین سرنشین آن روی زمین افتاده و دستهایش را صلیب وار به طرفین پهن کرده بود. بر لبان او یک لبخند مرده نقش بسته بود که مرا دچار تأثری شدید کرد. از کنارشان دور شده و به سمت راست جاده حرکت کردم، هیچ زخمی به چشم نمی خورد. در این نقطه یگان پیاده تحت فرماندهی سعید اسدی طاری مستقر شده و به سمت داخل تنگه موضع گرفته بودند. از درون درخت های یال سمت چپ به سمت ما شلیک می شد ولی فاصله دور بود و امکان هدفگیری دقیق نداشتند. سعید و چند نفر از نیروهایش پشت تخته سنگی موضع داشتند. به وی گفتم که برای زخمی ها آمده ایم ولی کسی در آنجا زخمی نبود. (سعید اسدی یکسال پیش از این جریان در یک تیم ۱۱ نفره توسط دولت فرانسه دستگیر و به گابون تبعید شد. این اقدام رجوی را به خشم آورد و صد نفر اعضای خویش را به اعتصاب غذا کشانید و به مدت چهل شبانه روز ادامه داد تا بالاخره دولت فرانسه تسلیم شد و این افراد را به فرانسه بازگردانید. پیش از این عملیات، سعید به همراه تعدادی دیگر به عراق منتقل گردید و اینک به عنوان فرمانده گردان وارد جنگ شده بود. از دیگر همراهان وی “میترا آریافر” فرزند ناخدا آریافر بود که در همین عملیات کشته شد).

در این حین متوجه یک نوجوان ۱۲-۱۳ ساله بسیجی شدم که در آنجا گیر افتاده و گاه گریه می کرد. رحیم.م را مشغول کتک زدن وی مشاهده کردم و کودک نیز متقابلاً به او ناسزا می گفت. با عصبانیت به آنها نزدیک شده و به رحیم تشر زدم که داری چکار می کنی؟ گفت پدرسوخته شلیک کرده و حالا هم فحش می دهد. گفتم باشه این بچه است و اینکار شکنجه دادن است. رحیم با نگاهی معنادار او را رها کرد و رفت. پسرک همانجا نشست و من هم به سمت تنگه بازگشتم. در همین لحظات هواپیمایی در آسمان آشکار شد و در چند لحظه بمب های خود را رها کرد. فوراً دراز کشیدیم. صدای انفجاری آمد اما قطع نشد و بعد از آن صدای صدها انفجار کوچک و پی در پی به گوش رسید. بمب فروریخته شده خوشه ای بود که مثل صدها نارنجک عمل می کرد. گرد و خاکی بزرگ محوطه را فرا گرفت. فرصتی برای خروج از زیر رگبارهایی بود که از لای درختان به سمت ما شلیک می شد. سعید هم دستور عقبی نشینی داد و ما به سمت عقب دویدیم. به دلیل گرد و خاک و دود شدید توانستیم از زیر آتش عقب بکشیم. آنها از بالا به ما مسلط بودند.

در واپسین دقایق روز دستور بازگشت داده شد. دوان دوان هفت کیلومتر را طی کرده و دوباره به گردنه حسن آباد رسیدیم در حالی که از تانک های ما اثری نبود. کم کم همه افراد بازگشتند و در این میان چند ساعت دیگر هم گذشت. زخمی های زیادی به عقب منتقل می شدند و در این بین متوجه یکی از مجروحین شدم که سرتاسر بدنش خون آلود و سوراخ سوراخ بود به سمت او رفتم و با دیدن چهره اش غمی عمیق وجودم را گرفت و شوکه شدم. وی محمد راننده تانک من بود که در نزدیکی تنگه با SPG9 هدف قرار گرفته و به همراه تانک دچار آسیب شده بود. کمک خواستم و او را سوار یک وانت کردیم تا به عقب فرستاده شود. آخرین دیدار من با محمد، سربازی که کمتر از یکماه قبل از خاک خود دفاع می کرد و امروز در جبهه مقابل به خاک و خون غلطیده بود به این تصور که رجوی او را بعد از عملیات آزاد می کند. به این ترتیب رجوی ده ها اسیر جنگی که منتظر خانواده خود بودند و نمی خواستند سال های طولانی در خاک دشمن اسیر بمانند را به امید آزادی به بیگاری جنگی کشانید و انبوهی از آنان را فدای مطامع خویش نمود. تا مدتی پس از عملیات به دنبال او بودم تا اینکه متوجه جان باختن او شدم. در کربلا بود که مزارش را دیدم و از مرگ او آگاه شدم…

مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی فروغ جاویدان

صبح روز چهارشنبه مجدداً دستور پیشروی داده شد. دیگر از تانک های ما خبری نبود همچنانکه برخی از خدمه نیز کشته شدن بودند. فرهاد و ذبیح و چندنفر دیگر که باقی بودیم به عنوان یک دسته پیاده عازم تنگه شدیم. از ظهر دوشنبه تا صبح چهارشنبه هیچ چیزی برای خوردن نداشتم جز مقداری آب و یک قوطی آبمیوه. طی هفته گذشته هم استراحت نداشتیم و دو روز هم از درگیری ما می گذشت. ضعف شدید داشت مرا از پای در می آورد. از گردنه سرازیر شدیم. مهدی افتخاری (فرمانده عملیات فرار رجوی و بنی صدر از ایران که لقب فرمانده فتح الله گرفته بود و در این عملیات به عنوان فرمانده محور حضور داشت ولی مدتی بعد از عملیات فروغ جاویدان به خاطر اعتراض مورد غضب رجوی واقع شد و ضمن خلع رده تا بیست سال تحت شکنجه های روانی و سرکوب های شدید رجوی قرار گرفت و چند سال قبل فوت نمود) به افراد مسیر را نشان می داد ولی مشخص بود که بشدت متناقض است. در نشست جمعبندی چلچراغ وی مسعود را بخاطر خواسته های غیرعادی از نیروها مورد نقد قرار داد که به نوعی زیرآب زدن طراحی های او بود. یکی دو کیلومتر جلوتر وارد منطقه آتش شدیم. در سمت چپ هویتزرهای ۱۲۰ میلیمتری دیده می شد که به همراه کامیون هایشان منهدم شده بودند و در سمت راست جاده یک آبراه به موازات جاده قرار داشت که از ابتدا تا انتهای آن می شد اجساد زیادی را مشاهده کرد. در وسط جاده و کناره آن هم مثل روز قبل ده ها خودروی سوخته به چشم می خورد. موشک ها پی در پی فرود می آمد و بسیاری از اجساد متلاشی شده بودند. هرچه جلوتر می رفتیم بر شدت آن افزوده می شد. هواپیماها نیز هر از مدتی منطقه را بمباران می کردند که البته شدت آن چندان زیاد نبود.

در زمان توجیه این عملیات، مسعود رجوی وعده پشتیبانی هوایی داده بود ولی عملاً حتی یک هواپیما هم برای کمک نیامده بود. بچه های قدیمی با تمام قوا می جنگیدند و پیشروی می کردند و از هیچ تلاشی فروگذار نبودند. تنها در همین منطقه سه بار تک انجام شده بود و هر بار ده ها و صدها نفر جان باختند بدون اینکه غر بزنند و نافرمانی کنند و یا نقدی به فرماندهی داشته باشند. در واقع همه افراد قدیمی وارد یک عملیات انتحاری شده بودند که پایان آن متصور نبود. از سوی رجوی فقط دستور پیشروی می آمد و خودش بعدها به ما گفت که شرایط به حدی خطرناک و بغرنج بود که صدام حسین سه بار از ما خواست تا عقب نشینی کنیم ولی من (مسعود) قبول نکردم. با اینحال نکته اینجاست که: “بعد از شکست در این عملیات، مسعود رجوی تقصیر را به گردن همان افرادی انداخت که در این راه انحرافی همه چیز خود را صادقانه فدا کرده بودند”. مسعود رجوی علت شکست را نه اشتباه استراتژیکی و تاکتیکی خودش که قصور نیروهایش در “جانبازی حداکثر” جستجو می کرد و صراحتاً به همه ما گفت که علت شکست شما این بود که: “تمام عیار خواسته رهبری عقیدتی خودتان را برآورده نکردید و یک حائل داشتید و آن حائل چیزی جز همسر شما نبود که بخش زیادی از عشق خود را نثار او کرده بودید و به همان نسبت از عشق به رهبری خود کوتاهی نمودید، لذا شما برای اینکه دین خود را به رهبری و به خلق ادا کنید باید این حائل را کنار بزنید و از این به بعد فقط به من عشق بورزید”. به این ترتیب بود که یکسال بعد از عملیات، زمینه را برای طلاق همه زن و شوهرها و آنگاه جدایی از فرزندان و منهدم کردن خانواده ها فراهم کرد.

در میانه راه به دلیل ضعف مفرط سرعتم کم شده بود، فرهاد گفت تو آرامتر بیا ما می رویم. وارد شیار شده بودم همینطور که به صورت خیز به خیز جلو می رفتم متوجه شدم که فاطمه رمضانی (فرمانده تیپ) به همراه کریم گرگان (یحیی نظری) که با آرنج گچ گرفته در عملیات شرکت کرده بود و خانمی به اسم “نزهت” از اهالی شیراز که رجوی بعدها او را به طعنه “خانم هیئتی” نامید (کسی که در ایران در هیئت های مذهبی شرکت می کرد) و یک خانم دیگر در مسیر هستند. با آنها همراه شدم. فاطمه بشدت خسته و صورتش کاملا زرد و خاک آلوده بود. یک هفته بی خوابی و کم غذایی او را بشدت ضعیف کرده بود، بخصوص که تا چندماه قبل وی در آمریکا زندگی می کرد و از مسائل نظامی بکلی دور و فاقد دانش نظامی و صرفاً یک عنصر ایدئولوژیک بود. (همینجا اشاره کنم: در عملیات چلچراغ وی فرمانده یک تیپ رزمی و در واقع از انگشت شمار زنانی بود که به مسئولیت های بالا دست یافت. اما همین زن چند ماه پس از عملیات بخاطر مشکلات تشکیلاتی از کار برکنار و تا همین اواخر در رده های پایین مشغول بکار بود و برخلاف بسیاری از زنان که جزء شورای رهبری اولیه شدند، وی تا مدت ها به عضویت شورای رهبری مجاهدین انتخاب نشد و از افراد متناقض در تشکیلات رجوی به حساب می آمد.

موشک ها همچنان پیرامون ما بر زمین می خورد، نگران فاطمه بودم که ترکش به او اصابت نکند و از این نقطه به بعد مراقب و محافظ او شدم و با هر انفجاری خود را سپر می کردم تا آسیبی نبیند و دوباره با او به جلو می دویدم. کم کم ضعف شدید روی فاطمه اثر کرد و دیگر قادر به پاسخگویی با بیسیم نبود. کریم گرگان بیسیم وی را تحویل گرفت و به جای او جواب می داد. حالت تهوع داشت و خانمی که کنارش بود با مقداری آب او را سرپا کرد و دوباره به سمت جلو حرکت کردیم. بالاخره به نقطه ای رسیدیم که دیگر قادر به دویدن نبود. نزهت و کریم گرگان رفته بودند و او تنها ماند. دست های او را گرفته و به جلو بردم تا از زیر آتشباری خارج شویم. کلت خود را از کمر باز کرد و چون دیگر سنگینی آنرا هم نمی توانست تحمل کند به من سپرد و به حرکت ادامه دادیم. کشان کشان او را به زیر اولین پل رسانیده و به داخل هل دادم. کریم و نزهت و تعدادی دیگر هم آنجا نشسته بودند. مقداری که گذشت حال فاطمه بهتر شد و کلت خودش را از من خواست. نیروها در جلو کمک می خواستند. کریم به من گفت خسته نیستی؟ گفتم خسته هستم اما می روم و به همراه دوتا دیگر از افرادی که آنجا بودند به سمت تنگه حرکت کردم. به پل دوم که رسیدم حدود ۲۰ نفر از جمله خانمی که در عملیات چلچراغ فرمانده دسته بود زیر آن پناه گرفته بودند. یک نفر داشت با صدای بلند اعتراض می کرد که چرا سه بار شکست خوردیم و باز هم می گویند حمله کنید؟ احساس کردم شرایط خوبی نیست، تاکنون با چنین اعتراضی در میان مجاهدین مواجه نشده بودم به همین علت حدس زدم که این افراد بایستی همان نیروهای پیوسته جدید باشند که نه تشکیلاتی و نه ایدئولوژیک می باشند و تنها علت حضور آنان در این میدان رها شدن از اسارت و دوری از خانواده است و برخی هم تنها تحت تأثیر شعارها و وعده های رجوی بودند…

این محل را هم رها کرده و به حرکت خود به سمت تنگه ادامه دادم. از شدت انفجارها کم شده بود ولی در نقطه ای بودم که در تیرس سلاح های سبک قرار داشت. اصل نظامی می گوید که در زیر آتشباری بهترین راه پیشروی و نزدیک شدن به صفوف طرف مقابل جنگ است. به پایان شیار رسیده بودم و از این نقطه به فاصله حدود ۳۰۰ متر تا پایین ارتفاعات دشت بود و امکان مخفی شدن وجود نداشت. ظاهر چندین جسد که در این نقطه افتاده بود نشان می داد که به خاطر موج انفجار کشته شده اند. بشدت تشنه و خسته بودم و آب قمقمه من تمام شده بود. قمقمه آب یکی از اجساد را برداشتم و چند ثانیه نفس گرفتم و با سرعت به سمت پایین یال دویدم. در اطرافم گلوله ها بر زمین می خورد ولی چون از راه دور شلیک می شد هدفگیری دقیق نبود. به نقطه کور رسیدم و دیگر خبری از انفجار و یا تیر نبود. هوا گرم بود و تشنگی و گرسنگی بر من غلبه کرده بود. یک قاچ هندوانه را روی زمین دیدم که یک لایه خاک روی آنرا پوشانده بود. با دستم خاک را کنار زده و تکه ای از آنرا خوردم. لذت بسیاری به من دست داد که تا امروز هم با یادآوری آن ادامه دارد. گویی شیرین ترین و لذیذترین هندوانه ای بود که خورده بودم. چندتا از بچه ها در پایین یال و تعدادی هم در بالا قرار داشتند. از یال بالا رفتم. درگیری کم شده بود. افرادی که می دیدم برایم آشنا نبودند و در آنجا شیرازه امور در دست فرماندهی نبود. هرکسی در گوشه ای نشسته و با تفنگ و جنگ افزار خود مشغول بود. درست در بالاترین نقطه یال خانمی جوان با یک تیربار بی کی سی دراز کشیده و به یال مقابل که هنوز در دست سربازان ایرانی بود شلیک می کرد ولی خودش هم نمی دانست باید چکار کند. توضیحاتی به من داد و من در همانجا نشستم. کمی آن طرف تر یک جوان مشغول شلیک با خمپاره ۶۰ بود. او هم خودش نمی دانست به کجا و چگونه باید شلیک کند. در یک لحظه سه گلوله پشت سر هم به نقطه ای کور در میان تنگه شلیک کرد که صدای یک نفر بلند شد که بر سر او داد می زد که چکار می کنی گلوله ها را به هدر نده. کمی به سمت راست یال حرکت کردم تا شاید فرمانده ای را ببینم و به او وصل شوم اما مشخص نبود چه کسی فرمانده آنجاست. در میان بوته های بلند کوهستانی سه خانم را دیدم که نشسته بودند و بعد از این نقطه محمد مهابادی را دیدم که با دست زخمی نشسته بود. محمد را از دوسال قبل می شناختم و با هم چندین ماموریت مرزی انجام داده بودیم. به او سلام کردم گفت کجا می روی؟ گفتم به جلو می روم به من گفته اند برو کمک نیروها. به من گفت جلوتر نرو چون آنجا در دست ما نیست، پاسدارها هستند. (محمد قبلاً هم مجروح شده بود. در آخرین جراحت وی در ناحیه شکم بخشی از روده اش را از دست داد. وی کشتی گیر و برنده چند مسابقه استانی شده بود چندان تشکیلاتی نبود و تا به امروز هم به وی مسئولیت نیرویی داده نشده است. زیر بار کسی نمی رفت و جلوی چند صد نفر که او را هو می کردند هم می ایستاد. آخرین نفری بود که پیش از فرار از قرارگاه اشرف دیدم و با وی خداحافظی کردم. مسئول دژبانی مقر ستاد اجتماعی بود و هنگامی که داشتم از این محل با تانکر آب خارج می شدم برایش دست تکان داده و خداحافظی کردم).

بعد از ظهر روز چهارشنبه ۵ مرداد ماه زنی که به نظر می رسید فرمانده صحنه در بالای یال باشد، از نفرات حاضر درخواست کرد تا به پایین رفته و با خود مهمات بیاورند. اینکار برای کسی چون من با یک هفته کم خوابی و بخصوص دو شبانه روز بی خوابی کامل و گرسنگی چند روزه کار ساده ای نبود. ۲۳ ساله بودم و شرایط سخت بسیاری را در طی دوسال تجربه کرده و بارها با مرگ مواجه شده بودم اما با این وجود ضعف زیادی داشتم، کاری نمی شد کرد. برای جنگیدن به جلو فرستاده شده بودم و جز این کاری از من برنمی آمد. به همراه دو سه نفر پایین رفته و بسختی یک خشاب دویست تایی تیربار با خود به بالا حمل کردم. تاریکی کم کم داشت همه جا را فرا می گرفت. صدای انفجارها دیگر چندان به گوش نمی رسید. زن فرمانده همچنان با بیسیم مشغول صحبت بود و نیمه های شب زمزمه های عقب نشینی به گوش رسید. وی به نیروهایش گفت که آماده بازگشت باشند. چند نفر را روی یال باقی گذاشت و خودش به همراه بقیه به سمت پایین حرکت کرد. از طرف مسعود رجوی گفته شده بود به هرشکلی که می توانید خود را به عقب برسانید. نزدیکی های سحر به گردنه حسن آباد رسیده و دوباره به نیروهای خودمان وصل شدم ولی فرمانده یگان زخمی و به بیمارستان منتقل شده بود و هیچکدام از نفرات یگان کاسکاول مشاهده نمی شدند. ناهید صراف (معاون تیپ) نیز جزء کشته شدگان این نبرد بود. افراد موجود وضعیت خوبی نداشته و بشدت خسته و اندوهگین و روحیه باخته به نظر می رسیدند. هوا که از گرگ و میش گذشت فاطمه رمضانی دستور بازگشت به عقب را صادر نمود و همگی به سمت اسلام آباد حرکت کردند.

در منطقه سیاهخور وارد کمین بزرگی شدیم که از سمت چپ ما را هدف قرار دادند. رگبار مسلسل و موشک های RPG7 به سمت ما می بارید و از روی خودرو امکان شلیک چندان موفقی نداشتیم. برخی از خودروها آسیب می دیدند ولی از سرعت خودروها کم نشد. در سمت راست جاده برخی افراد در حال فرار به سوی بلندی ها بودند و در همین حین خودروی من هم مورد اصابت یک آرپی جی واقع شد و بشدت آتش گرفت. خودم را از خودرو به پایین پرت کرده و به حاشیه راست جاده که مقداری از جاده کم ارتفاع تر بود رفته و به مانند بسیاری دیگر شروع به دویدن کردم. دیگر هیچ توانی برای دویدن نداشتم و هر چند قدم از شدت خستگی راه می رفتم. گویی همه آرزوهایی که داشتیم برباد رفته بود. دیگر هیچ چیزی برایم مهم نبود، آرام راه می رفتم با این آرزو که گلوله ای به من اصابت کرده و کشته شوم. هنوز کلاش و نارنجک هایم را با خود داشتم. در اطرافم رگبارها می آمد و می رفت و گاه جلو یا عقب من هم موشکی منفجر می شد. نفهمیدم چند دقیقه گذشت اما کمین تمام شده بود و جلوی من نیروهای خودی بودند. چند خودروی زره دار از سمت اسلام آباد به این نقطه اعزام شده بود تا با کمین مقابله کند. اکثر خودروها منهدم شده بودند و افراد بی تفاوت و بی خیال داشتند به عقب بازمی گشتند. انگار این عقب نشینی برایشان غیرمنتظره بود. هرکسی خودرویی می دید سوار می شد تا زودتر به عقب برگردد. یک هینو مشغول سوار کردن بود که من هم سوار و در اسلام آباد پیاده شدم. کنار درمانگاه شهر حمیدرضا طاهرزاده را دیدم که با گردن بسته شده روی برانکارد خوابیده بود البته مشکلی نداشت. اهل کرمانشاه بود. بعدها در جریان انقلاب ایدئولوژیک به مسعود رجوی گفت که من با ساز خودم ازدواج کرده ام. البته رجوی چند سال بعد که حمیدرضا نتوانست مناسبات داخل عراق مجاهدین را تحمل کند و به اروپا منتقل شد، با تمسخر می گفت که این طاهر به من گفت با سازم ازدواج کرده ام ولی الان توی فرنگ به جای ساز دوتا همسر دیگر برای خودش انتخاب کرده است.

فروغ جاویدان مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

از دیگر زخمی ها باید به علی صفوی اشاره کنم که هم اکنون در کمیسیون خارجه مجاهدین اشتغال دارد و مدتی هم مترجم مخصوص مریم رجوی بود و تلاش داشت خود را مخالف مبارزه مسلحانه جلوه دهد که گویی همیشه در کارهای سیاسی بوده است. وی تا یکسال و نیم بعد از عملیات فروغ جاویدان به کارهای فرهنگی اشتغال داشت و بعد از آن به عنوان فرمانده یگان تانک سازماندهی شد و آنگاه از انتقال مریم رجوی، به همراه وی به فرانسه رفت… از اسلام آباد سوار یک کامیون به سمت کرند رفتم. این شهر همچنان زیر آتشباری قرار داشت و هر از چندی یک موشک کاتیوشا به نقاط مختلف اصابت می کرد. از کرند خارج و به اولین پاسگاه خارج شهر رسیدم که مبدل به سرپل شده بود. هیچ مواد غذایی برای خوردن یافت نکردم. تنها چیزی که مورد استفاده من قرار گرفت یک تیغ دست دوم بود که با آن صورتم را اصلاح کردم. فرمانده مقر (فرهاد منانی) با دلواپسی جریانات را دنبال می کرد. یک جیب لندکروز به آنجا آمد که چند مسافر داشت که به نظر بیشتر آنها افراد جدید بودند. سوار شدم و خودرو با سرعت به سمت مرز حرکت کرد. از گردنه پاتاق که رد می شدیم یک کامیون پر از جسدهای بادکرده در مسیر ایستاده بود. از راننده جیب برای انتقال جسدها به خودروی دیگر کمک خواست ولی قبول نکرده و به سرعت براه خود ادامه دادند. از سرپل ذهاب و قصر شیرین گذشته و در جاده های عراق با سرعت به سمت اشرف می رفتیم. یک خانم هم در خودرو نشسته بود. افراد بشدت عصبی بودند و توی مسیر با همدیگر دعوایشان شد و به هم فحش دادند و حتی رعایت وجود آن خانم هم نداشتند. او هم بکلی ساکت و نگران بود. هوا تاریک شد و ساعت به نیمه های شب رسیده وارد اشرف شدیم.

مقر تیپ ۹۱۰ سوت و کور بود. سلاح خود را در آسایشگاه و نارنجک ها را هم در کنار درب ورودی گذاشتم که تا چند روز بعد همانجا باقی مانده بود. بعد از گرفتن دوش به اطراف نگاهی کردم. جز چند نفر کسی نمانده بود. تا صبح به مرور افراد مختلفی به مقر وارد می شدند. قبل از عملیات این جا از نیرو غلغله بود چون بجز تیپ سرور یک تیپ دیگر هم به فرماندهی جلیل به طور موقت در آنجا مستقر شده بود. روز بعد فاطمه رمضانی و تعدادی از فرماندهان هم به مقر رسیدند. جمعیت تیپ بسیار کم شده بود. افراد باقیمانده اگر چه با دیدن بازماندگان همدیگر را در آغوش می کشیدند اما در برق چشمان همگی جز یأس و سرخوردگی نبود و در لبخند تلخی که بر لب داشتند می شد خیلی حرف ها را شنید. اکثر آنها نگران همسران و خانواده های خود بودند. یکی از خانم ها با تأثر می گفت مدام خبرهای بدی به من می رسد. تیپ سرور (۹۱۰) ده ها کشته داده بود اما تیپ کناری ما تقریباً به طور کامل متلاشی شده و فرماندهی آنان تماماً از بین رفته بود. نیروهای بازمانده این بخش به فاطمه رمضانی وصل شده و نام “تیپ جلیل” برای همیشه محو گردید. در این حرکت نابخردانه رجوی علاوه بر بسیاری از فرماندهان و معاونین تیپ ها و ستادها، چندین تن از اتباع خارجی نیز جان باختند که در این میان می توان از آنی ازبرت، هارون هاشمی، سمیرا اقبال میرزا و سو هان چان نام برد که هرکدام متعلق به کشوری بودند.

فروغ جاویدان مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

از آن روز تا ماه ها تنها می توانستم در نشست های عمومی زنان و مردان زیادی را ببینم که همچنان چشم براه خانواده خود بودند. اما هرگز آنها را نیافتند. نرگس زنی جوان از کردستان نمونه این افراد بود که همچنان بعد از یکماه به دنبال شوهرش عبدالفتاح صدیقی می گشت. یک زوج کرد با کودکی خردسال به اسم نسرین که اینک یتیم شده و پدرش را از دست داده بود. با این خانواده نیز در کرکوک آشنا شده بودم. نسرین ۸ ساله مرا بسیار دوست داشت و مادرش نرگس نیز فقط به من اجازه می داد او را با خود برای بازی و گردش ببرم. در یکی از برنامه های جمعی این مادر و دختر را دیدم. نرگس از من سراغ شوهرش را گرفت، هنوز از وی خبری نداشتم و تنها از زبان یک نفر شنیده بودم که مجروح و در بیمارستان بستری است. لذا به او همین خبر را نقل کردم که بسیار ذوق زده شد و گفت نمی دانی کجاست. پاسخ منفی دادم ولی کمی او را دلگرم کردم که او را خواهد دید، اما خبر نادرست بود و چندی بعد خبر کشته شدن عبدالفتاح دردی دیگر به ما افزون نمود. خانواده دیگری از هم پاشیده شده بود که قربانی آن جز یک دختر ۱۰ ساله نبود… در این دید و بازدید با دختر دیگری هم مواجه شدم که با خانواده اش یکرنگ و یگانه بودیم. رویا برسته دختری ۱۶ ساله که به همراه تمام خانواده اش آنجا بود و به مدرسه می رفت. از وی سراغ مادرش (زهره) را گرفتم و با تأثر تنها دو کلمه گفت: “شهید شد!”. وی بزرگترین فرزند خانواده به حساب می آمد که پس از وی دو برادر کوچکتر ۳ و ۱۰ ساله هم قرار داشتند. پدرش مراد نیز بشدت غمگین بود. پدری که اینک باید نقش مادر هم برای فرزندان بازی می کرد.

فروغ جاویدان مجاهددین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

قصه اینهمه درد و شرح داستان هزاران خانواده متلاشی شده در “جنگ قدرت” رجوی در این مختصر نمی گنجد. داستان تنها به نابودی خانواده های مجاهدین به اتمام نمی رسد، در آن سوی مرزها نیز هزاران جوان ایرانی قربانی این خیانت و قدرت پرستی شده بودند و خانواده های بیشماری داغدار این حرکت نابخردانه شدند. همان ها که گناهی جز دفاع از وطن در برابر حملات صدام و همکارش رجوی او نداشتند. جا دارد در اینجا از یک شهید وطن یاد کنم، مردی که مسعود رجوی را به عجز درآورد و باعث شد که وی برای همیشه بغض و کینه اش را در دل بپروراند و کمر به قتل وی ببندد و عاقبت نیز این ابرمرد را جلوی چشمان وحشت زده فرزندش در کنار خانه و خانواده اش در تهران ترور کند. این مرد کسی جز سرهنگ صیاد شیرازی نیست. مردی که با وجود حملات پی در پی صدام به سراسر مرز و اشغال چندین شهرک مرزی، باز هم از پای ننشست و با تمام قوا حملات مشترک صدام-رجوی را سد نمود و به شکست کشانید. مسعود رجوی سال های طولانی کینه او را به دل داشت و بارها و بارها از حضور او در جبهه و فرماندهی نبرد از بالای آسمان توسط بالگردها سخن گفت و برایش رجزخوانی کرد… یادش گرامی باد!

فروغ جاویدان مجاهدین خلق مسعود رجوی مریم رجوی

در اولین نشست عمومی که رجوی بعد از این شکست برگزار کرد سخن از “بیمه نامه! ارتش آزادیبخش” بود. وی ادعا داشت که عملیات فروغ جاویدان یک بیمه نامه برای مجاهدین است تا کسی در آینده نگوید این سازمان به صدام وابسته بوده است!. سخنی هزل که چند سال بعد خلاف آن ثابت شد و صدام حسین اجازه هیچ تحرکی جز با اجازه خود به رجوی نداد و عاقبت هم با سقوط وی همه چیز فروپاشید و امروز درست ۲۷ سال از این حرکت ضدایرانی و بیش از ۱۱ سال از اختفای رجوی در پناهگاه ها می گذرد و ارتش پوشالی او از هم فروپاشیده و عمده توان همسرش مریم قجرعضدانلو صرف جلوگیری از ریزش نیروها و آویزان شدن به دامان خیل لابی های صهیونیست و آل سعود می شود تا بلکه ارزش و اعتباری برای خود کسب کرده و از فروپاشی سریع در امان بماند. بعد از سقوط صدام نیز تنها راه برای وی خدمت کردن به ارتش آمریکا علیه ملت ایران و عراق و شراکت در ترور دانشمندان هسته ای با کمک اسرائیل بود. اقدامی که برخی از آمریکایی ها را هم به ابراز انزجار کشانید. امروز سالروز شکست توهمات رجوی برای استقرار در تهران و رسیدن به قدرت مطلقه است. روزی که هیچگاه از ذهن مردم ایران پاک نخواهد شد و رجوی باید بخاطر آن به محاکمه کشیده شود.

حامد صرافپور

۶ مرداد ۱۳۹۴

***

همچنین:

تبعیض کینه توزانه مریم و مسعود رجوی در رابطه با قربانیان «از مهین افضلی ها تا میرزا آقا پاک نیت»

حامد صرافپور، صفحه فیسبوک، نوزدهم ژانویه ۲۰۱۵:…  همانطور که در متن خبر دیده می شود، مریم قجر بزعم خود این پیرمرد را (با بغض و کینه عجیب) تحقیر و بعد از ۲۶ سال بیگاری کشیدن، به “همکاری با مزدوران و پاسداران” متهم کرده و با “منت گذاری” مدعی شده که بعد از “گریختن” وی به ترکیه و درخواست “پناهندگی اش از مجاهدین!”، او را “به ع
حامد صرافپور، صفحه فیسبوک، یازدهم ژانویه ۲۰۱۵:…  آقای یغمایی گرامی! باید بگویم که متأسفانه شما همچنان در اسارت ذهنی “تشکل مافیایی-تروریستی” رجوی قرار دارید. هرچند تصور می کنید از این فرقه رها گشته اید اما به شدیدترین وجه زنجیری نامرئی برپای خویشتن داشته و همچنان خود را اسیر “ابهت” رجوی می دانید. حکایت موضعگیری ها
حامد صرافپور، صفحه فیسبوک، هشتم ژانویه ۲۰۱۵:…  آقای تقی پور از اعضای قدیمی و مسئول سازمان مجاهدین (فرقه رجوی) می باشد که دو تن از اعضای نزدیک خانواده ایشان عضو “شورای رهبری” است. اما رجوی جرأت نکرده به این مسئله اشاره کند و در عوض تا توانسته برای وی سند و مدرک جعلی تولید نموده تا ایشان را تحقیر کرده و یک شخصیت بریده
مریم رجوی داعش صدام حسین تروریسمحامد صرافپور، صفحه فیسبوک، هفتم ژانویه ۲۰۱۵:…  شعار امروز سایت شما جز اینکه خوی تروریستی و هدف شوم شما برای قتل عام بازماندگان اشرف و لیبرتی را به نمایش می گذارد، چه معنایی دارد؟ به چه علت دیروز درخواست بازپسگیری سلاح می کردید و امروز شعار مسل