زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت سوم)

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت سوم)

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیانعبدالرحمان محمدیان، نجات یافتگان در آلبانی، بیست و پنجم ژوئیه 2020:… ما آنزمان(نسل ما) درک درستی از سیاست و انقلاب نداشتیم و اساسا نمی دانستیم نظام بعدی چه خواهد بود وچگونه ولی با مقایسه وضعیت ایران با سایر کشورها و خواندن بعضی کتب و مقالات در خود نسبت به حکومت و نحوه اداره کشور احساس خشم میکردیم. اما نمی دانستیم که این مقاهیم اگرچه خوب و در برهه هایی از تاریخ لازم و یا اجتناب ناپذیرهستند، اما مراحل بلوغ اجتماعی و پیش زمینه های خودش را طلب می کند و افرادش اگر پختگی لازم را نداشته باشند چه بسا دچار اشتباهات  غیر قابل جبرانی خواهند شد و انقلاب اگر خاستگاه درست تکاملی و روشن نداشته باشد به چه انحرافات و عوارض هولناکی مبتلا خواهد شد. ضمنا ما خیلی خام بودیم این را نمی دانستیم که با خواندن چند کتاب آدم روشنفکر و پیشرو نخواهد شد بلکه تجربه و گذر زمان از خیلی از اینها مهمتر است . زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان 

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیانمجاهدین خلق و مریم رجوی از تسخیر سفارت آمریکا تا لهستان (۵۷-۹۷)ا

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت سوم)

خاطرات عبدالرحمان محمدیان از اسارت در زندان های صدام و رجوی ـ قسمت 3 ـ

نقطه عطف در پیروزی انقلاب بهمن 1357

عبدالرحمان محمدیان، تیرانا ـ سایت نجات یافتگان از مجاهدین خلق در آلبانی ـ ایران آزادی ـ 25.07.2020

لینک به قسمت اول

لینک به قسمت دوم

این چند ماه کاروحشرونشر بامردم مرا دردمند و خشمگین کرده بود، در این مدت با چه دردها یی که آشنا نشدم! در هر خانه دردی بود و زخمی. بعض اوقات بغض می کردم، به گریه می افتادم از طرفی ترحم مرا برمی انگیخت و ازطرفی  خشمی در درون من تلنبار می شد که نمیدانستم باید کجا تخلیه شود.

در محله دوستی داشتم که در جلسات قرائت قران شرکت می کرد و من با تشویق این دوست پایم به این جلسات باز شد،  در این جلسات اگر چه در شروع هر جلسه قرائت قران بود اما بعد از یک ساعت از شروع جلسه نوار سخنرانی برخی افراد که در جاهای دیگر انجام شده بود پخش می شد که سیاست ها و کارهای دولت مورد حمله و نقد قرار می گرفت از جمله اگرحافظه ام یاری کند اولین این نوارها که من شنیدم مربوط بود به شخصی بنام دکتر سبزواری که ضمن تشریح خطبه حضرت سجاد در شام به توضیح آن و در حین توضیح گریزی به زمان حال و وضعیت مردم می زدو به بعض عملکرد دولت ایراد و ضمن توضیح آنها را ضد ملی و … می شمرد.

آنزمان ما اخباری راجع به اعتراضات دانشجویی می شنیدیم که در همین راستا بود اما من چون سروکاری نداشتم از ذکر آنها خودداری می کنم.

این حوادث و جریانات جامعه  ایران آنزمان را بسمت یک دگرگونی سوق می داد. جامعه آبستن یک حادثه بود. شرایط عینی و شرایط ذهنی که برای یک انقلاب لازم هستند تا حدی وجود داشت و البته به آن دامن زده می شد.

سردرگمی در فرقه رجوی

همه تاریخچه انقلاب و شروع آنرا می دانند. در شهر ما اولین جرقه این بود که یک معمم از قم آمده بود و قرار بود که یک هفته در مسجد علوی واقع در خیابان ششم بهمن آنزمان که اتفاقا نزدیک دبیرستان ما هم بود شبها سخرانی کند و این موضوع دهن بدهن می گشت و همه خبر داشتند. با تعدادی از دوستان آنشب به محل رفتیم. ما چون زودتر رفته بودیم در محوطه مسجد جا پیدا کردیم اما هرلحظه بر تعداد جمعیت افزوده می شد. جمعیت آنقدر زیاد بود که مسجد و حیاط ان پر شد و بقیه ناچارا در پیاده رو و بعد در خیابان نشسته بودندو خیابان بند آمده بود. بعد از پایان سخنرانی که بیرون امدیم نفرات پلیس رادیدیم که دو طرف خیابان با سپرهای شیشه ای و کلاه خود وتجهیزات کامل صف کشیده بودند این صحنه برای من ناآشنا بود و از دوستانم پرسیدم این چیه؟  افرادی که میدانستند بما گفتند این یگان ضدشورش است.

وقتی پرسیدیم یعنی چه و چرا آمده اند گفتند اینها (حکومت ) می ترسند که کسانی شلوغ کنند ویا شعاری بر علیه حکومت بدهند اینها برای جلوگیری از این کار اینجا آمده اند که مثلا نظم جامعه بهم نخورد. من به یکی از دوستان گفتم اینها مثلا می خواهند چکار کنند و مگر نمی دانند که دستگاه اداری فاسد و مردم بدبخت هستند که دوستم گفت مواظب باش این حرفها را پیش هرکسی نگویی و منکه با دستگاه پلیس و… ناآشنا بودم مرا کمی راهنمایی کردکه نباید بی گداربه آب بزنی ؛ هرحرفی جایی وهرکاری راهی و زمامی دارد. بگذار بموقعش خودت می فهمی.

این سخنرانی شب بعد هم ادامه داشت و آنشب من بیاد دارم که حرف راجع به فروش نفت بود و اینکه عایدی نفت خرج مملکت نمی شود؛ ملت حق دارند بپرسند که اقا بااین همه پول نفت و غیره چرا وضع مملکت و مردم این است. بعد از سخنرانی رفتار پلیس باشب قبل فرق داشت ومردم را بزور متفرق و تعدادی راهم با باطوم کتک زدند.

شب سوم که برای گوش کردن به سخنرانی رفته بودیم تعدادی نشسته اما پلیس از ورود و پیوستن بقیه جلوگیری می کرد مردم کمی دورتر از مسجد ایستاده وهمهمه می کردند، وقتی نفرسخنران آمد – با اینکه صحبت این بود که برای اینکار بمدت یک هفته مجوز گرفته شده است – ؛ پلیس از ورود او به مسجد جلوگیری کرد وشلوغ شد. وقتی او را سوار ماشین و بردند مقداری بین مردم و پلیسی که در محل مستقر بود درگیری و  پلیس با خشونت مردم را مورد ضرب وجرح قرار داد. مردم متفرق ولی در برخی مناطق کمی دروتر ازمسجد مزبور اما در همان خیابان درگیری بین تعدادی از جوانان و پلیس رخ داد که منجر به دستگیری تعدادی شد وفردا دیگر شهر، شهر سابق نبود و هرجا می رفتی صحبت از این واقعه بود و هرروز گوشه ای از شهر تعدادی جمع و به این ترتیب درگیری خیابانی بین مردم و پلیس شروع و هرروز بیشتر می شد.

” این درگیریها ادامه داشت و هرروز بیشتر می شد. خبر تظاهرات شهرهای دیگرهم مرتب می رسید و اخبارتظاهرات در رادیوهای خارجی هم پخش می شد. بیاد دارم یکشب که اخبار بی بی سی را گوش می کردیم راجع به شهر ما(خرم آباد ) گزارش می کرد و خبرنگار این رادیو می گفت «این شهر به یک شهر جنگ زده شبیه است و بوی گاز اشک آور و باروت فضای شهر را پر کرده است”. 

ما آنزمان(نسل ما) درک درستی از سیاست و انقلاب نداشتیم و اساسا نمی دانستیم نظام بعدی چه خواهد بود وچگونه ولی با مقایسه وضعیت ایران با سایر کشورها و خواندن بعضی کتب و مقالات در خود نسبت به حکومت و نحوه اداره کشور احساس خشم میکردیم. اما نمی دانستیم که این مقاهیم اگرچه خوب و در برهه هایی از تاریخ لازم و یا اجتناب ناپذیرهستند، اما مراحل بلوغ اجتماعی و پیش زمینه های خودش را طلب می کند و افرادش اگر پختگی لازم را نداشته باشند چه بسا دچار اشتباهات  غیر قابل جبرانی خواهند شد و انقلاب اگر خاستگاه درست تکاملی و روشن نداشته باشد به چه انحرافات و عوارض هولناکی مبتلا خواهد شد. ضمنا ما خیلی خام بودیم این را نمی دانستیم که با خواندن چند کتاب آدم روشنفکر و پیشرو نخواهد شد بلکه تجربه و گذر زمان از خیلی از اینها مهمتر است و  بهمین علت با شروع این تظاهرات تاجاییکه یادم هست بطور پی گیر و خستگی ناپذیر و بی تاثیراز نصیحت برخی اشخاص که تجربه و عمری بیشتر ازما را طی کرده بودند، که بابا نکنید و اینطور که شما فکر می کنید  نیست و خودتان را بی خود به کشتن ندهید و شما نمی دانید چکار می کنید مملکت را ویران می کنید و… در تظاهرات و متینگ ها شرکت و تا جاییکه یادم هست یک تظاهرات یا متینگ نبود که در آن شرکت نکنم هنوز هم برخی دوستان بعد از 40سال که تماس می گیرم می گویند به فلان مناسبت که برشهایی از تظاهرات آنزمان راتلویزیون پخش کرده ما ترا در آن دیدیم.

عبدالرحمان محمدیان و هادی ثانی خانی میهمانان مردم تی وی

تا جائیکه یادم هست تظاهرات را خشم اداره می کرد و نه عقل و درایت. کشورو دولت خودمان را با کشورهای پیشرو و صنعتی آنزمان مقایسه می کردیم و نه باکشورهای همتراز؛! زمینه های تاریخی را در نظر نمی گرفتیم. از اطراف هم سیاه نمایی می شد و هیچ زمینه پیشرفتی در نظر گرفته  نشده و ذکرنمی شد. یک شعارذهن های مشوش مارابیشتر بهم می ریخت«ماکه ثروت داریم چرا اینقدرعقب هستیم و کمبود داریم ».  .

با اوج گرفتن تظاهرات ضددولتی؛ خرم آباد که پلیس کافی نداشته و بعلت بافت طایفه ای جمعیت شهرپلیس محلی نمی توانست آن شدت عمل لازم برای کنترل شهر را داشته و خیلی از افراد پلیس هم بعلت آشنا یی و … از سرکوب لازم خودداری می کردند رئیس پلیس هم میدانست که اگر کسی کشته شود بحث طایفه مطرح می شود  و با یک خانواده تنها سروکار ندارد توان مقابله با این تظاهرات را نداشت از مرکز تقاضای کمک کرده بود بمین دلیل یک یگان ضدشورش ازتهران برای اینکار به شهر اعزام شده بود که اعلام کرده بود «ما ظرف یک ماه شهر را آرام و ساکت خواهیم کرد و به حرف رئیس پلیس محلی که گفته بود اینجا با شهرهای بزرگ فرق دارد و شدت عمل به خرجی ندهید گوش نکرده ومدتی شدت عمل اگر چه تا چند روزی اثر داشت اما شعله رابیشتر کرد.

این یگان ضد شورش در دریاچه کیو که دارای متل بود مستقر بود که یک شب مردم به آنها شبیخون زده و چند نفر از آنان را کشته وتعدادی را هم مجروح کرده بودند.

یک شب که تعدادی از جوانان به یک نظامی که گفته می شد راننده تیمسار آذری (فرمانده تیپ ارتش) حمله و سلاح او را گرفته بودند ارتش که مثلا تا آنزمان در سرکوب شرکت نداشت با صدور اطلاعیه تهدید به شدن عمل کرد که اگر تاشب سلاح و خاطیان تحویل داده نشوند وارد عمل می شود و آنشب برای اولین بار تانک وارد خیابانها شد و ما که تا حالا تانگ ندیده بودیم هاج و واج مانده بودیم که چه می شود اما افرادی که سربازی رفته وآشنا بودند دلگرمی می دادند که چیزی نیست با ککتل  مولوتف می شود تانک را ازکار انداخت. و این تهدید هم چندان اثری پایداری نداشت و تانکها  همان یک شب ماندند و بعد دوباره به پادگان برگشتند.

بهرحال وضعیت بهمین منوال ادامه داشت و سال 57 در روز تاسوعا و عاشورا تظاهرات به اوج خودش رسید. تا حال من نه این تعداد نفردیده بودم و نه فکر می کردم به این زودی به این حد برسد اما آن دوروز نقطه عطفی در تاریخ انقلاب شد.

لینک به منبع

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت سوم)

***

خاطرات غلامعلی میرزاییمجاهدین خلق از عراق تا آلبانی

همچنین:
لینک 

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت دوم)

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیانعبدالرحمان محمدیان، نجات یافتگان در آلبانی، بیست و چهارم ژوئن 2020:… قضیه این بود که دوستمان که دوران دانشجویی در تبریز با کمک دوستانش جزوه ای تحت عنوان «حاشیه نشینان شهر تبریز» نوشته و منتشرکرده بودند که به شرح زندگی و مشکلات معیشتی  حاشیه نشینان شهراختصاص داشت، برسم دوران دانشجویی می خواست که این کار را در خرم آباد هم تکرار کند اما چون خودش شاغل و وقت اینکار را نداشت ازمن خواست که کار تحقیق و اجرائیات را بعهده بگیرم  چون من هنوز نوجوان و تجربه اینکارراهم نداشتم مرا توجیه وراهنمایی کرد. در این گفتگوها که برای اجرای کارانجام می شد من با برخی نکات که شاید سالها طول می کشید تا بفهمم از جمله علت این مهاجرت بی رویه به شهرها، چکونگی و علت ایجاد «حلبی آبادها»  اشنا و درک ضعیفی از سیاست و… پیدا می کردم. زندانهای صدام و رجوی  

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیانخاطرات محمد عظیم میش مست، خروج از زندان های صدام حسین و ورود به جهنم رجوی قسمت سوم و آخر

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت دوم)

خاطرات عبدالرحمان محمدیان از اسارت در زندان های صدام و رجوی ـ قسمت 2

آشنایی با سیاست ، از «حاشیه نشینان شهر تبریز» تا « سگ دونی»

عبدالرحمان محمدیان، تیرانا ـ سایت نجات یافتگان از مجاهدین خلق در آلبانی ـ ایران آزادی ـ 23.03.2020

لینک به قسمت اول

عبدلرحمان محمدیان

آقای عبدالرحمان محمدیان

درآنزمان؛ برای کمک به یک دوست گرامی وهم برای کسب درآمد کاری را قبول کردم که مرا خیلی تحت تاثیر قرارداده و روحیات مرا عوض و خشمی را در خودم احساس میکردم .قضیه این بود که دوستمان که دوران دانشجویی در تبریز با کمک دوستانش جزوه ای تحت عنوان «حاشیه نشینان شهر تبریز» نوشته و منتشرکرده بودند که به شرح زندگی و مشکلات معیشتی  حاشیه نشینان شهراختصاص داشت، برسم دوران دانشجویی می خواست که این کار را در خرم آباد هم تکرار کند اما چون خودش شاغل و وقت اینکار را نداشت ازمن خواست که کار تحقیق و اجرائیات را بعهده بگیرم  چون من هنوز نوجوان و تجربه اینکارراهم نداشتم مرا توجیه وراهنمایی کرد. در این گفتگوها که برای اجرای کارانجام می شد من با برخی نکات که شاید سالها طول می کشید تا بفهمم از جمله علت این مهاجرت بی رویه به شهرها، چکونگی و علت ایجاد «حلبی آبادها»  اشنا و درک ضعیفی از سیاست و… پیدا می کردم.

مرحله بعدی انجام کار بود که من ( اول کار ما دونفر بودیم ولی روزدوم نفر بعدی ادامه نداد ومن تنها ماندم) بایستی بمدت چند ماه هرروز بادفترودستک در چند محله مخصوص که این حاشیه نشینان بیشتر متمرکز بودند راه می افتادم و خانه به خانه  می رفتم و یک پرسشنامه چند صفحه ای را با سوال از آنان پر می کردم شامل:

چرا به شهر کوچ کرده اید ؟

شغل افراد؛ تعداد فرزند؛  مشکلات فعلی شما چیست؟ و…

بدترین قسمت که هم خودم خجالت می کشیدم والبته ازروی واکنش افراد فکر می کردم سوال بدی است و عموما با اکراه جواب می دادند و در چند روز اول عموما ناقص نوشته می شد این بود که در هفته گذشته و مخصوصا 3 روز گذشته غذای شما چه بوده است؟ صبحانه؛ ناهار و شام و چقدر میوه مصرف کرده اید؟ که عموما بد جواب می دادند چون جزء خصوصی ترین قسمت زندگی یک خانواده و فرد است و گویای خیلی چیزها است. در مواردی حتی افراد عصبانی می شدند و حتی توضیحات مرا گوش نمی کردند و من ناچاربه ترک محل می شدم .

مجاهدین خلق چه می‌کنند ؟ – از عراق تا آلبانی

از طرفی با وجود فقرزیاد من مهربانی و محبت را هم در همین افراد پیدا می کردم.!

اما با مطرح کردن مشکل با دوستمان او برای من توضیح داد که قسمت مهم و اساسی همین است آخر این حکومت ادعای تمدن و رشد اقتصادی و پز در می کند اما ملیونها نفردرحاشیه شهرها به نان شبشان محتاج و خانه ندارند و اگر بچه یا خودشان مریض شوندچون پول دوا و درمان ندارند باید بچه شون رودستشون پر پر بزند و بمیرد و اونوقت ما داریم ادعای تمدن و … می کنیم  و تو باید بدون اینکه وارد این جزئیات بشوی که دردسری هم برایت درست شود با مردم طوری صحبت ورفتار کنی که راحت سفره دلشان را برای تو باز کنند. که منهم بمرورپیش بردم و بقول معروف راه افتادم. چون مخاطبین در وحله اول فکر می کردند این کار سرشماری و یا آماری است و عموما فکر میکردن که اگر جوابهای مشخصی بدهند شاید به آنها کمک و یا چیز بیشتری بهشون برسه ویا عکس این فکرمی کردن نباید حقیقت را بگویند چرا که ممکن است مالیاتی بر آنان مترتب شود!

اما توضیح این بود یعنی در ورود به هرخانه باید اول من توضیح میدادم که این یک کار غیر دولتی و عایدی هم برای کسی ندارد و جواب دادن هم داوطلبانه است و حتی اگر شرکت می کنید هرسوالی که دوست نداری جواب نده.!

در این دوران من با خیلی از خانواده ها آشنا شدم که بعلت فقر و نداشتن هزینه دکتر و درمان مریضی های مزمن و طولانی مدت بودند. گاه به بچه های کوچکی برمی خوردم که مریض بودند و یا بعلت یک مریضی که درمان نشده بود از عوارض آن مریضی ناقص و در رنج بودند و باید تا اخر عمر این درد را باخود حمل می کردن وقتی من از سر بی اطلاعی و خامی سوال می کردم که چرا دکتر نمی روید؟ جواب روشن بود.

«ای بابا ما نمی تونیم شکم خودمان را حتی با نان خالی سیر کنیم؛ نفست از جای گرم در می آید و یا تو سنت کمه، از درد ما چه خبر داری»؟

در مواردی افراد و حتی خانواده هایی را دیدم که در محلی زندگی می کردند که با اینکه من خود از خانواده فقیر و با فقر اشنا بودم ولی برایم سخت بود وارد آن شده و یا بنشینم. در جامعه و اصطلاحا وبه طنز به این اماکن« سگ دونی» می گفتند. اما آنها ناچار بودند که در آن زندگی و به آن خو کرده بودند و خیلی از مریضی های افراد هم ناشی از این وضعیت و کثیف بودن محل بود.

ادامه دارد

لینک به منبع

مسعود خدابنده در گفت‌وگو با پایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی (قسمت دوم و پایانی)

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت دوم)

***

همچنین:

لینک 

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت اول)

زندانهای صدام و رجوی - خاطرات عبدالرحمان محمدیانعبدالرحمان محمدیان، نجات یافتگان در آلبانی، سیزدهم مارس 2020:… مقداری از خاطرات جبهه و جنگ در هنگام اسارت بدست نیروهای عراقی افتاد و یا در سنگرجبهه باقی ماند که اصلا بعد از اسارت من نفهمیدم که چه شد چرا که وقتی که من اسیر شدم تا چند ماه بعنوان مفقود الاثر قلمداد می شدم و بعد از چند ماه پیگیری خانواده ام نتوانستند وسایل شخصی مرا بدست بیاورند و بقیه و بیشتر عمرم هم در فرقه رجوی بودم که خاطره نویسی مذموم و اگرهم کسی در خفا اینکار را میکرد در دومناسبت یعنی انتقال از اشرف به لیبرتی و بعدا جابجایی به آلبانی افراد ناچارا آنها را از بین بردند چرا که سران فرقه می گفتند که اینها می تواند اطلاعات باشد و نباید به دست کسی ( آمریکایی ویا عراقی ها ) بیفتد.  در این دوهنگام نفرات سازمان وسایل نفرات را خیلی ریزتر و دقیق تر از عراقیان، چند بارچک  می کردند که صدای نفرات درآمده بود که بابا ما نفهمیدیم دشمن کیست. عراقیها یک نگاه اجمالی به وسایل نفرات می کردند ولی نفرات سازمان حتی نامه های خانوادگی و خصوصی افراد را هم بادقت می خواندند. در حالیکه عراقی ها اصلا به کاغذ و دفتر نگاه هم نمی کردند و کاری نداشتند که توضیح دقیق آن در جای خودش خواهد آمد. مثلا در حرکت به لیبرتی ما باید وسایل را به نفرات این فرقه می دادیم. زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت اول) 

زندانهای صدام و رجوی - خاطرات عبدالرحمان محمدیانمجاهدین خلق فرقه مافیایی است. مراقب فرزندانتان باشید

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت اول)

خاطرات عبدالرحمان محمدیان از اسارت در زندان های صدام حسین و مسعود رجوی قسمت اول ـ مقدمه ، موش کتاب خور

عبدالرحمان محمدیان، تیرانا ـ سایت نجات یافتگان از مجاهدین خلق در آلبانی ـ ایران آزادی ـ 13.03.2020

مقدمه : از انجائیکه مطالبی که اینجا بعنوان خاطرات می آید برخی به 40 یا پنجاه سال پیش برمیگردد بدلیل بعد زمانی و اینکه من در این مدت درشرایطی نبوده ام که یاداشت کنم و در مواردی هم که یادداشتی بوده در برهه های و شرایط مشخصی که من از سر گذرانده ام از بین رفته اند  ذکر تاریخ دقیق برای آنها برای من مقدور نیست و الان که دست به نگارش این خاطرات می زنم ناچارا تاریخها بطور کلی( ونه با ذکرروز و ماه)و تقریبی خواهد بود.

مقداری از خاطرات جبهه و جنگ در هنگام اسارت بدست نیروهای عراقی افتاد و یا در سنگرجبهه باقی ماند که اصلا بعد از اسارت من نفهمیدم که چه شد چرا که وقتی که من اسیر شدم تا چند ماه بعنوان مفقود الاثر قلمداد می شدم و بعد از چند ماه پیگیری خانواده ام نتوانستند وسایل شخصی مرا بدست بیاورند و بقیه و بیشتر عمرم هم در فرقه رجوی بودم که خاطره نویسی مذموم و اگرهم کسی در خفا اینکار را میکرد در دومناسبت یعنی انتقال از اشرف به لیبرتی و بعدا جابجایی به آلبانی افراد ناچارا آنها را از بین بردند چرا که سران فرقه می گفتند که اینها می تواند اطلاعات باشد و نباید به دست کسی ( آمریکایی ویا عراقی ها ) بیفتد.

در این دوهنگام نفرات سازمان وسایل نفرات را خیلی ریزتر و دقیق تر از عراقیان، چند بارچک  می کردند که صدای نفرات درآمده بود که بابا ما نفهمیدیم دشمن کیست. عراقیها یک نگاه اجمالی به وسایل نفرات می کردند ولی نفرات سازمان حتی نامه های خانوادگی و خصوصی افراد را هم بادقت می خواندند. در حالیکه عراقی ها اصلا به کاغذ و دفتر نگاه هم نمی کردند و کاری نداشتند که توضیح دقیق آن در جای خودش خواهد آمد. مثلا در حرکت به لیبرتی ما باید وسایل را به نفرات این فرقه می دادیم تا چک کنند و هرچه مثلا آنها چک می کردند و اوکی می شد تازه به وسیله عراقیها چک می شد من چند تا نامه از خانواده ام داشتم که نفر فرقه شروع کرد به خواندن انها وقتی من اعتراض کردم گفت باید چک شود که ملات (واژه ای که در فرقه مترادف مدرک بود) نباشد ولی ناراحتی مرا که دید ومن یکی را که پاره کردم و گفتم اگر فکر می کنی ملات است بیا دیگه از بین رفت بقیه را نفرکناری بهش گفت نخوان بابا خانوادگی است و اوبا اکراه بمن برگرداند، اما وقتی به عراقیها رسیدیم اصلا به نامه وکتاب ودفترها نگاه هم نکردند.

در هنگام جابجایی به البانی هم نفرات اطلاعات فرقه می گفتند که اگر کسی دفترو یا کتابی دارد که میخواهد با خود بیاورد یک هفته قبل باید بدهد که چک شود، پیش ما می ماند ودم درب و قبل از خروج به او داده خواهد شد، من به آنها گفتم مدارک را یکبار از اشرف به لیبرتی چک کرده ایدو در این مدت هم چیز جدیدی و تماسی باکسی نداشته ام که چیزی اضافه شود وگفتند این ضابطه است و باید بدهی!  و من چون اصلا این روش را دوست نداشته و توهین میدانستم تمامی نامه و عکسهایی که داشتم را سوزاندم. هرچه هم بطور جسته وگریخته ازخودم و فقط از خودم نوشته بودم از بین بردم.

با این توصیف من در ذکر تاریخ وقایع احتیاط را رعایت و با اتکا بذهنم تلاش خواهم داشت اگر تاریخی را دقیق بیاد ندارم به ذکر سال یا فقط ماه اکتفاء کنم و من الله التوفیق.

بخش اول( ایران).

دوران نوجوانی :

من عبدالرحمان محمدیان اهل خرم آباد لرستان متولد سال 1338 هستم. در مدارس خرم آباد درس و مخصوصا دوران دبیرستان ( دوران متوسطه نظری) را در دبیرستان کورش کبیر در محله ششم بهمن خرم آباد گذراندم.

دوران نوجوانی من مصادف بود با شروع تظاهراتهای خیابانی برعلیه رژیم سلطنتی و من هم مثل هم سن وسالهایم بطور فعال در این تظاهرات شرکت داشتم. من در آن دوران به تشویق یکی از فامیل که یادش گرامی وروحش شاد باد اهل مطالعه شده بودم و کتاب زیاد می خواندم و یکی از دوستان به شوخی بمن می گفت موش کتابخور ( من آنزمان نمیدانستم این جمله دقیقا چه معنی میدهد و این دوستمان از کجا پیدا کرده است اما بعدا دریکی از کتابهای کازانتزاکیس نویسنده یونانی این جمله را دیدم یعنی کسی که زیاد کتاب می خواند و…)

زندانهای صدام و رجوی – خاطرات عبدالرحمان محمدیان (قسمت اول)

لینک به منبع

***

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/روسیاهی-فرقه-مزدور-رجوی-مداوم-باد/

روسیاهی فرقه مزدور رجوی مداوم باد

روسیاهی فرقه مزدور رجوی مداوم بادرحمان محمدیان، نجات یافتگان در آلبانی، بیست و سوم فوریه 2020:… عده ای جنگ را در چشم انداز و برخی نزدیگ و حتمی  می دیدند. برخی نگران بوده و توصیه به مدارا و برخی دیگر هم که برای مردم ایران ارزشی قائل نبودند و کشته شدن آنها برایشان مهمم نبود بلکه فکر می کردند از این درگیری ممکن است چیزی نصیبشان شود پادویی امریکا را می کردند و شیپور جنگ می زدند برای بمباران و کشته شدن مردم ایران جشن هم می گرفتند و خوشحالی می کردند!  الغرض هرکس ماهیت درونی خود و مقدار نزدیکی و دوری خودش بامردم ایران و بعد نوکریش به امریکا را در این میان به نمایش گذاشت… حالا  این بحران فروکش کرده وآن گرد خاک کردنها خبری نیست و وضعیت کمی آرام شده است اما آینه تمام نمایی بود که همه را بتمام قد نشان داد و مردم ماهیت  گروه ها و دستجات مختلف را بتماشا نشسته و به عینه دیدند و البته هرکس هم خودش را دید که چیست و کسیت و رابطه و یا فاصله اش با مردم چند و چون است. روسیاهی فرقه مزدور رجوی مداوم باد 

روسیاهی فرقه مزدور رجوی مداوم بادفرقه رجوی از صدام حسین تا بن سلمان، بولتون و ترامپ

روسیاهی فرقه مزدور رجوی مداوم باد

بازهم روسیاهی به زغال و فرقه رجوی ماند

تنش در خاورمبانه و خلیج فارس البته هنوز هست و حل نشده است چون  حرکت سینوسی دارد و گاه بالا و گاه پایین می رود اما همه بیاد دارند که در چند ماه گذشته که این بحران اوجی گرفته بود هرکس به فراخور وضعیت و ماهیتش موضعی می گرفت و تفسیرها می کردند.

«ترامپ بلف زده بود که اهداف در داخل ایران مشخص و اگر ایران دست از پا خطا کند می زنیم و چنین و چنان ؛»

عده ای جنگ را در چشم انداز و برخی نزدیگ و حتمی  می دیدند. برخی نگران بوده و توصیه به مدارا و برخی دیگر هم که برای مردم ایران ارزشی قائل نبودند و کشته شدن آنها برایشان مهمم نبود بلکه فکر می کردند از این درگیری ممکن است چیزی نصیبشان شود پادویی امریکا را می کردند و شیپور جنگ می زدند برای بمباران و کشته شدن مردم ایران جشن هم می گرفتند و خوشحالی می کردند!

الغرض هرکس ماهیت درونی خود و مقدار نزدیکی و دوری خودش با مردم ایران و بعد نوکریش به امریکا را در این میان به نمایش گذاشت.

در این بحبوحه آمریکا قاسم سلیمانی را ترور کرد و همه واکنش مردم ایران  در این رابطه را دیدند.

برخی هم  سر ازگور براورند نپخته و نسنجیده مثل همیشه؛ البته بر مبنای طینت ضد ملی و مردم فروشی و پادویی گری،  پیام دادند که آره تمام شد کانونهای شورشی موهوم را فراخوان می داد که وقت عمل است وقتی آمریکا کوبید شما هم شروع کنید و چنین و چنان کنید و… ( زهی وقاحت و مردم فروشی )

ولی طولی نکشید که بازهم بور شدند و مردم ایران باز مثل گذشته خودفروشی و ستون پنجم بودن اینها را دیدند!

بعد ایران جواب داد و چه جوابی که ترامپ لال شد. ترامپ که تا قبل از آن عربده می کشید و مثل جاهل محل خودش را گنده لات جهان می دانست موش شد و صداش هم در نیامد و حالا که دیده بود زمین سفت است آمد و اعلام کرد حاضر است با ایران مذاکره کند.

حالا  این بحران فروکش کرده وآن گرد خاک کردنها خبری نیست و وضعیت کمی آرام شده است اما آینه تمام نمایی بود که همه را بتمام قد نشان داد و مردم ماهیت  گروه ها و دستجات مختلف را بتماشا نشسته و به عینه دیدند و البته هرکس هم خودش را دید که چیست و کسیت و رابطه و یا فاصله اش با مردم چند و چون است .

حالا دیگر با هرگروه و دسته و فردی است که با دیدن خود دراین واقعه؛ به اصلاح خود می نشیند و ظرفیت انرا دارد و یا بیشتر در خیانت و مردم فروشی فرو می رود.

روسیاهی فرقه مزدور رجوی مداوم باد

لینک به منبع

***

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/رجوی-و-لاف-در-غربت/

رجوی و لاف در غربت

رجوی و لاف در غربترحمان محمدیان، نجات یافتگان در آلبانی، هفدهم دسامبر 2019:… حالا حکایت فرقه رجوی است رجوی که عادت به گزافه گویی و لاف در غربت زدن دارد بازهم در نقش رهبر خلقهای منطقه ظاهر وبا شارلاتانبازی؛ لاطائلاتی رادر قالب اطلاعیه به اسم  ارتش موهومش در سیمای به اصطلاح آزادیش عنوان کرد  که مرغ پخته را هم می خنداند. البته حسرت بدلی رهبربودنش را دوباره بیان می کند اما طنز قضیه اینست که مدعی کانونهای شورشی در عراق و لبنان شده است وبرای  جوانان انقلابی عراق دل می سوزاند و انگار یادش رفته است یا خودش را به نادانی زده است که خودش زمانی با کمک صدام و بعد از ان با کمک نیروهای آمریکایی آنها را سرکوب می کرد و دنبال سوء استفاده خودش از آنان بود!  اما مردم عراق فراموش نکرده اند! رجوی و لاف در غربت 

رجوی و لاف در غربتکانونهای شورشی عراق رجوی و توک توک ها

رجوی و لاف در غربت

بوی کباب شنیده ای اما خر داغ می کنند

رحمان محمدیان ، تیرانا ، سایت نجات یافتگان از مجاهدین خلق در آلبانی ، ایران آزادی ـ 16.12.2019

در زبان شیرین فارسی برای کسانی که لاف می زنند وبرای کسانی که اورا نمی شناسند و بی اطلاع هستند از خودشان تعریف دروغ می کنند مثلی هست نغز که  می گوید :

لاف درغریبی و … در بازار مسگرها.

حالا حکایت فرقه رجوی است رجوی که عادت به گزافه گویی و لاف در غربت زدن دارد بازهم در نقش رهبر خلقهای منطقه ظاهر وبا شارلاتانبازی؛ لاطائلاتی رادر قالب اطلاعیه به اسم  ارتش موهومش در سیمای به اصطلاح آزادیش عنوان کرد  که مرغ پخته را هم می خنداند. البته حسرت بدلی رهبربودنش را دوباره بیان می کند اما طنز قضیه اینست که مدعی کانونهای شورشی در عراق و لبنان شده است وبرای  جوانان انقلابی عراق دل می سوزاند و انگار یادش رفته است یا خودش را به نادانی زده است که خودش زمانی با کمک صدام و بعد از ان با کمک نیروهای آمریکایی آنها را سرکوب می کرد و دنبال سوء استفاده خودش از آنان بود!  اما مردم عراق فراموش نکرده اند! حافظه خلق ها تیز و مخصوصا این گونه موارد را همیشه بیاد دارند.

همه بیاد دارند که بعد از سرنگونی صدام ارتش آمریکا چه رفتار خشنی با مردم عراق داشت و چطور مناطقی را محاصره و با برای گرفتن یک نفر در یک ده؛ کل اهالی ده را با تانک و تیربارهای سنگین لت و پار می کرد و یا همه این جمله را پشت خودرهای آمریکایی دیده بودند که به مردم عراق هشدار می داد فاصله 100 متر را با خودروهای آمریکایی حفظ کنند وقتی خودهای امریکایی در جاده ای حرکت می کردند تقریبا ان جاده بسته و کسی حق نداشت به انها نزدیک شود و یک مسیر چند کیلومتری برای مردم ساعت ها معطلی در پی داشت! اگر کسی اشتباه می کرد و یا مریض و یا مجروحی در ماشینش بود وکمی عجله میکرد چطور امریکایی ها ماشین را باهمه سرنشینان منهدم می کردند؛ اما جالبی قضیه این بود که فرقه رجوی که خودش را به آمریکا فروخته و منافع آن را دنبال می کرد ملاقاتهای سه جانبه می گذاشت و مردم عراق را تشویق به سازش با ارتش آمریکا  می کرد و البته یک بهانه هم می خواست و استدلال می کرد که ارتش امریکا درسته که کشور شما را اشغال کرده ولی تهدید اصلی و اشغال پنهان از جانب ایران است و دشمن اصلی ایران است و ما بکرات می دیدیم که عراقی تا جایی که می توانستند اینرا قبول نمی کردند و عموم کادرهای این فرقه هم این موضوع را به تمسخر می گرفتند و یادش بخیر یکی از کادرهاکه مسئول قسمتی ازکار هم بود چون بمن اطمینان داشت که بکسی نمی گویم به طنز می گفت آمریکا اگر قدر مارا نداند که از خودشان بیشتر منافع آنها را می فهمیم  و عمل می کنیم احمق است و می گفت حتما رامسفیلد خوب مارا شناخته که اینقدر دنبال حفظ مااست، ویا می گفت آمریکا اگر به فکر منافعش در عراق باشد باید به همه ما تابعیت آمریکایی بدهد ما از امریکایی ها، آمریکایی تر شده ایم بنارم به این رهبری که چقدر هشیار است و بعدش می زد زیر خنده! واز این فاکت هافراوان بود !

یادم هست که روزی بقول آنها یک کمیسیون سه جانبه در جریان بود؛ بقول فرقه مسئولیتش هم با قسمت مابود و افرادی هم که قرار بود به اسم عراقی در این کمیسیون شرکت و با فرماندهان آمریکایی صحبت کنند در استخدام قسمت ما بوده و  پرداخت حقوق ماهانه تعداد زیادی از آنان با خود من بود – غیر از آنانی که روزانه و برای کارهای دیگر روزانه پرداخت می کردم – در میان آنها کسی بود که از (میخ) های قدیمی ما بود، من با او همیشه سروکار داشتم او در استخدام افراد و یا بکارگیری افراد برای کارهای مختلف بما کمک می کرد. این فرد در این جلسه شرکت نکرده بود . از او سوال کردم چرا توی جلسه نرفتی خندید و گفت من میدانم می خواهند بما چه بگویند. ازاو پرسیدم، نظرت چیست؟ خندید وگفت سید رحمان  رو راست باشیم؛ شما خوب پول می دهید ولی اصلا نمی دانید بیرون چه خبر است. منهم خندیدم و گفتم نه ما اخبار بیرون را با جزئیات دنبال می کنیم.

اینبار اخم کرد و گفت شما تحلیل خودتان را دارید و البته با واقعیت بیرون اصلا یکی نیست شما نمی بینید که سربازان امریکایی چه رفتارخشنی با مردم دارند و چه بی ناموسی هایی می کنند. من آن بیرون هر روز و هرشب شاهد جنایاتی هستم که در حق امثال من تکرار می شود شما نمی بینید که بیرون چه توحشی هست ! شما تحلیل را از لای کتاب در می آورید ولی اصلا درست نیست.  منکه دیدم خیلی ناراحت و عصبانی است؛  از طرفی نمی خواستم ادامه بدهد و دلم بحالش سوخت ، دستش را گرفتم و گفتم ناراحت نباش حالا بریم یک چای بخوریم سیاست را بگذاریم برای کسای دیگه ما کار خودمان را بکنیم، کمی آرام گرفت و بعدش گفت مردم ما دارند قتل عام می شوند ولی تو میگویی سیاست؟ اون بیرون جنایت دارد هر روز تکرار و هرروز هم بیشتر می شود.  بعد کمی خودمانی شد و چون ترحم را در حالت من دید گفت ما ناچاریم که پیش شما بیاییم چون تمام کاروکسبمان از بین رفته و گرسنه ایم و برای سیر کردن شکم زن بچه هامون میام پیش شما ولی شما اشتباه می کنید.

نمونه دیگر؛  ما تعدادی افراد را در استخدام داشتیم که به آنها «کی» می گفتیم  و مدتها از ما حقوق دریافت می کردند که همه اینرا می دانند؛ در حوادث 6 و 7 مرداد که رجوی اینهمه تبلیغ آنرا می کند تعدادی از آنها را در لباس پلیس دیدیم اتفاقا بیش از بقیه با ما خشن برخورد می کردند و استدلالشان هم این بود که شمادر خاک ما بودید اما بادشمن ما آمریکایی همکاسه شدید؛ ما از شما متنفریم.

در واقعه خونین 19 فروردین هم که رجوی نالایق تعدادی را فدای خودش و استراتژی منحوسش کرد تعدادی از همین افراد بودند و بشهادت بچه هایی که آنجا در خیابان 100 بودند من خودم از آنها سوال کردم که شما چرا ما را می زنیدشما که ما را می شناسید ؟

جوابشان این بود :اتفاقا چون می شناسیم که چطور همدست آمریکایی ها در خون مردم عراق دست دارید بیش از بقیه خواهان اخراج شما از عراق هستیم!

 البته اگر فرقه بخواهد اینها را با شامورتی بازی انکار کند من می توانم اسامی نفرات عراقی و تمامی کروکی و مسئولین فرقه در این قسمت را ذکر کنم.

توجه دارید که آنچه رجوی به آن می گوید یگانهای شورشی در عراق؛ با دجالیت از بذری که در عراق کاشته است صحبت می کند وبرای افرادی که در جریان نیستند پز می دهد که چنین و چنان می بینید چه حاصلی داده است. و شاید یک آدم بی اطلاع هم فکر کند که خبری است.

در اطلاعیه فرقه نکته دیگری هم بود. برسم چابلوسی و نان به نرخ روز خوردن که شیوه رجوی است می خواهد دل آقای سیستانی راهم بدست بیاورد و بنرمی یک تعظیم می کند چون رجوی مرجعیت راکه قبول ندارد وخودش را اولی تر از همه و حتی حجت خدا بر روی زمین میداند ولی برسم چاپلوسی ( همان کاری که بعد پیروزی انقلاب ایران می کرد و خودش را به همه افراد مطرح وقت می چسباند و لی بوقتش به آنها پشت و خیانت می کرد! ) در عراق هم به هرکس که در مصدر کاری بود و یا ممکن بود قرار بگیرد اول  دعا و ثنا می فرستاد؛ – همه اعضا تعریف و تمجیدهایش را از مالکی و عبدالمهدی و جعفری و بارزانی بیاد دارند که چه انسانهای خوب وشریفی هستند-   ولی بعد که دید فایده ای ندارد به ارباب بزرگ نزدیک تر و اینها را به باد دشنام می گرفت.

القصه باید به این رجوی جعلق گفت بس نیست که خیزشهای مردم ایران را در هر زمان که بوده خراب کرده ای حالا عراق و لبنان را هم اضافه کرده ای حقا که روت زیاده و بقول مردم خودمان« رو که نیست سنگ پای قزوین است»

و بازهم باید باین مردک گفت؛ بوی کباب شنیده ای اماخر داغ می کنند.

رحمان محمدیان –  تیرانا- آذر 98

رجوی و لاف در غربت

لینک به منبع

***

همچنین: