قربانیان فرقه (19، 20 و 21) – داوود احمدی ( و محمد رضا باباخانلو و پرویز احمدی)ا

قربانیان فرقه (19، 20 و 21) – داوود احمدی ( و محمد رضا باباخانلو و پرویز احمدی)ا

mohammad-reza-babakhanlooندای حقیقت، دوم دسامبر 2016:… داوود احمدی متولد 1338در یک خانواده مذهبی وسیاسی بزرگ شد. برادربزرگترش به نام عباس در سال 1356در انقلاب ضد سلطنتی در درگیری با عوامل حکومت شاه شهید شد. تحت تاثیرات فضای سیاسی خانواده سایرخواهران و برادران این خانواده پس از انقلاب 1357، بدون آگاهی جذب سازمان مجاهدین شدند. داوود … 

داوود احمدی قربانی مسعود و مریم رجویداوود احمدی. پا برهنه بر جاده ای از شمشیر (نوشته بهزاد علیشاهی سال 2006)

خودسوزی محمد رضا باباخانلو در مجاهدین خلق رجویقتل محمد رضا بابا خانلو . تبخيرشدگان (نوشته مهدی خوشحال، سال 2005)

قربانیان فرقه رجوی – 19

داوود احمدی

سایت ندای حقیقت – 9اذرماه 1395 برابر با29/11/2016

لینک به منبع

داوود احمدی قربانی مجاهدین خلق فرقه رجویمنابع – ایران دیدبان –  درگفتگو با ربابه شاهرخی، مادر قربانی، سوئد،

داوود احمدی متولد 1338در یک خانواده مذهبی وسیاسی بزرگ شد. برادربزرگترش به نام عباس در سال 1356در انقلاب ضد سلطنتی در درگیری با عوامل حکومت شاه شهید شد. تحت تاثیرات فضای سیاسی خانواده سایرخواهران و برادران این خانواده پس از انقلاب 1357، بدون آگاهی جذب سازمان مجاهدین شدند. داوود احمدی در حوالی سال های 60 نیز زندانی شده بود نهایتا حدود سال 62به عراق اعزام شد  و در آنجا بصورت حرفه ای وصل  سازمان شد.  در این سال ها مادر داوود  به نام ربابه شاهرخی نیز به تبعیت از فرزندانش زندگی خود را رها کرده و در خدمت تشکیلات در انتقال نفرات سازمان از ایران به عراق بطور غیرقانونی  کمک وفعالیت می کرد. ربابه شاهرخی ، پس از سالها همكاری با مجاهدین در قسمت سرنخ یابی و بارها رفت و آمد غیرقانونی مابین ایران و عراق در شرایط جنگی، در سال 1364 بنا بر اصرار سازمان، در خاك عراق باقی ماند و در این سال بود كه برای اولین بار در عراق فرزندش داوود را در سازمان ملاقات كرد. ربابه همچنین قبل از عزیمت به عراق و در سال 1363 زمانی كه در ایران به سر می برد، شاهد توطئه و چك امنیتی از جانب مجاهدین خلق در ارتباط با پسرش داوود بود. توطئه و چك امنیتی بدین صورت بود كه عوامل اطلاعاتی مجاهدین خلق از كشور عراق به ربابه در ایران تلفن زدند و خود را از كارمندان اداره آموزش و پرورش اهواز معرفی كردند و از ربابه در مورد فرزندش داوود، سئوال كردند كه ما دوست او هستیم و حال نمی دانیم داوود كجاست؟ ربابه چون فكر می كرد شاید آنان  از ایران زنگ زده باشند، جواب داد، مگر شما داوود را دستگیر و به زندان نبرده اید؟ من كه 6 ماه است با وی قهرم و هیچ خبری از او ندارم. ربابه شاهرخی همچنین نقل می كند، زمانی كه وی به سلیمانیه عراق …و به پایگاه مصباح واقع در مجموعه پایگاههای ابراری، وارد شد با حیرت به زندان مخوفی برخورد كرد كه تمام تنش لرزید و او هیچگاه باور نمی كرد سازمانی كه سالها با جان و دل برایش كار كرده بود، زندان هم داشته باشد. سپس چندی بعد وقتی با خودروی پیك به كركوك می رفت، راننده پیك از وی سئوال كرد، مادر بگو ببینم وقتی از زیر زمین پایگاه مصباح پایین رفتی چه حالی به تو دست داد؟ مادر جواب داد كه با دیدن آن زیرزمین، تمام تنم لرزید. او دوباره گفت، پسرتان داوود، همراه با 53 نفر دیگر حدود 50 روز در آنجا زندانی بودند. در اثر مشاهده چنین صحنه های باورنكردنی بود كه ربابه شاهرخی، به اطرافش به دیده شك نگریست و به جستجوهای بیشترش در روابط و مناسبات مجاهدین ادامه داد. وی سپس در اواسط سال 1364، زمانی كه به طور تصادفی با فرزندش داوود، از شهر سلیمانیه به سمت كركوك حركت می كرد، در میانه راه رو به فرزندش كرد و گفت، بگو ببینم پسرم مگر سازمان زندان دارد؟ داوود جواب داد، چطور مگر؟ آره سازمان زندان دارد و آنها زمانی كه من در ایران و قطع با سازمان بودم به من شك بردند و با زندانی كردنم و با تحقیقاتی كه از ایران در رابطه با من به عمل آوردند، دانستند كه من مورد امنیتی نداشته و سالم هستم، اینچنین بود كه بعد از چك امنیتی، مرا از زندان آزاد كردند، اما من از زندانی شدنم اصلاَ ناراحت نیستم چون آن مورد چك امنیتی لازم بود، اما ناسزا گفتن و این كه من مزدور هستم، بسیار رنجم می داد و هنوز وجدانم ناراحت است. داوود احمدی، پس از طی یك دهه همكاری حرفه ای با سازمان مجاهدین در ایران و عراق، در سال 1366 برای یك ماموریت خطرناك و شبهه برانگیز خود را آماده كرد. ماموریت فوق العاده خطرناك و مشكوك داوود این بود كه در اوایل سال 1366 وی پس از ازدواج با دختری مجاهد در تشكیلات مجاهدین، روانه بغداد و پایگاه سعادتی شد. پایگاه سعادتی در بغداد محل اقامت مسعود رجوی رهبر فرقه مجاهدین بود. حدود یك ماه، تعداد 50 تن رزمنده در آن پایگاه، به سرپرستی افسر عراقی به نام سروان خالد و عباس داوری از اعضای بلندپایه و معتمد مجاهدین، به آماده سازی برای ماموریت خارج از عراق، مشغول به كار شدند. ماموریت، كشور عربستان، شهر مكه و مراسم حج آن سال بود. اعضای مجاهد، همراه با گروهی از افسران عراقی، آموزش لازم را دیده بودند تا در مراسم حج آن سال با ظاهرسازی و ریش بلند به مكه رفته و با داشتن عكسهایی از رهبران جمهوری اسلامی، خود را از حجاج طرفدار جمهوری اسلامی جا زده و درگیری مابین حجاج معتقد به برائت از مشركین كه در نتیجه پس از فعالیت شان به درگیری با پلیس عربستان می انجامید، اقدام نمایند و جو درگیری را دامن زنند. در آن درگیری كه چاشنی انفجارش اعضای مجاهدین خلق بودند، دولت عراق با ارسال نیروهای مجاهد به این ماموریت، ضمن چك وفاداری آنان در خاك عراق، سعی بر آن داشت تا در ایام جنگ مابین ایران و عراق، دولت عربستان را از ایران دور و به سمت عراق بكشاند كه النهایه نیز موفق شد و بعد از آن واقعه بود كه آیت الله خمینی پس از درگیری مكه، خطاب به رهبران عربستان گفت كه اگر او صدام حسین عراقی را ببخشد، حكام وهابی در عربستان را نخواهد بخشید. در درگیری مكه كه بانی و مبتكرش اعضای مجاهدین بودند، 1450 تن كشته شدند كه از آن تعداد، 450 زوار ایرانی و مابقی اتباع كشورهای اسلامی دیگر بودند. در سال1367، همسر اول داوود در عملیات نافرجام فروغ جاویدان/مرصاد، كشته شد و از آنجا كه داوود در سازمان دارای مسئولیتهای حساسی چون فرماندهی گردان، مسئولیت تعمیرگاه و مدتی هم محافظ شخص مسعود رجوی بود، دوباره در سال 1367 در سازمان ازدواج كرد و در حالی كه همسر دوم داوود، باردار بود، در سال 1368، یكی از روزها خبر آوردند كه داوود احمدی خودكشی كرده است! در این رابطه، مادر داوود را سریعاَ به جلسه توجیهی دعوت كردند. مادر وقتی وارد جلسه شد، از فرماندهان سازمان مثل مهدی ابریشم چی، محبوبه جمشیدی و زهره اخیانی را دید كه در آن نشست حضور دارند. آنان فرماندهان سازمان، ابتدا با لحنی گرم و دلجویانه با مادر برخورد كردند  وبه دنبالش چنان فلسفه بافی كردند كه اینها همه ظن مادر را برانگیخت و مادر در ابتدا با خودش فكر كرد، شاید دخترش پروانه كه در آن ایام بارداربود، مرده است؟ ولی بعد از چند دقیقه، مهدی ابریشم چی شیرازه سخن را به دست گرفت و با طلبكاری و حق به جانب خطاب به مادر گفت، میدونی آقاپسرت بریده و می خواسته برود؟! به خاطر زنش كه در عملیات فروغ جاویدان كشته شده خودش رو دار زده و الآن هم جسدش در پزشكی قانونی است…! این خبر برای مادرِ داوود باوركردنی نبود. مادری كه خود نیز دوران تنبیهی اش را در آشپزخانه سازمان سپری می كرد، چرا این كه قبل تر او در امداد سازمان كار می كرد و از دیدن زخم و جراحت بیماران حالش بد می شد و طاقت دیدن مرگ و میر همرزمانش را نداشت. مادر در ابتدای شنیدن خبر مرگ فرزندش، بهت زده شد چرا این كه فرزندش داوود با این كارش مادر، همسر، برادر، خواهر، زنش و ایضاَ رهبری سازمان را تنها گذاشته است! مهدی ابریشم چی پس از توجیهات فراوان در باب مرگ داوود، دوباره رو به مادرش كرد و گفت، با این كارِ پسرت آبروی سازمان در خطر است و ما از تو كمك می خواهیم. مادر با عصبانیت جواب داد، من هر كاری از دستم برآید برای آبروی سازمان انجام می دهم. سپس ابریشم چی از مادر خواست تا فردا در تشییع جنازه فرزندش شركت كند كه مادر قبول نكرد تا این كه یكی دیگر از فرماندهان خطاب به مادر می گوید كه مسعود رجوی می خواهد تلفنی با تو حرف بزند و او می خواهد كه تو فردا نه به عنوان مادر بلكه به عنوان نماینده سازمان در تشییع جنازه پسرت شركت كنی! مادر با این كه ناراضی بود، ولی با اصرار فرماندهان و سفارش رجوی در تشییع جنازه فرزندش داوود، شركت كرد. تعداد حاضرین 13 تن بودند كه جملگی در مقابل مادر داغدار به بگو و بخند مشغول بودند. (و این برخلاف روال همیشگی سازمان بود که صدها تن در تشیع جنازه فردی که کشته می شد شرکت کرده و مراسم های رسمی برگزار می کردند.)آنها بر خلاف دیگر شهدایشان كه حتماَ اجساد را قبل از كفن و دفن بر گرد حرم امام حسین در كربلا طواف می دادند، در مورد داوود این مراسم را اجرا نكردند و تنها اجازه دادند تا در آخرین مرتبه مادرش جسد فرزندش را از نزدیك رویت كند. مادر برخلاف تصورش كه فرزندش خودكشی كرده، ولی با دیدن جسد فرزند، بهت زده شد و با خود نجوا كرد كه اگر داوود خودكشی كرد، پس چرا مثال یك كودك معصوم آرمیده و هیچ گونه آثارِ كبودی و خون مردگی بر گردن و صورتش ندارد؟ مادر در این حین منقلب شد و به پیشداوری خود و گفتار رهبران مجاهدین تردید كرد. تردید دیگر مادر هنگام خاكسپاری داوود در گورستان وادی السلام كربلا بود. مادر به صحنه مشكوكی برخورد كرد و آن این كه مزار داوود از جمع شهدای سازمان به دور بود و برخلاف مزارهای دیگر كه از جلال و عظمتی برخوردار بودند، مزار داوود كاملاَ بی رنگ و رونق و پرت بود. سپس مادر از دور دید كسی به فیلمبرداری از صحنه نمایش مشغول است و او با دیدن آن صحنه های مشكوك، از حال رفت و در آن شرایط همرزمانش به وی كمك نكردند و تنها چند عرب كه آن اطراف مشغول بودند، با مشاهده مادرِ غش كرده، كمك كردند تا وی به هوش آید. مادر با دریافت آن تحقیرها نسبت به خود و فرزندش، این كه اولاَ روی سنگش همان اسم كارت شناسایی(عدم تعرض) داوود را حك كرده بودند، نام محمود اكبر قاسم، ثانیاَ هیچ سنگ و یادگاری از فرزند جوانش باقی نیست، به محسن رضایی كه آنجا ایستاده بود، اعتراض كرد، شما كه این همه امكانات و ثروت دارید، چرا گور فرزندم باید بی هیچ نام و نشان و در این گورستان گم و گور باشد؟ كه اعتراضش مورد قبول محسن رضایی و سازمان واقع نشد. ربابه شاهرخی همچنین نقل می كند، پس از ختم مراسم و در هنگام مراجعت از گورستان كربلا به بغداد، افرادی كه در مسیر راه همراهم بودند، با كمال راحتی و خوشنودی به شنیدن موسیقی مشغول بوده و اساساَ توجهی به حال نزار من نمی كردند. پس از چند روز از آن ماجرا و خاكسپاری داوود، دوباره جلسه توجیهی دیگری برای مادر برقرار كردند و در آن جلسه، مادر را توجیه كردند این كه مادر در دادگاه شهادت دروغ بدهد و بگوید كه فرزندش به خاطر زنش خود را كشته است! در جلسه دادگاه، تمامی آن 13 تنی كه در مراسم خاكسپاری داوود شركت داشتند، جملگی گواهی دادند كه داوود احمدی خود را به خاطر فراغ زن اولش حلق آویز كرده است! سپس رییس دادگاه از مادر مقتول خواست تا شهادت و توضیح بدهد كه فرزندش با چه كسی دعوا داشته و آیا صحنه قتل را به او نشان دادند یا نه؟ مادر در جواب گفت كه ما همه اعضای یك خانواده ایم و هیچ گونه دعوایی با هم نداشته و نداریم! رییس دادگاه با حیرت سئوالات دیگری از مادر كرد كه در این حین مترجم مجاهدین و افسر عراقی حاضر در جلسه، به تبانی با همدیگر پرداخته و سخنان مادر را به گونه دیگری ترجمه كرده و به عرض رییس دادگاه رساندند و سرانجام با خوشحالی تمام، جملگی حضار و شهود ابراز رضایت از كار دادگاه كردند و راضی شدند به نتیجه دادگاهی كه در ارتباط با مرگ مشكوك داوود احمدی، صورت گرفته بود. سرانجام با مرگ داوود احمدی در سال 1368 در سازمان، ربابه شاهرخی مادر، خواهر، برادر، همسر و دیگر اعضای خانواده اش به مرور، که به حقیقت مخوف تشکیلات فرقه پی برده بودند در فعالیت با سازمان تامل دیگری كردند، سپس جملگی كناره گرفته و جدا شدند و هم اكنون همسر و فرزند ش که اکنون بایستی 24-23 ساله باشد ، در شهر یوتوبوری سوئد زندگی می كنند.

قربانیان فرقه  رجوی  – 20

خودسوزی محمدرضا باباخانلو

 سایت ندای حقیقت 10 آذرماه 1395 برابر با 30نوامبر2016

لینک به منبع

برگرفته از  وبلاگ خاطرات جدا شدگان

بیست پنجم شهریور، روز جنایتی که مریم رجوی مرتکب شد و عذاب وجدانی ابدی برای من بجای گذاشت بخاطر سکوتم در قبال این جنایت و هنوز بعد از سالها نتوانستم به آرامش دست پیدا کنم

عصر روز ۲۵ شهریور ۱۳۷۷ اشرف مقر ۱۸ سکوت عجیبی در محوطه حکم فرما بود اما این سکوت طولی نکشید همه بخط شده و آماده مراسم شامگاهی،  در طول شاید بیش از ۳۰ ثانیه نگذشت که  یک موجود نیست و نابود شد .  یک انسان، مرگ دلخراش با شعله های آتش را به ماندن و زنده ماندن در مناسبات پاک رجوی و اجبار انقلاب ایدئولوژیک مریم را به شعله های آتش ترجیح داد ….

این جوان یکی از خیلی جوانهای دیگری بود که با فریب زندگی بهتر و آینده بهتر در یک کشور اروپائی به اشرف آورده شده بود و در انقلاب مریم می خواستند او را ذوب کنند

مشخصات :

محمد رضا بابا خانلو

اهل/ تهران

شغل / خیاط

محمدرضا هم مثل خیلی های دیگر در تور نفرات سازمان می افتد و با شناخت از ضعف ها و مشکلات مالی به او وعده فرستادن به اروپا و شغل خوب داده می شود فقط بشرط اینکه مدتی به عراق بیاید تا بتواند در کشور های اروپائی کیس پناهندگی داشته باشد ( او قبول می کند)  و به عراق اعزام می شود و مدت چند ماه که گذشت تقاضای رفتن می کند که به او گفته میشود از این خبر ها نیست یا در اینجا می مانی یا باید ۳ سال در زندان سازمان بمانی تا اطلاعاتت سوخته شود و سپس تحویل دولت عراق داده میشوی و باید به جرم ورود غیر قانونی هم هشت سال در ابوغریب زندانی بکشی در صورتی که او دارای پاسپورت قانونی بود  اما سازمان  به همین  منظور و برای سو استفاده  ،همه افراد را با پاسپورت جعلی و بدون مهر ورود ، وارد عراق می کرد. بعد از مدت ها درگیری وقتی سازمان دید که او به هیچ صراطی مستیم نمی شود ریل معمول خود را شروع کرد ریلی که سرانجام آن معمولا خودکشی ها و خود سوزی های زیادی بدنبال داشت

ریل فشار تشکیلاتی بر محمد رضا شروع شد از کتک کاری در نشست ها و وادار کردن افراد که سر او فریاد می کشیدند وبا رکیک ترین دشنام ها روبرو بود  تا تحقیر کردن  و در نشست ها صد نفر تف انداختن به او،  اما کار ساز نبود او تصمیم به رفتن گرفته بود مرحله بعدی را سازمان با او شروع کرد ریل بنگالی کردن  و… زندان که او را در یک بنگال بدور از مقر و بقیه افراد زندانی کرد و مرتب مورد اذیت آزار قرارش می دادند این ریل برای همه بود و در سازمان معمول بود

سازمان کار این اذیت آزار سیاق  ثابت  فردی جانی به اسم امید برومند(ناجی) بود.

نفر دوم افشین علوی که در حال  حاضر ساکن فرانسه می باشد و همراه مریم رجوی و از مترجمین مریم رجوی است

نفر سوم علی رضا موسائی

نفر چهارم علی رضا زنگی آبادی

در طول این مدت گاها از نزدیک آن بنگال که رد می شدیم صدای داد فر یاد ها و اذیت آزار این نگون بخت بگوش می رسید نیاز به شنیدن هم نبود چون می توانستیم تصور کنیم که چه به روز آن بیچاره می آید از کتک کاری گرفته تا بی خوابی دادن تا قطع سیگار افراد سیگاری تا دشنام دادن های ناموسی که در فرهنگ ما ایرانی ها از حساسیت خاصی برخودار است

محمد رضا مدت یک هفته بیشتر نتوانست دوام بیاورد درعصر یک روز از غفلت زندانبانانش استفاده کرد و خودش را به محوطه زمین مراسم رساند و در مقابل چشم همه خود را به آتش کشید

محمد رضا در چند ثانیه شعله ور شد بطوری که کسی نمی توانست به او نزدیک شود فقط فریاد می کشید و یک چیز را می گفت اولین جمله اش این بود خدا حافظ مادر و فقظ تکرار می کرد مادر مادر مادر مادر و تا جایی که توانست فقط مادرش را یاد می کرد آخر او آمده بود که کار پیدا کند و پول پیوند کلیه برای مادرش دست پا کند اما گرفتار دجاله ای به اسم مریم قجر  شده  بود که عشق به مادر حرام بود شاید جرم محمد رضا هم همین بود عشق به مادرش و اصرارش برای رفتن و دلیلش که همان پیدا کردن پول برای مادرش بود چون عشق به خانواده عشق به مادر در پیشگاه معظم له مریم قجر بزرگترین جرم بود

در حین شعله کشیدن محمد رضا ناجی و نفرات هم تیمش به کسی اجازه نمی دادند که به کمکش بروند فقط یک نفر این کار را کرد که او را هم به باد فحش کشیدند که  چرا داری به یک مزدور … کمک می کنی بعد هم وقتی شعله ها خاموش شد ناجی و هم تیمی هایش او را زیر لگد گرفتن اما مگر در دیکتاتوری حاکم بر سازمان کسی جرعت می کرد چیزی بگوید

بهر شکلی او را به بیمارستان اشرف بردن و از آنجا هم به بیمارستان الکندی بغداد منتقل کردن و متاسفانه من هم بعنوان تیم حفاظت همراه او رفتم و مدت یک ماه نیم همراه اکیپ در بیمارستان همراه او بودم در این مدت که همراه او بودم تنفرم از سازمان از عملکردهایش به نقطه اوج رسیده بود و چندین بار تقاضا کردم که من نمی توانم همراهش باشم اما کو  گوش شنوا مسئولینی که همراه او بودن از هیچ توهین و تحقیری کم نمی گذاشتند  و تنها نفر همراه او که رابطه انسانی داشت عسگر بود تیم حفاظات شامل دو تیم بود تیم داخل بیمارستان و تیم بیرون که من تیم بیرون بودم و در طول روز چند بار به اتاقش مراجعه می کردم

علی رغم توصیه های شورای پزشکی بیمارستان که اینجا بدلیل تحریم توان رسیدگی در عراق نیست و مرگ او حتمی است حداقل به اردن یا کویت یا ترکیه ببرید اما با سوگندی که مسعود رجوی خورده بود که اگر نفری در حال مرگ باشد بگویند یک روز از عراق خارج کنید زنده میشود خارج نخواهم کرد البته بجز… مثل جابر زاده و……. چون خبر کامل داشتیم که رقیقه عباسی برای یک عمل ساده به فرانسه فرستاده شد بتول رجائی هند جگر خوارش همین طور و ابن ملجم رجوی جابر زاده هم همین طور اما سازمان این اجازه را نداد

تا حال او وخیم شد و روز های آخرش را داشت سپری می کرد که سر کله منوچهر الفت که پرسنلی به آنها می گفتند پیدا شد و منتظر یک فرصت بودن محمد رضا به کما رفت و ما را از اتاق بیرون کردن و فقط منوچهر الفت و ناجی در اتاق ماندند من هم بیرون رفتم اما بر حسب اتفاق جایی نشستم که روبروی پنجره اتاق محمد رضا و باز بود که صدای آنها را می شنیدم آنجا متوجه شدم که گفتن تمام کرده و مرده که شروع کردن یک سری کاغذ ورقه در آوردن و در حالت مرده اثر انگشت او را پای کاغذ ها می گذاشتند که من و عسگر شاهد این ماجرا بودیم اما هر کدام از همدیگر پنهان می کردیم چون نمی خواستیم به روز محمد رضا بیفتیم خلاصه بعد از گرفتن اثر انگشت ها در حالی که محمد رضا فوت کرده بود عصر همان روز هم به ما گفتند که شما هم دیگر بروید و بعد از آن هم دیگر معلوم نشد که در کجا او را دفن کردند و از آن روز این عذاب وجدان را دارم که چرا سکوت کردم و تمام صحنه ها که یادم می افتد بیشتر دچار این عذاب وجدان هستم

راستی مادرش هنوز منتظر است که محمد رضا برایش پول فراهم کند تا کلیه اش را پیوند بزند؟

راستی مادرش از سرنوشت او خبر دارد ؟

خبر دارد که کجا دفن شده؟

امیدوارم روزی برسد که من هم به آرامش برسم آن روز تنها روزی است که رجوی در مقابل دنیا پاسخ گوی این جنایات باشد

لازم به ذکر است از هموطنانی که خانواده محمدرضا بابا خانلو را می شناسند به این خانواده اطلاع دهند شاید بتوانند از چشم انتظاری در بیایند و هم اینکه با مراجعه به سازمان محل دفن فرزندشان را پی گیری کنند

قربانیان فرقه21

دستگیری و قتل پرویز احمدی در زندان های رجوی در سال 1373

سایت ندای حقیقت – 11آذرماه 1395 برابر1دسامبر2016

لینک به منبع

به نقل از یکی از نفراتی که در سال 1373 در زندان های سازمان مجاهدین شاهد قتل پرویز احمدی بوده است.

متاسفانه در این سلول من و نفرات فوق شاهد قتل مظلومانه پرویز احمدی بودیم.

پرویز در آخرین لحظات روی دستهای من جان داد.

پرویز روزی که از قرار پزشکی بغداد برمیگشت و هنوز لباس (عادی) غیرنظامی بر تن داشت جلو درب ورودی قرارگاه توسط اسدالله مثنی به بهانه رفتن به پیش بتول رجایی سوار بر خودرو جیپ می شود و مانند بقیه به مرکز ۱۲ سابق برده میشود و توسط مجید عالمیان تفهیم اتهام نفوذ به ارتش می شود و دستبند زده می شود و به زندان کنار(سوله سوخته) آورده می شود.

پرویز را برعکس بقیه که لباس زندان داشتند با همان لباس شهر به سلول آوردند و نوبت اول همان شب به بازجویی رفت و اواخر شب او را با چشم کبود شده و لباس پاره به سلول برگرداندند و قبل از ورود به سلول توی راهرو توسط نریمان و مختار مورد شکنجه مجدد قرار گرفت و ما از داخل سلول صدای ضربات و فحاشی آنها را کاملا می شنیدیم. همه نفرات کم وبیش بازجویی در دوران انفرادی را تجربه کرده بودیم و بعد از بازجویی وکتک کاری به کنج انفرادی میرفتیم و فشار روحی زیادی نداشت اما اینبار یکی از بازجویی با سر وصورت خونین برمیگشت و خود را در بین افرادی میدید که تا چند روز

قبل مسئول و فرمانده آنها بود؛ این برای همه تجربه جدیدی بود و پرویز با دیدن بقیه نفرات که او را به اینصورت میدیدند کاملا از دست رفت و تا سحر در گوشه ای نشسته بود وگریه میکرد و با هیچکس حرف نزد و هیچ کدام هم تا سحر به پرویز نزدیک هم نشدیم؛ بعد از سحر یکی از هم یگانی های پرویز فضا را شکست و به او نزدیک شد و بقیه هم به طرف او رفتیم. توی سلول همه سیگار نداشتند و تا آن لحظه هم کسی سیگار به بقیه نمیداد اما این اتفاق مناسبات جدیدی را بوجود آورد و تعداد کمی که سیگار داشتند همه سیگارها را جلوی پرویز گذاشتند؛ و این یک فرهنگ شد برای دفعات بعد که هر کس از بازجویی برمیگشت با سیگار از وی استقبال میشد.

معلوم بود پرویز سیگاری نیست چون بلد نبود سیگار بکشد اما ناشیانه میکشید. هنوز کسی حرف نمیزد وکسی جرات سوال کردن نداشت اما با برپا شدن سفره سحری یخ همه آب شد وپچ پچ کنان سوال از پرویز شروع شد و پرویز هم شروع به سوال از بقیه که چرا شما را اینجا آوردند و ما هم به تناسب جواب دادیم به همان دلیل که تورا آوردند. کم کم فضای خنده و شوخی باز شد و بعد از سحر از پرویز پرسیدیم چی میخواهند و با تو چکار کردند با بغض گفت به من میگویند مزدور رژیم وگفتند بنویس که فلاحیان تو را فرستاده برای ترور رهبری…

خیلی ها هنوز فکرمیکردند که سازمان برای چک عملیاتی همه نفرات را اینجا آورده و این بازجویی و کتک کاری برای تربیت نفرات است و بزودی تمام میشود و یا چک ایدئولوژیک است و…….

روز بعد قبل از افطار دوباره پرویز را بردند و یکساعت قبل از سحرروز بعد ما متوجه باز شدن درب سلول شدیم. ما در یک سلول بزرگ دو اتاقه ال مانند بودیم که درب ورودی در وسط دو اطاق قرار داشت هنگامی که درب سلول باز میشد همه به داخل اطاقها میرفتیم وجلو درب خالی میشد. درب باز شد و نریمان و مختار زیر بغل یکنفر را گرفته بودند و او را انداختند داخل و درب را بستند؛ درب که بسته شد همه هجوم بردیم به طرف وسط …

ما از روی لباس او فهمیدیم پرویز است؛ صورت او غیر قابل شناسایی بود صورت بطرز وحشتناکی سیاه وکبود شده بود گوشها کاملا ورم کرده و شکسته بودند؛ بینی شکسته بود و از درون ورم کرده بود مجرای بینی بسته بود؛ از گردن به بالا کاملا سیاه شده بود چشمها باز نمیشدند. همه وحشت کرده بودیم انگشتان دست شکسته شده بودند وتا بالای آرنج سیاه شده بود. شلوار لی تا بالای زانو پاره شده بود و پاها ورم کرده و خون مرده شده بودند و استخوانها سیاه شده بودند. همه کپ کرده بودیم؛ اکثر نفرات با دیدن این صحنه دور پرویز را خالی کردند؛ چهار نفری پرویز را به داخل اتاق آوردیم وقتی او را بلند کردیم یکبار ناله کرد اما توان نداشت؛ بدن ورم کرده او هیچ شباهتی به پرویز نداشت. خوب نفس نمیکشید و خر خر میکرد؛ فکر کردم خون توی گلوش لخته شده سعی کردم دهانش را باز کنم اما دندانهای خونینش قفل کرده بود؛ به یکی از بچه ها گفتم یک لیوان آب گرم از زندانبان بگیر؛ رفت در زد و مختار آمد همه گفتند خون تو گلوش گیر کرده آب گرم میخواهیم مختار خیلی خونسرد جواب داد نیاز نیست این مزدور خودشو به موش مردگی زده و دریچه را بست و رفت. پرویز به تشنج افتاد و من تازه فهمیدم ضربه مغزی شده و خر خر هم ناشی از خونریزی مغزی بوده؛ تعدادی از شوک این صحنه هق هق میکردند پرویز در حال مرگ بود و از دست هیچکس کاری ساخته نبود و فقط گریه میکردیم؛ من سر پرویز را بلند کردم او را نیم خیز کردم تا شاید با بلند کردنش فشار خون احتمالی کمتر بشه؛ کمی بهتر نفس میکشید اما دوباره تشنج کرد و بعد از تشنج دیگه حرکتی نداشت؛ رگ گردنش نبض نداشت چند بار ماساژ قلبی دادم اما هیچ واکنشی نداشت؛ قفل دهان باز شده بود اما هیچ دم و باز دمی علیرغم ماساژ قلبی نداشت وحشت کردم داد زدم در بزنید بگو نفس نمیکشه؛ دوباره بچه ها در زدند و مختار آمد همه داد زدیم نفس نمیکشه مختار داخل آمد و او هم ماساژ قلبی داد ولی نتیجه نداشت. بعد مختار پاهای پرویز را گرفت و کشان کشان به بیرون سلول برد اونو تو راهرو گذاشت درب سلول را بست و ما دیگه پرویز را ندیدیم. موقع سحر مختار دریچه را باز کرد وگفت سهم پرویز را نگه دارید برمیگرده حالش خوب شده. به غیر از چند نفری که هنوز فکر میکردند این یک ریل چک ایدئولوژیک است کسی حرف مختار را جدی نگرفت…………..ای کاش راست میگفت.”

برگرفته از سلسله مقالات آقای هادی افشار(سعید جمالی) از اعضای مرکزیت سازمان مجاهدین(فرقه رجوی)

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27552

قربانیان فرقه (۱۷ و۱۸) – شمس الله گل محمدی ( و علینقلی حدادی)ا 

shams_allah_golmohammadiندای حقیقت، بیست و هشتم نوامبر ۲۰۱۶:… افشین علوی صحبت شمس الله را می شنود و بعد از تحویل دادن سلاح با جمع کردن چند نفراز سرکوبگران ( حمید رضا نصر قجر معروف به داریوش نصراز توابین  سری اول زندان  ـ علیرضا امام جمعه یکی از فالانژهای رجوی داعشی و …  جلو سالن دور شمس الله حلقه تشکیل دادند و با فریاد زدن و فحش دادن به شمس الله که … 

The Life of Camp Ashraf,

قربانیان فرقه رجوی  – ۱۷

شمس الله گل محمدی

سایت ندای حقیقت / ۷آذرماه ۱۳۹۵ برابر با ۲۷ نوامبر۲۰۱۶

لینک به منبع

شمس الله گل محمدیمتاسفانه در نیمه سال ۱۳۹۱ یکی دیگر  از اعضا ناراضی بنام شمس الله گل محمدی به دلیل  اینکه نتوانست ازطلسم فرقه رجوی  دیکتاتور رها شود بصورت دردناک دیگری   قربانی  شد.

شمس الله گل محمدی از اهالی غرب کشور و از هواداران فاز سیاسی و از اعضا قدیمی بود که  بیش از دو دهه از عمرش را در کمپ اشرف گذرانده بود .  علیرغم آن  همه سابقه  در سال ۱۳۷۳ به علت ترس و نگرانی رجوی از جان بی مقدارش،   که  یک سوم اعضا را متهم به نفوذی کرده بود  شمس الله را  هم  به مدت چند ماه زندانی نمودند و  او  در آن مدت زیر شدید ترین فشار ها بود. شمس الله که  طاقت آن همه دیکتاتوری را نداشت  از همان سال های اول و در  دهه ۷۰ بنای ناسازگاری گذاشته و به خواسته های تشکیلات به راحتی تن نمی داد. بنا به گفته دوستانش در سال های آخر هم نارضایتی هایش علنی شده بود : “این اواخر گزارش نمی نوشت در نشست ها شرکت نمی کرد آنها هم  باهاش بر خورد می کردند و  او را  زیر فشارشدیدی گذاشته بودند … در اثر فشارهای وارده خیلی اعصابش بهم ریخته بود ( و تحت برخورد بود و مدتی هم در یک بنگال به تنهایی نگهداری میشد. ) یک روز که همه از مرکز  بیرون رفته بودند در اف ام ۴ می ره داخل یک اتاق درب رو  به روی خودش می بنده و خودشو به برق وصل می کنه وتموم می کنه…

پس از این واقعه  یک نشست حبیبه طاولی  اف ام۴ ( فرمانده مرکز نظامی  که شمس الله در آنجا بود) می  گذارد  و موضوع را برای  نفرات اف ام علنی می کنه اما می گوید این خبر مطلق نباید جایی درز کنه !بدین ترتیب شمس الله گل محمدی قربانی دیگر فرقه  شوم رجوی می شود…. تا روزی که بساط این  فریبکاری برچیده شود.

  شمس الله گل محمدی از نفرات قدیمی بود که بسیاری از افراد جدا شده او را می شناختند و از وضعیت اش مطلع بودند در گزارش دیگری به قلم آقا محمد رزاقی گزارش کشته شدن وی نقل شده که در ذیل بخش های از مطالب ایشان درج می گردد.

….شمس الله  را از سال ۷۴ بصورت مستقیم از قرارگاه ۲ که فرمانده آن وقت قرارگاه مژگان پارسائی بود می شناختم .

شمس الله گل محمدی از جمله جوانانی بود که در داخل ایران به جرم هواداری از سازمان زندانی می شود و پس از ازاد شدن به عراق می اید .

 شمس الله گل محمدی به خاطر داشتن روحیه عصیانگر و مخالفت با شیوه دیکتاتوری و دروغ ؛ دغل رجوی در داخل روابط مناسبات تشکیلاتی همیشه ازطرف سران جنایتکار رجوی داعشی تحت برخورد بود .

شمس الله  مثل اکثر اعضاء به خاطر بیگاریهای بی حد و حساب و برده وار که رجوی داعشی از افراد می کشید دچار دیسک کمر بود و اکثر اوقات از شدت کمر درد بصورت خمیده راه می رفت .

شمس الله در مقرقرارگاه ۲  به کارهای مختلفی از جمله در یگان توپخانه و بعضی وقتها در تدارکات ؛ تسلیحات به کارهای یدی سنگین مشغول بود .

….به یاد دارم در سال ۷۵ رجوی با اعلان عملیات راهگشائی و فرستادن تیمهای ترور از عراق به داخل ایران برای عملیات تروریستی شمس الله از بی اثر بودن و غلط بودن تحلیلهای رجوی که می خواست با اعزام تیمهای تروریستی وخمپاره زدن در داخل ایران و ترور چند نفربه خیال ابلهانه اش انقلاب نوین راه به اندازد و رژیم سرنگون بکند سخن می گفت و بارها به خاطر مخالفت با خط و خطوط رجوی جنایتکار مورد برخوردهای تهدید و تحقیر امیزمی شد .

دقیقآ به یاد دارم که از قرارگاه موسوم به انزلی در شهر جلولا  یک تیم ۲ نفره  برای خمپاره زدن به کرمانشاه اعزام شد که سر تیم سیروس اسدی و نفر همراه سیروس از نفرات تازه وارد معتادی بنام احمد بود که انهم از اهالی منطقه کرمانشاه بود این تیم صبح به هنگام عبور از نزدیکی قصر شیرین به کمین نیروهای مرزبانی برخورد می کند و درگیری رخ می دهد که در نهایت منجر به کشته شدن هر ۲ نفر می شوند .

عصر همان روز همه اعضاء در قرارگاه انزلی برای مراسم شامگاه جمع کردند برای همه سوال شده بود چه خبر شده که می خواهند مراسم شامگاه اجرا کنند !

چند دقیقه بعد از تحویل گیری سلاح و به خط شدن مژگان پارسائی پشت میکروفون قرار گرفت و خبر درگیری تیم وکشته شدن هر ۲ نفر را اعلان و سپس پیام رجوی جنایتکار قرائت کرد همان موقع  درچهره خیلی از نفرات ناراحتی و نا امیدی ؛ غم موج می زد و مژگان پارسائی وقتی فضاء حاکم را دید بعد پایان مراسم  به سرعت بطرف مقر خود رفت .

از انجا که سیروس اسدی هم اهل ایلام بود و با شمس الله رابطه خوب و نزدیکی داشتند شمس الله از شنیدن خبر درگیری و کشته شدن سیروس در لحظه خیلی ناراحت و عصبی بود . بعد مراسم برای تحویل سلاح به سمت اسلحه خانه می رفتیم که شمس الله با یکی از همشهری های خود که دوش به دوش می رفتند وافشین علوی یکی از فرمانده هان یگان های رجوی جنایتکارکه هم اکنون بعنوان سخنگوی فرقه رجوی داعشی مقیم اوور سوراواز می باشد  چند قدم جلوتر از شمس الله و محمد ـ س به سمت اسلحه خانه می رفت که شمس الله رو به محمد ـ س گفت رجوی تا همه را به کشتن ندهد ول کن نیست !

افشین علوی صحبت شمس الله را می شنود و بعد از تحویل دادن سلاح با جمع کردن چند نفراز سرکوبگران ( حمید رضا نصر قجر معروف به داریوش نصراز توابین  سری اول زندان  ـ علیرضا امام جمعه یکی از فالانژهای رجوی داعشی و …  جلو سالن دور شمس الله حلقه تشکیل دادند و با فریاد زدن و فحش دادن به شمس الله که چرا گفته رجوی تا همه را به کشتن ندهد ول کن نیست !

افشین علوی با فریاد به شمس الله می گفت به خاطر حرفی که زدی زبانت را از پس گردنت بیرون می کشیم ؛ و مدام شمس الله را به مرگ تهدید می کرد .

شمس الله  به دستور مریم قجر با یک سناریو کثیف کشته می شود !

یکی از دوستان که به تازگی از اسارت فرقه رجوی داعشی نجات یافته می گوید :

چند روز قبل از اینکه سری اول از ازدوگاه بد نام اشرف به لیبرتی اعزام شوند مریم قجر طی یک پیام به اعضاء نگون بخت خواهان اماده شدن سری اول برای انتقال به لیبرتی می شود .

پیام مریم قجر توسط سران فرقه در یگانها خوانده می شود و شمس الله به پیام مریم قجر اعتراض می کند و می گوید : اگر قرار بود اشرف تخلیه کنیم چرا اینکار از اول نکردیم ؟!

چرا این همه افراد به کشتن دادید ؟ ایا نمی توانستید همان اول بدون خون و خونریزی جابجائی قبول کنید؟

سپس شمس الله می گوید : رجوی که مدعی بود از سانتی متر به سانتی متر اشرف دفاع می کنیم خودش کجاست؟ بیاد الان دفاع کند !

شمس الله همچنین از سران فرقه باز خواست می کند و می گوید  پس آن همه شعار؛ رجوی چی شد که می گفت اشرف کانون استراتژیک ؛ اشرف کانون نبرد و …..

این حرفها طبق معمول خوش ایند سران فرقه نمی آید وهمه می دانند که اعتراض و انتقاد به رجوی و سران  فرقه گناه کبیره و نا بخشودنی است !

ان روز شمس الله را به خاطر اعتراض به رجوی و مریم قجر داخل یک بنگال می اندازند و فردای ان روز همه اعضاء باید برای توجیه پیام مریم قجربه سالن عمومی می رفتند .

ولی سران فرقه به دستور مریم قجر شمس الله را به نشست توجیهی نمی برند و مهدی برائی معروف به احمد واقف و علی اکبر انباز با نام مستعار یوسف  و سیامک  یکی از سران فالانژ رجوی در حضور مژگان پارسائی در زمانی که همه اعضاء در نشست بودند و مقری که شمس الله در ان زندانی شده بود شمس الله را با شوک الکتریکی ( وصل جریان برق به بدن ) به قتل می رسانند…..

باشد تا روزی که سران خیانتکار فرقه و شخص مریم قجر و شوهر فراری اش پاسخ این جنایات را بدهند

قربانیان فرقه رجوی -۱۸

علینقلی حدادی

سایت ندای حقیقت ۸اذرماه ۱۳۹۵ برابرا با ۲۸نوامبر۲۰۱۶

لینک به منبع

برگرفته از خاطرات جدا شدگان فرقه رجوی

  علینقی حدادی از اهالی  سمنان و از اعضای قدیمی و زندانی سیاسی دوران زمان شاه بود. او در طی فاز سیاسی  و سال های اول فاز نظامی، از مسئولین  باصطلاح شاخه سمنان بود. علینقی حدادی در سال های ۶۰ با یکی از هواداران سازمان به نام زهره اخیانی، ازدواج کرد وسپس هر دوی آنها به عراق اعزام شدند.  او درسالهای ۱۳۶۲ و ۱۳۶۳، در بخش اجتماعی کار می کرد و طی سالهای ۱۳۶۴ و ۱۳۶۵، فرمانده تیمهای عملیاتی استان سمنان، از داخل خاک عراق !  شده بود.  علینقی حدادی، در تشکیلات باصطلاح  درسطح فرمانده محور بود .و رده بالا محسوب می شد. نام وی در سال ۱۳۶۴ و ۱۳۷۰ در لیست اعضای شورای مرکزی سازمان مجاهدین منتشرشد. علینقلی حدادی به یکی از فرماندهان وفادار به رجوی ، خشک، و جدی معروف بود و به  نام فرمانده کمال شهرت داشت.

تا سال ۱۳۷۳ او همین سمت را داشت  و ۵ سال از انقلاب طلاق و فروپاشی خانواده ها می گذشت. در آن زمان وضعیت تشکیلاتی اعضا رو به افول بود عملیات ها تعطیل شده و تعداد زیادی از اعضا بدلیل جداشدن از خانواده ها و طلاق  کم کم صفوف سازمان را ترک می کردند شرایط سخت تر شده بود. در این اوان در حالیکه علینقی حدادی فرمانده یکی از لشکرهای نظامی بود  ناگهان به  اتهام یک موضوع اخلاقی دستگیر و زندانی شد.   گفته شد وی  بلافاصله پس از زندانی شدن باقرص سیانوری که همراه داشته  خودکشی کرده است. در آن زمان تمامی فرماندهان به همراه خود دو عدد قرص سیانورحمل می کردند.   بهرحال تا کنون کسی از تمامی  حقیقت اطلاع ندارد …که  آیا وی را مجبور به خودکشی نمودند یا وی ازترس عواقب بعدی  تشکیلات مخوف،خودش دست به خودکشی زده است و مرگ مشکوک  او هم  در پرده ابهام باقی ماند.  چندی بعد مسعود رجوی، در یکی از جلسات اعضای رده بالا مرگ علینقی حدادی را ضربه مضاعف بر سازمان قلمداد کرده بود، و گفته بود او با خودکشی  اش خواسته ضربه دوم را بر ما وارد کند! و این که در چه شرایط و چگونه، خودکشی کرده و یا مجبور به این کار شده سخنی به میان نیاورد(ضربه اول  او سرکشی از قوانین  انقلاب … بوده است.)

علینقی حدادی، برادری بنام محمدتقی داشت که در سال ۱۳۶۷  وارد سازمان شده بود. برادر علینقی، پس از شش سال آزگار که بی وقفه با سازمان در عراق کار کرد، در همان سال و پس از باخبرشدن از مرگ برادرش، پس از گذشت چند ماه دق مرگ شد و در اثر فشارهای وارد شده بر او سکته و فوت نمود. در حالیکه علینقی حدادی را بی سروصدا و مخفیانه به گورستان عراقی ها برده و دفن نمودند و کسی از محل دفنش نیز اطلاعی ندارد؛  جسد برادرش را که عضوی ساده بود  طی مراسمی رسمی، در داخل قرارگاه اشرف، به خاک سپردند. در آن مراسم، بر خلاف مرگ علینقی، زهره اخیانی شرکت داشت و با شرکتش این گونه وانمود می کرد که مرگ برادرِ علینقی، در اثر اعتراض و نارضایتی نسبت به سازمان نبوده و مضمون غیر عادی هم نداشته است!

علینقی حدادی یک دختر دارد که هم اکنون در خارج کشور زندگی می کند و بدون محبت پدر و مادر و تنها ، در اروپا بزرگ شده…  و زهره اخیانی هم در داخل سازمان باقی ماند وبه پاس سکوتش به  مدارج بالا در سازمان رسید و  ابتدا به یکی از اعضای ارشد شورای رهبری تبدیل شد و بعد هم  معاون و همردیف مسئول اول و بالاخره چند سال پیش بعنوان مسئول اول منصوب شد!

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27521

قربانیان فرقه (۱۵ و۱۶) – معصومه غیبی پور ( و احمد رازانی)ا 

masoomeh-gheybipoorندای حقیقت، بیست و هفتم نوامبر ۲۰۱۶:… جلو می رفت و ما اصلا جرأت نداشتیم که حرف بزنیم باید فقط یکسره تو مغزمان می کردیم بخصوص که قتلی را هم با چشم دیده بودیم…..خلاصه در اون نشست نتیجه گیری شد که وی به اصطلاح سر موضع بوده و معتقد به انقلاب و رجوی . اما هیچگاه گفته نشد که وی چگونه کشته شد و چه کسی او را کشت و البته در جای … 

گزارش کمپ لیبرتی 1Iran Interlink Fourth Report from Baghdad

قربانیان فرقه رجوی  -۱۵

” معصومه غیبی پور”

معصومه غیبی پور قربانی مجاهدین خلق فرقه رجوی

لینک به منبع

سایت ندای حقیقت  ۴آذرماه ۱۳۹۵ برابر ۲۴ نوامبر ۲۰۱۶

به قلم خانم سلطانی

یادم هست که هر وقت که به ما اجازه داده می شد که بصورت گروهی به قبرستان اشرف معروف به مروارید برویم من در همان دقایقی که اجازه داشتم از قبرها دیدن کنم گریه می کردم و برای دقایقی با معصومه که بی گناه کشته شده بود حرف می زدم و هیچگاه صحنه کشته شدن او را فراموش نکرده و نمی کنم.

در مورد معصومه و جزئیات قتل ایشان من از همینجا اعلام می کنم که در هر دادگاهی که چه از طرف خانواده ایشان یا هر ارگان حقوق بشری که این موضوع را مایل باشد که دنبال کنند من در آن دادگاه حاضر خواهم شد و جزئیات آن را در اختیار قاضی خواهم گذاشت.

برای اطلاع همه دوستان و ایرانیان آزاده باید بگویم که معصومه به خلاف آنچه که شما مشاهده می کنید بر سنگ قبرش نوشته شده مرحوم و یا سازمان گفته که در اثر بیماری مرده است، اما او به قتل رسیده بود معصومه را با روسری اش در آسایشگاهش خفه کرده بودند.

ایشان عقاید لائیک داشتند و به مناسبات اعتراض داشت اما می خواست که برای آزادی مردمش تلاش کند. برای همین کودکانش را فرستاده بود و خودش مانده بود ولی هر روز ولش نمی کردند و بهش می گفتند که چرا روسری ات عقب رفته چرا نماز نمی خوانی و چراهای دیگر و هر روز به او سخت و سخت تر می گرفتند.

ما با هم دوست بودیم و بارها با من میگفت که چرا ا ینقدر به من می گویند که روسری ات را بکش جلو خفه شدم از دستشان. بارها با من درد دل می کرد که دلش برای بچه هایش تنگ شده است و من هم می گفتم که دلم برای بچه هایم تنگ شده است و خدا کنه که دوام بیارویم ولی گفتیم سکوت کنیم و تحمل کنیم و به فکر آزادی مردم باشیم به زودی تمام می شود و می رویم ایران ولی سازمان هر روز بیشتر و بیشتر به ما سخت می گرفت و می گفت که باید بجای همه اینها رجوی را در قلبتان وارد کنید و بحث رهبر عقیدتی بود.

او خیلی با شهامت بود و جلوشان در نشست ایستاد و می گفت قبول ندارم این تحمیل است بحث رهبری عقیدتی. نشستهای انقلاب بود و با ما مرتب دعوا بود و معصومه را به دلیل اینکه در  بند ب گیر کرده تحت فشارگذاشته بودند و میگفتند که ما دیگر نباید و نمی توانیم که بریده بطور خاص زن داشته باشیم.

در همین رابطه مریم رجوی با گروه ما نشست انقلاب گذاشته بود و طبق معمول از رهبر عقیدتی و مسعود تعریف و تمجید می کرد و خیلی در آن نشست به به و چه چه از بعضی نفرها که بند ب یعنی رهبری عقیدتی را فهمیده بودند و در همان نشست به معصومه غیبی پورانتقاد شدید می شد که چرا انقلاب نمی کند و انقلاب نکردن یعنی خیانت و بعد دیدم که برخی از خواهرها شروع کردند به زمزمه خائن خائن و یکی از همان زنانی که حسابی تحت تأثیر جلسه نشست و جمع و مریم رجوی قرار گرفته بود فریاد زد اگر بخواهی به مسعود خیانت کنی خودم خفه ات می کنم و بعد مریم رجوی همه را دعوت به آرامش کرد این همیشه از شگردهای او بود که تخم دعوا را می پاشید و بعد چهره علیه السلام گرفته و جمع عصبانی و از کوره در رفته را می خواست به آرامش دعوت کند که البته تا آن موقع فرد سوژه حتما که زهر چشمی از جمع گرفته بود.

به من آن موقع تازه کار انتظامات قرارگاه را داده بودند مقطعی بود که هژمونی را داشتند از مردان می گرفتند و به زنها می دادند پست اتاق عملیات هراسان به اتاق من آمد و گفت که از لشگر ۴۹ خواهری زنگ زده که معصومه غیبی پور را در آسایشگاهشان به قتل رسانده اند ما به محل رفتیم و در آن مقر که یک محدوده ۳۰۰ متری بود هیچ کس نبود جز دو خانم که در اتاق عملیات با فاصله ۲۰۰ متری محل حادثه شیفت بودند.

آقایون مدت نیم ساعت همه جا را گشتند اما هیچ کس را پیدا نکردند. خلاصه به سرعت و در عرض ۲۰ دقیقه دیدم بیشتر ۱۲ خانمی که به تازگی اعلام شده بود که شورای رهبری هستند آنجا ریخته و همه جا را قبضه کردند و من و خواهری که همراهم بود را به مقر فرستادند من واو تا حدود یک هفته نتوانستیم سر کار برویم و در آسایشگاه بودیم و گریه می کردیم و بعد هم بیمارستان بستری ام کردند. دو سه روز بعد ما را به قرارگاه بدیع صدا زدند و رجوی سر همین موضوع نشست گذاشت.

تمام نفرات نشست اعضای هیئت اجرائی بودند بجز من و دوستم ما بشدت در هم شکسته و داغون بودیم در اون نشست که ۶ ساعت تا صبح روز بعد به طول انجامید. من متوجه بودم که سعی می شه به ما القاء بشه که معصومه تا روز آخر اعتقاد به رجوی داشته در حالیکه من که از درد دلهای معصومه خبر داشتم.

خلاصه عجیب بود که یکی از برادرهای مسئول بلند شد و گفت که از کنار آسایشگاه رد می شده است و صدای یا مسعود یا مسعود می شنود و جای تعجب این بود که او چگونه نرفته این موضوع را بگوید و دنبال کند ولی نشست بنا به سوآلات ما جلو نمی رفت و باید طبق سناریوئی که رجوی می خواست جلو می رفت و ما اصلا جرأت نداشتیم که حرف بزنیم باید فقط یکسره تو مغزمان می کردیم بخصوص که قتلی را هم با چشم دیده بودیم…..خلاصه در اون نشست نتیجه گیری شد که وی به اصطلاح سر موضع بوده و معتقد به انقلاب و رجوی .

اما هیچگاه گفته نشد که وی چگونه کشته شد و چه کسی او را کشت والبته در جای خودش من تمامی اسامی کامل را مطرح خواهم کرد. که البته از نظر من همه اینها صحنه سازی و فیلم رجوی بود و قاتل معصومه از نظر من کسی جزرجوی نبوده و نیست روزهای بعد بین بچه ها گفته می شد که معصومه را کشتند ولی از طرف تشکیلات شدیدا این صحبتها سرکوب و می گفتند اینها محفل و محفل یعنی شعبه سپاه پاسداران اما چند روز بعد و در کمال حیرت در مراسم صبحگاه گفته شد که خاکسپاری معصومه است و او در بیمارستان فوت کرده است!

بتول سلطانی ۱۸٫۱۲٫۲۰۱۲

قربانیان فرقه  رجوی  -۱۶

احمد رازانی

احمد رازانی قربانی مجاهدین خلق فرقه رجوی

لینک به منبع

 سایت ندای حقیقت ۵آذرماه ۱۳۹۵ برابر با ۲۶ نوامبر۲۰۱۶
 
احمد رازانی ، خودکشی یا قتل؟
 
منبع انجمن نجات مرکز آذربایجان غربی
به قلم آقای قادر رحمانی 

در کمال تاسف خبرکشته شدن نابهنگام احمد رازانی را شنیدم . آشنایی من با احمد به سالهای ۶۸ و ۶۹ بر می گردد . آن موقع ما در یگان ۸۹ (لشگر۵۹) که فرماندهی آن را فضلی به عهده داشت سازماندهی شدیم مدتی بعد مهین مشفق نیا فرمانده لشکر ما شد و احمد چکشی مسئولیت فرمانده گردان مستقل را بر عهده گرفت . بدلیل اینکه ما به تازگی وارد سازمان شده بودیم مشغول یکسری آموزش ها بودیم ولی احمد مسئولیت تاسیسات یگان را بر عهده داشت . منظور از تاسیسات چند عدد جاروی دست ساز و دو فرقون و چند بیل بود که چهارشنبه ها آنهم به مدت دو ساعت وقتی برای کار جمعی می رفتیم از احمد تحویل می گرفتیم و بعد از اتمام کار به او تحویل می دادیم یعنی یک مسئولیت به قول سازمان کشکی در راستای جامعه بی طبقه ی توحیدی که سازمان از آن دم می زد نصیب احمد شده بود . بتدریج در اشرف با افراد آشنا می شدم احمد کسی بود که زنش در فروغ جاویدان بدون اینکه تمایلی به شرکت در این جنگ نشان دهد کشته شده بود به این دلیل سر این مسئله با سازمان زاویه داشت . دو فرزندش بهرام و شهناز در اشرف تنها تکیه گاه روحی او بشمار میرفتند و به او امید زندگی مجدد می دادند. 

فرزندان احمد رازانی تقریباً ۵ ساله بودند آنها روزهای پنجشنبه بعد از ظهر به یگان ما می آمدند . بچه ها فقط پنج شنبه ها اجازه داشتند والدین خود را ببینند یادم هست همیشه بهرام پسر احمد اصرار داشت با من فوتبال دستی بازی کند . مدتی نگذشت سازمان به بچه ها نیز رحم نکرد و دو ساعت ملاقات را نیز از والدین و فرزندانشان محروم کرد . بهرام و شهناز نیز جزء سایر بچه هایی بودند که راهی اروپا (آلمان) شدند البته به دستور سازمان و نه والدین . 

بعدها احمد در آشپزخانه به خدمت گرفته شد به جرئت می توان گفت که او دیگر آن احمد سابق نبود ، بلکه واقعاً یک مبارز واقعی شده بود آنهم دقیقا بر علیه سازمان . چون سازمان همه عزیزانش را از او گرفته بود و چیزی برای از دست دادن نداشت . 

در چنین شرایط احمد چگونه مبارزیست؟ که بعد از جدایی از تک تک عزیزانش توانست در مقابل تمامی شکنجه های روحی و روانی سازمان از قبیل انقلاب ایدئولوژیک ، عملیات جاری ، غسل هفتگی و هزاران هزار ترفند دیگر سازمان مقاومت و پایداری کند و حتی بر علیه بزرگترین ترفند سازمان که آوردن مجدد بچه ها به اشرف آنهم با فریبکاری بود ، معترض شود ؟ مسئولین سازمان به بچه ها در اروپا گفته بودند چند مدتی برای دیدار با والدین به اشرف می روید تا والدین چشم انتظار خود را ببینید و مجددا به اروپا برگشته و ادامه تحصیل خواهید داد. البته فریبکاری و ترفند های غیر اخلاقی سازمان را بهرام پسر احمد در نشست عمومی آشکار کرد که چگونه بهنام (محمد محدثین) آنها را فریب داد . بهنام به بچه ها گفته بود قول میدهم بعد از دیدار با والدین تان در اشرف به اروپا برگردید و ادامه تحصیل دهید. بهرام در نشست عمومی که مسعود رجوی نیز شرکت داشت به او گفت: ” برادر مسعود ، برادر بهنام ما را فریب داد “

چگونه می توان در برابر این همه شانتاژ سکوت کرد؟ کسی مثل احمد که سختی ها و نابهنجاری های روحی و روانی بسیاری متحمل شده است و درد و غم را با جسم و جان خود در مناسبات سازمان طی سالهای طولانی لمس کرده ، چگونه ممکن است به خاطر صدای چند بلندگو و فریاد فرزندانی که مثل بهرام و شهناز سهم خود را از زندگی می خواستند و فریاد ملاقات با والدین را سر داده اند ، خودکشی کند؟ آیا از نظر مسئولین سازمان روح و روان احمد این همه سال در پر قو نگهداری شده و به خاطر کمی آزردگی عنان از کف داده و به این سادگی خودکشی کرده است؟ بدون اینکه به دو امید زندگی خود و عزیزانش که هنوز در بند و اسارت سازمان هستند ، فکر کند ؟

از نظر سازمان احمد رازانی فردی پاسیو و در لاک خود فرو رفته بود ولی از نظر انسانیت احمد مردی بود شوریده بر تمامی هرآنچه که سازمان اسمش را گذاشته بود مجاهدت و مبارزه دروغین . به نظر من این اواخر احمد سعی داشت راه کسانی همچون علی عینکیان و باقر کشاورز و اعضای جدا شده ی سازمان را برود . با توجه به شناختی که از احمد و روحیاتش داشتم به او حق می دهم کارش سخت تر از دیگران بود چون به غیر از نجات خود باید به فکر نجات دو عزیزش نیز می بود و اما سازمان پیش دستی کرده و او را به قتل رسانده است . در قرارگاههای سازمان در عراق و نیز اشرف موارد تلخ و دردناک زیادی را می توان اشاره کرد چند وقت پیش یاسر اکبری کشته شد سازمان ادعا کرد خودکشی کرده است ؟ مثل اینکه این امر تلخ یک سنت شده است. دو سال قبل از حمله امریکا یعقوب کُر به طرز مشکوکی کشته شد به گفته مسئولین سازمان به اشتباه تیر از اسلحه اش در رفت و به شکم و سرش اصابت کرد ؟ ادعای سازمان مضحک بود چون هنگام پست دستور اکید بود که اسلحه مسلح نباشد و در حالت ضامن قرار گیرد . یعقوب کر با حسین زندی در قرارگاه علوی سر پست بودند که متوجه شدم دو گلوله به شکم و سرش خالی شده است یا کریم پدرام و لادن هفده ساله که در برج دیده بانی کشته شد ، پرویز احمدی در دوران چک امنیتی زیر شکنجه به قتل رسید و سازمان بیشرمانه ادعا کرد خودکشی بوده است . ولی این بار را رجوی ها اشتباه کردند چون آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت دیگر صدام و رژیم بعث وجود ندارد و همه چیز تحت کنترل است سازمان نمی تواند مسائل و تحولات و واقعیت ها را کتمان کند. اگر افراد سازمان مخصوصاً کادرهای کلیدی ورده بالا مثل فهیمه اروانی ، سارا گرامیان ، رقیه عباسی، مژگان پارسایی و … باور دارند که احمد رازانی خودکشی کرده من هم باور می کنم!! همه نسبت به احمد شناخت کامل داشتند اسامی این خانم ها را به این خاطر نوشتم که آنها مثل همیشه با ترتیب دادن نشست های کاذب سعی خواهند کرد کشته شدن احمد را خودکشی معرفی کنند

وقتی خبر کشته شدن احمد رازانی را شنیدم خیلی ناراحت شدم در چنین شرایطی انتقاد من صرفا به سازمان نیست که به انجمن نجات و تمام اعضای آن است چون کشته شدن احمد را کم کاری انجمن نجات میدانم که بایستی هر چه سریعتر افراد تحت اسارت در اشرف را از چنگ سران مجاهدین نجات دهند و می دانم امثال احمد ها در اشرف کم نیستند

به قلم آقای قادر رحمانی نوشته شده در تاریخ ۱۷ اذر۸۹

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27491

قربانیان فرقه (۱۳ و ۱۴) – مرجان اکبریان (و یاسر اکبری نسب)ا

akbarian-marjanمریم سنجابی، ندای حقیقت، بیست و چهارم نوامبر ۲۰۱۶:…  تحت تاثیر جلسات مغزشویی فرقه جوان دیگری بنام یاسر اکبری نسب  در کمپ  اشرف خودسوزی کرد و قربانی تشکیلات شد  او ظاهرا” علت خودسوزی خود را کمک به تشکیلات اعلام کرد و از طرفی در یادداشت های شخصی اش  قید شده بود شرایط طاقت فرسای اشرف را دیگر نمی تواند تحمل کند. و سرانجام … 

جنون رهبری مجاهدین خلق (رجوی ) و جان های ارزان اعضاء

قربانیان فرقه   رجوی – ۱۳

مرجان اکبریان

مرجان اکبریان قربانی مجاهدین خلق فرقه رجوی

لینک به منبع

“واقعه خودکشی  مرجان  اکبریان در اثر شرایط طاقت فرسای تشکیلات فرقه”

ندای حقیقت – اول آذرماه ۱۳۹۵ برابر با  ۲۱ نوامبر ۲۰۱۶

شرح اول :به قلم  مریم سنجابی

مرجان اکبریان دخترک معصوم ۲۹ ساله ای در کمپ اشرف بود که از کودکی توسط خانواده اش او را به کمپ اشرف برده بودند. او نیز قربانی دیگر فرقه رجوی می باشد. مرجان دختر جوان و شادابی بود و بعلت اینکه از کودکی در کمپ بزرگ شده بود، به آموزش یکسری امور فنی پرداخته و مسلط به کارهای فنی و تاسیساتی بود . اوبعد از جنگ  نیروهای ائتلاف با عراق و در فاصله سالهای ۸۳ الی ۸۴ به ستاد تبلیغات سازمان منتقل شده و در آنجا مشغول به همین امور بود.

مرجان سعی می کرد برای کارش  تلاش کند و محیط را تحمل کند  ولی مستمر مورد انتقاد بود… و سرانجام… آنقدر او را در جلسات مورد اذیت و آزار و تحقیر وتهمت قرار دادند که  وی  درحالیکه تنها حدود ۳۰ سال سن داشت خودکشی نموده و برای رهایی از  آن سرزنش ها و زندگی نکبت بار  در تشکیلات رجوی به زندگی اش پایان داد.  

مراسم دفن  مرجان  که تنها پدر و مادرش اشک ریزان در آن شرکت کرده بودند  بصورت مخفیانه انجام شد   و تا مدت ها مرگش را از دوستانش مخفی نگاه می داشتند و پس از چندین ماه  به دوستانش و سایرزنان در کمپ اعلام کردند که او در اثر سکته قلبی درگذشته است!

درحالیکه  او نیز متاسفانه نتوانست خود را از تشکیلات رجوی رها کند، و در طی سال ها همخوانی با آن تشکیلات فرقه ای پیدا نکرده بود و همواره یکی از منتقدین آنها بود  و متاسفانه ، سرانجام صورت دردناکی به زندگیش پایان داد.

شرح دوم : بخشی هایی از خاطرات آقای محمد کرمی از فعالین حقوق بشر و و از اعضای قدیمی جدا شده  از فرقه رجوی

مرجان  اکبریان  که بهار زندگی اش را سازمان مجاهدین خلق خیلی کوتاه کرد  سر تسلیم در بارگاه رجوی فرود نیاورد مرجان ( فائره) در زمستان ۱۳۶۹ به همراه دیگر کودکان از عراق خارج شد در سال ۱۳۷۶ با فریب و نیرنگ به عراق آورده شد و این برخلاف میل باطنی وی و پدر ومادرش بود در این رابطه پدر و مادرش را سران سازمان تحت فشار گذاشته بودند که با وعده های دروغین او را به کمپ اشرف بیاورند خاطره که از چهره معصومانه او در جلو چشمم رژه می رود مربوط به عید ۱۳۷۹ است

روز دوم عید نوروز بود بشیر اکبریان پدر فائزه به من مراجعه کرد ان زمان من مسئول صنفی ستاد ف – اشرف بودم گفت قرار است امروز فائزه برای دیدن من بیاید من نمی خواهم سراغ اینها برم ( منظور وی مسئولین تشکیلاتی ستاد بود) برای امدن فائزه به اینجا به حد کافی سرم منت گذاشته اند که دوساعتی بیاید این روز عید مرا ببیند ایا میتوانی چیزی بدهی برای پذیرائی از او یک چیز ساذه باشد کافی است نمی خواهم خیلی خشگ و مصنوعی باشد ( منظور: شیرینی ، میوه ، اجیل ) گفتم باشد خودم پذیرائی می کنم قبول نکرد گفت نمی خواهم مسله درست شود که یقه تو را بگیرند اصرار زیادی کرد گفتم باشد بیا برویم انبار صنفی یک سری مواد به وی دادم که همه را قبول نمی کرد ببرد … ….

بعد از فرار از فرقه دیگر خبری از فائزه و بشیرنداشتم یک روز در کمپ خبر درگذاشت فائزه را شنیدم باور نمی کردم به همین سبب از خانم هایی که در کمپ بودند …قضیه را پی گیری کردم و اصل موضوع روشن شد .

موضوع از این قرار بود از انجائی که وی مسله دار بود ودرخواست رفتن کرده بود خیلی زود به زود سازماندهی او را عوض می کردند که همسالان و دوستان او ندانند که فائزه مسله دار شده است و همیشه یک مسئول کوپل وی بود هرگز او را تنها نمی گذاشتند دلیل اصلی اش این بود که وی با دیگران تماس برقرار نکند که وی تصمیم خودش را گرفته بوده که از تشکیلات سازمان مجاهدین خود را رها کند وبه دنبال زندگی اش برود به همین خاطر فائره درخواست باز گشت به اروپا را می دهد علی رغم اینکه می دانست این درخواست عملی نیست بخصوص برای زنان . درپی درخواست او مسئولین مختلفی با او صحبت کردند با این بهانه که زنان ناموس رهبری و سازمان هستند این به مثابه شکست برای مریم رجوی است …… پس از ناکام ماندن در به زانو درآوردن وی به آخرین حربه که تشکیل نشست های بزرگ برای خورد کردن فرد تشکیل می دهند اقدام کرده بودند . که از لایه …. با لا تمام زنان را جمع می کنند و مادرش را هم به عمد به این نشست می اورند نام واقعی این نشست ها دادگاهی کردن فرد است . در این دادگاه ها هر آنچه لایق مریم قجر عضدانلو و دیگر سران است به خصوص به زنان گفته می شود در این نشست مادر وی را مجبور می کنند که بر علیه دختر خود حرف بزند و به او مارک و تهمت هایی که سران خوششان می آید بگوید مسئولین برخورد کننده یا قاتلین مستقیم وی عبارت بودند مژگان پارسائی ( به عنوان جانشین خان ابله ) پروین صفائی (مسئول تشکیلات)  فهیمه اروانی مسئول ستا د تبلیغات جمیله فیضی ( فرمانده بالای فائزه) از آنجائی که فائزه جوانی کم تجربه بود فشار طا قت فرسای آن دادگاه و تهمت و مارک را نتوانست تحمل کند تصمیم نهائی خود را می گیرد که برای همیشه به زندگی خود خاتمه بدهد …( خودکشی می کند )و سران دغلکار سازمان به دروغ می گویند که سکته کرده بود و او را بالای مزار الان محمدی دفن می کنند

 تو ضیح :  نام مستعار مرجان اکبریان در کمپ فائزه بود

قربانیان فرقه رجوی  -۱۴

یاسر اکبری نسب

یاسر اکبری نسب قربانی مجاهدین خلق فرقه رجوی

لینک به منبع

” خودسوزی یاسر اکبری نسب”

سایت ندای حقیقت ۳آذرماه۱۳۹۵ برابر ۲۰۱۶/۱۱/۲۳

در سال ۱۳۸۵ فاجعه دیگری رخ داد تمام اعضای نگون بخت سازمان مجاهدین  دراشرف متهم به اپورتونیسم شده و ماهها برای افراد جلسات مغزشویی برگزار می کردند و ازآنجا  که در تشکیلات رجوی عمل خودسوزی همواره تقدیس شده و رهبری بیرحم سازمان که در سال ۸۲ بیش از ۲۲ نفر را مجبور به خودسوزی کرد تا مریم رجوی از زندان آزاد شود همواره از این اقدام وحشتناک و نفرت انگیز تجلیل کرده  و  افراد را به اعمال انتحاری سوق می داد.

تحت تاثیر جلسات مغزشویی فرقه جوان دیگری بنام یاسر اکبری نسب  در کمپ  اشرف خودسوزی کرد و قربانی تشکیلات شد  او ظاهرا” علت خودسوزی خود را کمک به تشکیلات اعلام کرد و از طرفی در یادداشت های شخصی اش  قید شده بود شرایط طاقت فرسای اشرف را دیگر نمی تواند تحمل کند.

و سرانجام  مشخص شد بر اثر حجم جلسات انتقادی و فشارهای جلسات جدید  بنام اپورتونسیم زدایی ، یاسر اکبری نسب جوان ۲۷ ساله که  از کودکی و بدون مادر در کمپ اشرف بزرگ شده بود، اقدام به خود سوزی نمود…  در آن روزها تقریبا لایه کاندیدعضو و اعضای سازمان  روزانه ۵الی ۶ ساعت در جلسات مغزشویی فرقه  و فشارمستمر بودند که  بقول رجوی “اپورتونسیم” درون خود را  پیدا کرده و در جمع گزارش بخوانند… و به مانند جلسات  انتقادی در زیر فشار  و تحقیر جمع های بزرگ بایستی هر کس به انتقاد از خود پرداخته و خطاهایش را درجمع بازگو می کرد… در پایان یکی از جلسات، یاسر اکبری نسب  به بیابان اطراف کمپ می رود  و اقدام به خودسوزی می کند. یادداشت هایی که از وی برجای مانده بود همه نشان از فشارهایی بود که بر رویش بود و  اینکه بسیار تحت القائات جلسات قرار گرفته او ظاهرا” گفته بود در اعتراض به وضعیت اشرف اقدام به خود سوزی کرده ولی تمام یادداشت های محرمانه اش که تحویل داده شد نشان از آن داشت که وی دیگر تاب تحمل وضعیت و شرایط  سخت و طاقت فرسای کمپ اشرف وخصوصا” انقلاب تحمیلی و بندهای آن را ندارد. او نیز غریبانه ودر جمعی متشکل  از پدر و برادر و ۱۰الی ۱۵ نفر به خاک سپرده شد درحالیکه تا مدت ها رجوی در جلسات درونی  خشمگینانه او را مورد تحقیر وتوهین قرار می داد، می گفت که اینکار وی به مناسبات دیپلماتیک سازمان با آمریکایی ها که در کمپ بودند ضربه زده. بدون ذره ای شرم و  به فکر فرو رفتن که این  اقدام نتیجه  اعمال ننگین   جناب بوده است.

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27327

قربانیان فرقه (۱۰ و ۱۱) – مهری موسوی (و مرضیه علی احمدی)ا 

marzieh-ali-ahmandi-killed-by-mojahedin-khalq-rajavi-cultمریم سنجابی، ندای حقیقت، دهم نوامبر ۲۰۱۶:… با کتک مجبورش کردند جلوی جمع اعلام کند که پشیمان شده و می خواهد همچنان  در سازمان بماند. بعد از مدت کوتاهی   او را از سر شغلش که در بخش پرسنلی سازمان بود برداشته و در اوایل سال ۸۲  با ورود نیروهای امریکایی به اشرف و در زمانیکه هنوز نفرات به اشرف نرسیده بودند  او را با قرص سیانور به قتل رساندند … 

ابراهیم خدابنده مریم سنجابیخانم سنجابی، کنفرانس جهان علیه خشونت و افراط گرایی

قربانیان فرقه -۱۱

مهری موسوی

لینک به منبع

مهری موسوی بدست مجاهدین خلق فرقه رجوی کشته شد

به قلم  مریم سنجابی 

خانم مهری موسوی از اعضای شورای رهبری  فرقه رجوی یکی دیگر از قربانیان است که به قتل رسید. او فارغ التحصیل از دانشگاه های  آمریکا و چند سالی  هم ساکن و عضو تشکیلات انجمن های خارج کشور بود. مهری موسوی  پس از سالیان، شناخت کافی از تشکیلات فرقه ای رجوی پیدا کرده  ودرحالیکه می دانست درخواست واعلام جدایی از فرقه رجوی مساوی با حکم مرگ است در سال ۸۰ با شجاعت درخواست  جدایی از  تشکیلات رجوی را مطرح کرد.

بدلیل آن درخواست شجاعانه ماهها او را مورد اذیت و آزار قرار داده و اعتنایی به  درخواستش نمی کردند. ولی او همچنان بر روی  جدایی اش  اصرارکرده و دربرابر فشارهایی که به او وارد می کردند مقاومت می کرد.

سرانجام برای تنبیه  او و  زهرچشم از سایر زنان در  سال ۱۳۸۱  در جلسه جمعی  محاکمه تعدادی از شورای رهبری معترض ، مهری موسوی  توسط رجوی مورد محاکمه قرار گرفت و شدیدترین تحقیرها و فشارها را به وی وارد آورند و سرانجام پس از چندین ساعت  مواخذه و محاکمه در همان جلسه  آنقدر  او را کتک زدند تا مجبورش کردند از خواسته اش دست بردارد و  جلوی جمع اعلام کند که پشیمان شده و می خواهد همچنان  “مجاهد” و در سازمان بماند.

بعد از مدت کوتاهی   او را از سر شغلش که در بخش پرسنلی سازمان بود برداشته و به آشپزخانه فرستادند.

عاقبت در اوایل سال ۸۲  با ورود نیروهای امریکایی به اشرف و در زمانیکه هنوز نفرات به اشرف نرسیده بودند  او را با قرص سیانور به قتل رساندند

(ناگفته نماند که در زمان  حمله نیروهای ائتلاف در سال ۱۳۸۲  ، کمپ اشرف بخاطر نگرانی از حمله و بمباران تخلیه کامل شده بود و فقط تعداد محدود و انگشت شماری از نفراتی که  زندانی و مورد سوظن سازمان بودند در نزدیکی کمپ اشرف و با کنترل نگهداری می شدند. .. در این زمان بود که خانم مهری موسوی و مینو فتحعلی و تعداد محدودی دیگری در جایی نامعلوم زندانی شده بودند ) پس از مدت کوتاهی از برگشت نفرات و زنان به کمپ اشرف  در یک جلسه درونی اطلاعیه ای مجهول برای اعضای  شورای رهبری خواندند  که در آن گفته شده بود، “مهری موسوی به درخواست خودش !  با قرص سیانور در اعتراض به ورود نیروهای  امریکایی! به اشرف خودکشی کرد و ما قبول کردیم  که این کار را انجام بدهد و  اینکار او را ارج گذاشته و او را شهید می نامیم. “

و همه را از این اقدام و این اطلاعیه مبهوت کردند.

 درحالیکه او عاشق زندگی بود و دو سال تمام برای  خروج از سازمان و تشکیلات جهنمی تلاش می کرد  متاسفانه سرانجام موفق نشد و مظلومانه  او را به قتل رساندند.

قربانیان فرقه – ۱۲

مرضیه علی احمدی قربانی دستورات مرگ رجوی

لینک به منبع

مرضیه علی احمدی بدست مجاهدین خلق فرقه رجوی کشته شد

به قلم  مریم سنجابی

بدنبال قوانین خود ساخته فرقه رجوی ،  بطور خاص  مردان و زنان رده بالای تشکیلات  حق جدایی از سازمان را نداشتند و در هر تردد خارج از کمپ ها دو قرص سیانور با خود حمل می کردند و  مخصوصا” به زنان  عضو شورای رهبری  هم به فرمان  رجوی می گفتند هیچکس حق ندارد زنده دستگیر شده و به دست نیروهای جمهوری اسلامی و یا حتی طرفداران آن  ها بیفتد. سران تشکیلات  می گفتند هر گاه  احساس خطر کردید بلافاصله بایستی با قرص سیانور اقدام به  خودکشی نمایید . اگر قرص اول هم عمل نکرد یک قرص زاپاس همه نفرات داشتند! و بایستی از آن استفاده می کردند. همینطور دستور داده شده بود اگر کسی از اعضای شورای رهبری و مردان رده بالای سازمان دیگر نخواهد در سازمان بماند و قصد جدا شدن داشته باشد!خروج از سازمان خبری نیست و مساوی با مرگ است وبه همین دلیل تنها می تواند قرصش را بشکند و بخورد و اینطوری خلاص شود!

به همین دلیل در دوران  حکومت صدام به تمامی مسئولین سازمان و اعضای شورای رهبری دو عدد قرص سیانور داده بودند که دستور بود همیشه این قرص ها را افراد به همراه داشته باشند مخصوصا” در هنگام خروج از قرارگاه  و در ترددات …. کنترل می کردند که افراد قرص ها را با خود ببرند.    در هنگام جنگ نیروهای ائتلاف با عراق، نگرانی تشکیلات از دستگیری اعضای شورای رهبری و سران مضاعف شده  و پیوسته هشدار می دادند کسی نبایستی زنده دستگیر و اسیر شود  وبه دست نیروهای آمریکایی یا کردها و… بیفتند و هرگاه احساس خطر کردید بایستی با قرص سیانور خودکشی کنید. بااین فرمان خانم مرضیه علی احمدی در  روزهای پایان جنگ و درمسیر بازگشت به اشرف دراضطراب و ترس از دستگیری در یک پست ایست و بازرسی کردهای عراق  با قرص سیانور اقدام به خودکشی کرده و جان می بازد. در حالیکه بقیه افراد داخل ستون به سلامت از آن محل می گذرند. و این در حالی بود که پس از این واقعه دردناک او را شهید بمباران نیروهای ائتلاف نامیده و  در جلسات درونی از کارش تجلیل و قدر دانی می کردند!که آموزشی برای بقیه باشد!

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27306

قربانیان فرقه (۹ و ۱۰) – کمال حیدری ( و مینو فتحعلی)ا 

minoo-fathali-mojahedin-khalq-rajavi-cult-victim2ندای حقیقت، هشتم نوامبر ۲۰۱۶:…  در سالهای  قبل از  ۸۲ که  حکومت صدام در عراق برپا بود  تقریبا هیچکس اجازه خروج از سازمان را نداشت و بطور رسمی کسی نمیتوانست از سازمان خارج شود و هرکس  هم که بعد  از ماه ها طی مراحل وحشتناک جلسات جمعی تحقیر و خرد کردن شخصیت فرد بالاخره اجازه خروج می یافت به زندان ابوغریب منتقل  می گشت. به همین دلیل … 

نجات یافتگان فرقه در دیدار از قبرستان کمپ اشرف، برای شکنجه گر سابق خود از خداوند طلب مغفرت کردند

قربانیان فرقه  رحوی  – ۹

کمال  حیدری

لینک به منبع

کمال حیدری قربانی درونی مجاهدین خلق فرقه رجوی

کمال حیدری به همراه همسرش مرجان ملک صید آبادی از کشورهای اسکاندیناوی عضو گیری شده  و به کمپ اشرف برای یک دوره شش ماهه آموزش های نظامی فرستاده شده بودند.

 البته هر کس را به هرطریق و هر بهانه اعم از دیدار خانواده یا دوره های کوتاه به عراق می فرستادند، دیگر بازگشتی برای  این افراد وجود نداشت و  به اجبار  در کمپ اشرف نگه داشته می شدند.

پس از فرستادن این خانواده هم که دارای دو فرزند دختر بودند. آنها را برای تیم های  عملیاتی عضو گیری نمودند.

مرجان ملک به همراه یک خانم دیگر در هیئت تیم عملیاتی عازم ایران شد و خوشبختانه تیم شکست خورده و مرجان  دستگیر و زندانی شد و پس از مدتی به ماهیت فرقه رجوی پی برد و متوجه شد که چگونه اسیر و بازیچه فرقه رجوی شده بود. او که سال ها در خارج کشور زندگی کرده بود از واقعیت و ماهیت درونی سازمان مجاهدین و تشکیلات فرقه ای آن اطلاعی نداشت و بدین ترتیب با دیدن ایران و واقعیت های موجود پی برد که چگونه اخبار نادرست و غیر واقعی به آنها داده اند. او تا  مرز فدا کردن جانش برای سازمان پیش رفته بود ولی عاقبت آنچه او را تکان داد  دیدن واقعیت ها بود.

کمال  حیدری  را هم  ظاهرا  به عضویت یکی از تیم ها انتخاب کرده بودند و گویا یک عملیات هم  در داخل خاک ایران انجام داده بود.

پس از دستگیری و آزادی مرجان ملک و پی بردنش به حقایق ،او در ایران از طریق رادیو نجات برای همسرش چندین بار پیام می فرستد و حقایقی را در رابطه با تشکیلات  سازمان برملا می کند. همسر وی به طور اتفاقی از رادیوی ماشین هایی که در کمپ اشرف سوار می شده پیام و صدای او را می شنود. و خام خیالانه برای خروج از سازمان به سران تشکیلات  مراجعه می کند  و در خواست خود را  می گوید  و همین موضوع باعث از دست دادن جانش شد.

بعلت اینکه ازمنظر مسئولین سازمان و شخص رجوی کمال حیدری دارای اطلاعات تیم های عملیاتی بود و آنها نمی خواستند او حتی به خانواده اش برسد نقشه شومی برای کشتن وی کشیده بودند.

در اواخر سال ۸۱ هنگام حمله  نیروهای ائتلاف به عراق … تمامی یکان های درون اشرف برای جلوگیری از اینکه بمباران نشوند ازکمپ اشرف بسمت مناطق بیابانی فرستاده می شدند. کمال  حیدری که به او اجازه خروج نمی داد ند و سرخورده از مسئولین اش  شده دیگر نمی خواست  در کمپ بماند  و مدت ها بود که به فکر فرار   بود  او سرانجام در هنگام  خروج نفرات از کمپ   زمانی که در پشت خود رو یی سوار بود در یک فرصت مناسب و در قسمتی از جاده از ماشین بیرون پریده و پابه فرار می گذارد   غافل  از اینکه چندین ماه بودکه وضعیت او را  به فرمانده مستقیم اش گزارش کرده و دستور داده بودند هر زمان که اقدام به فرار نماید  او را به قتل برسانند . کمال حیدری پس از  پریدن از ماشین و در حالیکه فقط چند قدم دور شده بود  از پشت به رگبار بسته می شود و بدین شکل  او را ترور کرده و می کشند. او و خانواده اش یکی دیگراز قربانیان فرقه شدند.

قربانیان فرقه  ر جوی – ۱۰

 به قتل رساندن مینو فتحعلی

لینک به منبع

مینو فتحعلی قربانی داخلی مجاهدین خلق فرقه رجوی

 در سال ۱۳۸۰ خانم دیگری از اعضای شورای رهبری  بنام مینو فتحعلی  بدلیل فشارهای زیادی که در تشکیلات به وی می آوردند در یک اقدام شجاعانه و با طراحی و  با  درخواست کمک از  یکی از همکارانش   اقدام به  فرار نمود.

در سالهای  قبل از  ۸۲ که  حکومت صدام در عراق برپا بود  تقریبا هیچکس اجازه خروج از سازمان را نداشت و بطور رسمی کسی نمیتوانست از سازمان خارج شود و هرکس  هم که بعد  از ماه ها طی مراحل وحشتناک جلسات جمعی تحقیر و خرد کردن شخصیت فرد بالاخره اجازه خروج می یافت به زندان ابوغریب منتقل  می گشت.

به همین دلیل یکسری افراد  ازترس رفتن به زندان ابوغریب، برای خروج ازتشکیلات اقدام به فرار می کردند. مینو فتحعلی هم بخاطر رها شدن از فشارهای جلسات تحقیر وکتک و ناسزاها چون راهی برای خروج نداشت فرار کرد. بلافاصله پس از فرار او ، حدود ۳۰الی۴۰ گشت با دستور رجوی  و انبوهی نیروهای عراقی برای پیدا کردنش بسیج شدند و سرانجام پس از دو سه روز توسط گشت های سازمان و عراقی ها او و همراهش را در بغداد دستگیر کرده و  به کمپ باز گرداندند. سپس او  را چند ماهی زندانی کرده  و در زیر شدیدترین فشارها بود. در آن زمان  یکی از سران سازمان بنام مهوش سپهری (نسرین )  رسما” درجلسه ای اعلام کرد حکم فرار مینو از تشکیلات  مرگ است  و بایستی کشته می شد.  هم چنین در جلسه ای در حضور رجوی حکم مرگش اعلام شد و فردی که او را دستگیر کرده بود(زهره شفایی) مورد بازخواست رجوی قرار گرفت و رجوی خشمگینانه فریاد می زد  : “تو که  دستور تیر داشتی چرا همانجا وی را نکشتی و او را آوردی؟”… چند ماه بعد در جلسات جمعی و محاکمه اعضای متمرد شورای رهبری ، مینو فتحعلی از زندان به جلسه آورده می شود و توسط شخص رجوی  و در حضور ۶۰۰الی ۷۰۰ تن از  اعضای شورای رهبری  محاکمه می شود. در آن جلسه در طی ساعت های متمادی سیلی از فحش و ناسزا و تحقیر  و حکم اعدام به سمت وی روانه شده  و به او اعلام می شود  که سزای فرار از تشکیلات رجوی مرگ است.

مینو فتحعلی قربانی درونی مجاهدین خلق فرقه رجوی

سرانجام چندماه  بعد همزمان با ورود  نیروهای امریکایی به کمپ اشرف  از ترس اینکه  او مجددا” فرارنکند و به نزد نیروهای آمریکایی نرود او را به به قتل رسانده و  اعلام کردند که در بمباران نیروهای ائتلاف در اشرف کشته شده است. و این درحالی بود حتی یک نفر هم در جریان بمباران های اشرف کشته نشد و هنگام بمباران، کمپ اشرف تخلیه شده و هیچکس در بمباران  مقرها و ساختمان های کمپ اشرف کشته نشد. جسد مینو فتحعلی  هم توسط کسی دیده نشد. و البته همه  می دانستند که حکم قتل وی اجرا  شده است.

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27290

قربانیان فرقه (۷ و ۸) – آلان محمدی (و زهرا فیض بخش) 

 zahra-feizbakhsh-killed-by-mojahedin-khalq-rajaviندای حقیقت، هفتم نوامبر ۲۰۱۶:… روابط  زنان  شورای رهبری در  شکل فرمانده و تحت مسئول پس ازگسترش  اعضای  شورای رهبری یعنی حدودا” از سال ۷۶به بعد و مخصوصا” از هنگامی که مسئولیت    آنان به عهده مهوش سپهری معروف به نسرین (مسئول اول وقت سازمان) قرار داده شد با رواج آموزش های  فرقه ای بطرز اسفباری بسیار خشک و هراسناک شده بود. سران اصلی … 

آیا خودسوزی ندا حسنی بایستی به فراموشی سپرده شود؟

مریم رجوی قاتل ندا و فروغ حسنی

قربانیان فرقه (۷ و ۸) – آلان محمدی (و زهرا فیض بخش)

قربانیان فرقه – ۷

آلان محمدی

لینک به منبع

آلان محمدی توسط مجاهدین خلق فرقه رجوی کشته شددر سال ۱۳۸۰ اتفاق دلخراش دیگری در فرقه رجوی رخ داد آلان محمدی دخترک ۱۵  الی ۱۶ساله ای بود که پدر و مادرش در کمپ اشرف بودند وی از کودکی در  آوارگی و دربدری بود زمانی که  کودکی خردسال بود نزد مادرش در کمپ اشرف بود و سپس در سال ۱۳۷۰ به هنگام جداکردن فرزندان از پدر و مادرهایشان و فرستادن آنها به کشورهای خارجی او را  هم  در حالیکه کودکی ۴-۵ ساله بود به کشورهای خارجی فرستادند حوالی سال های ۷۶الی ۷۷ که سران سازمان به دنبال جذب نیرو و زیاد کردن نفرات  بودند. به فکر بازگرداندن کودکان  افتادند. آنها اکنون کمی بزرگتر شده بودند و  بعنوان یکی از کانال های جذب نیرو  برای سازمان تبدیل شده بودند. سپس با حقه و فریب  برخی از همین کودکان را ازخارج کشور به کمپ اشرف بردند تعدادی از آنان از همان بدو ورود  متوجه  محدودیت های خفقان آور تشکیلات شده و تحمل فضای موجود را نداشتند و در رنج و عذاب بسیار بودند. آلان محمدی با اینکه  در آن زمان دخترکی ۱۴ ساله بود از همان روزهای اول بنای مخالفت را گذاشته و نمی توانست با فضای سخت و سنگین تشکیلات  فرقه ای کنار بیایدو  و بطور مستمر مشکلات زیادی با سران فرقه داشت.  او قبول کرده بود فقط برای مدتی کوتاهی (۶ماه) به عراق برود و پس از دیدار با خانواده و گذراندن یک دوره کوتاه مجددا” به خارج کشور برود ولی  افسوس که نمی دانست قدم در راه بی برگشت  گذاشته  و دیگر اجازه بازگشت به وی داده نمی شود. باری وی یکی از افراد  ناراضی بود و  بشدت زیر کنترل تشکیلات بود و  برخوردهای زیادی با او می شد.  آلان بسختی فضای تشکیلات را تحمل می کرد وعلیرغم سن کم اش که زیر ۱۸سال بود  او را در یگان های نظامی سازماندهی کرده بودند  و سلاح   های پر از فشنگ  هم در اکثر زمان ها در اختیار نفرات بود. سرانجام در سال ۸۰ و  درحالیکه ۱۶ سال بیشتر نداشت . بطرز دردناک ومرموزی با شلیک گلوله به مغزش کشته شد.

(تشکیلا ت اعلام نمود وی در هنگام پست و نگهبانی در حال بازی با سلاح  مسلح ، بعلت شلیک ناخواسته کشته شده . دخترک ۱۵-۱۶ ساله  ای که با تطمیع  دیدار خانواده به اشرف برده  و به اجبار نگه داشته بودند و هنوز به سن قانونی نرسیده در یگان های نظامی سازماندهی نمودند. به سرنوشتی دردناک دچارشد.

 چه کسی پاسخگوی این خون ریخته شده خواهد بود ؟

قربانیان فرقه – ۸

زهرا فیض بخش

لینک به منبع

سایت ندای حقیقت ندای حقیقت – ۱۶آبان ۱۳۹۵ برابر ۰۶/۱۱/۲۰۱۶

 به قلم خانم سنحابی

“خودکشی مشکوک زهرا فیض بخش”

زهرا فیض بخش توسط مجاهدین خلق فرقه رجوی کشته شد

روابط  زنان  شورای رهبری در  شکل فرمانده و تحت مسئول پس ازگسترش  اعضای  شورای رهبری یعنی حدودا” از سال ۷۶به بعد و مخصوصا” از هنگامی که مسئولیت    آنان به عهده مهوش سپهری معروف به نسرین (مسئول اول وقت سازمان) قرار داده شد با رواج آموزش های  فرقه ای بطرز اسفباری بسیار خشک و هراسناک شده بود. سران اصلی تشکیلات درهر قسمت، حیطه تحت فرماندهی  خود را ملک طلق خود دانسته و بسیار بی رحمانه با زیردستانشان تنظیم می کردند. بطوریکه بدلیل یک اشکال و یا خطای  کوچک  افراد را زیر ضرب برده و از  هیچ گونه هتاکی و بی حرمتی و فشار آوردن کوتاهی نمی کردند و  بی حرمتی ها و هتاکی ها زن و مرد نمی شناخت و همه در جلسات  چه انتقادی ویا اجرایی زیر سنگین ترین فشارها و حسابرسی کارها قرار می گرفتند بخاطر اینکه اکثرا” کارهاو وظایف تعریف شده برای هر قسمت چندین برابر حد نرمال بود همواره بهانه های کافی برای مواخذه و حسابرسی  هم وجود داشت. البته این فشارها دقیقا” ازسران بالاتر و ازطرف خود مریم و مسعود رجوی بود که لایه اول را بشدت زیر حسابرسی می بردند و آنها نیز به  همین روال فشار را بر روی زیر دستان خود تخلیه می کردند با این مقدمه می توانید درک کنید  که وضعیت و روابط نفرات با  تحت مسئولین شان  چگونه بود و همواره  فشارها و مشکلات و سرزنش های فراوانی  وجود داشت…. در آن  روزها و در بحبوبه این فشارها یکی از  زنان  بنام سیمین (زهرا) فیض بخش که در بخش اداری و سررشته داری تشکیلات رجوی  کار می کرد.  ماهها بود که در زیر فشار کار و  دعواهای مسئول مستقیم اش بود . او از فشار کار و دعواهای مستمری که داشت تحت فشار عصبی زیادی بود و بیمار شده و حدود دو هفته بستری بود در تمام آن مدت با تحقیر و  سرزنش و ادامه برخوردهای مسئولش ( محبوبه عالی) مواجه بود بطوریکه در آن وضعیت  بیماری و بستری چند بار او را بر سر کار احضار  کرده بودند.  و حتی اجازه استراحت و بستری  به وی نمی دادند نهایتا در آخرین خبری که از  او  شنیده شد دو سه روزی بود که با دعوای شدید مسئولش دربستر بیماری بود که به یکباره خبر فوت او بصورت مخفیانه و ناگهانی  به بعضی از نفرات رسید و  بدون اطلاع عمومی شبانه  او  را  از کمپ پارسیان به کمپ  اشرف منتقل کرده و  بی سر وصدا و پنهانی دفن نمودند. وی در اثر فشارهایی که به وی آورده بودند اقدام به خودکشی نموده و تنها راه نجاتش را چنین دیده بود

زهرا فیض بخش توسط مجاهدین خلق فرقه رجوی کشته شد

او هم سند دیگری از خیانت  تشکیلات رجوی شد که ادعا می کرد برای زنان  آزادی و رهایی آورده است… تا مدت ها فوتش را ازهمه پنهان می کردند. کسی که بیش از ۲۰ سال زندگی خود را درتشکیلات رجوی  فدا کرده بود . دیگر هیچ نام و یادی از وی نشد و حتی  زنان  در بین صحبت های خصوصی خود جرات نام بردنش را  هم نداشتند. این سرنوشتی بود که بدون شک برای هر کسی که کوچکترین اعتراضی به رجوی می کرد رقم زده شده بود….

 او هم چنین مادر یک دختر بود که سال ها از فرزندش اطلاعی نداشت و فرزند او  از سال ۱۳۷۰ به کشورهای خارجی فرستاده شده بود.

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27248

قربانیان فرقه (۵ و ۶) – کریم پدرام (و فرمان شفابین) 

 نفیسه بادامچی شکنج گرندای حقیقت، سوم نوامبر ۲۰۱۶:… فرمان نوجوان کردی بود که در کمپ رمادیه عراق بدنیا آمده بود بدلیل بزرگ شدن در عراق فارسی نمیدانست سر این موضوع همیشه زیر انتقاد بود که چرا در مناسبات فارسی صحبت نمیکند و کردی حرف میزند در آخرین دیگ (نشست انتقادی بزرگ) که خانم مهری علی قلی بخاطر این موضوع برای او ترتیب داده بود به فرمان گفت فرمان الان آمدی برای ما شاخ شدی … 

نفیسه بادامچی شکنج گرنفیسه بادامچی پزشک یا شکنجه گر؟

قربانیان فرقه – ۵

کریم پدرام

لینک به منبع

ندای حقیقت – ۱۲آبان ۱۳۹۵ برابر ۲۰۱۶/۱۱/۰۲

درسال ۱۳۷۹ یکی دیگر از اعضای ناراضی  بنام کریم پدرام یکی دیگر از ناراضیان  به دلیل  اینکه راهی برای خروج از فرقه دیکتاتوری رجوی نداشت با سلاح اقدام به خودکشی نمود. تا خود  را از  آن وضعیت رقت بار جدید که اجازه خروج به کسی داده نمی شد رها کند. در رابطه با مرگ او به افراد قرارگاه وی گفته شده بود که فوت بر اثرشلیک  ناخواسته بوده است. ولی از آنجا که خبر را از سایرین مخفی نگاه داشته و مراسم بزرگداشتی برای وی برپا نکردند همین موضوع گویای مرگ مرموز او می باشد.

متن زیر خاطرات آقای  حامد صرافپور در رابطه با  کریم پدرام می باشد:

در یکی از مأموریتهای قرارگاه حبیب، کریم پدرام از اعضای سازمان دست به خودکشی زد و با شلیک گلوله به زندگی خود خاتمه داد. برای مخفی کردن این مسئله گفته شد شلیک ناخودآگاه صورت گرفته است. البته این موضوع برای افرادی که نظامی بودند کاملاً غیرمنطقی و سوآل برانگیز بود، اول اینکه کریم پدرام از نیروهای نظامی اسیر شده بود که تا آن زمان مدتی بسیار طولانی در ارتش رجوی خدمت می کرد و به خوبی به سلاحهای مختلف تسلط داشت و در دهها مأموریت نظامی نیز شرکت کرده بود، دوم اینکه حین تردد، سلاحهای مجاهدین مسلح نبود و فقط از ضامن خارج می شد که در این صورت هیچ شلیک خودبخودی انجام نمی گیرد. سوم اینکه گفته شد به خاطر افتادن خودرو توی دست انداز سلاح مسلح شده است! که این مسئله نیز دروغی واضح بود چون در هیچ دست اندازی شدت به حدی نیست که سلاح مسلح شود، حتا اگر سلاح در آن لحظه عمودی باشد (که عملاً هیچکس سلاح خود را توی خودرو به صورت عمودی در دست نمی گرفت). به هرحال این موضوع لاپوشانی شد.

قربانیان فرقه – ۶

فرمان شفابین

لینک به منبع

ندای حقیقت – ۱۳آبان ۱۳۹۵ برابر ۲۰۱۶/۱۱/۰۳

فرمان شفابین  در سال ۱۳۷۶ از  شهر  رمادی  عراق به سازمان مجاهدین پیوسته بود. بسیاری از خانواده های ایرانی که در شهر رمادی بسر می بردند وضعیت اقتصادی مناسبی نداشتند و سازمان برای جلب حمایت آنها  از این وضعیت استفاده کرده و در ازای پرداخت مستمری ناچیزی از   آنها برای کار های تبلیغی و سایر اهداف  خود استفاده می کرد. تعدادی از این خانواده ها  نیز بدلیل اینکه توانایی  پرداخت هزینه گذران زندگی فرزندان خود را   نداشتند اجازه می دادند که  تعدادی از آنها به سازمان مجاهدین بپیوندند.  فرمان شفابین نیز که جوانی بدون اطلاع از پیشینه و ماهیت تشکیلات فرقه  رجوی بود فکر می کرد هر گاه که پشیمان شود می تواند از سازمان جدا شود، او   پس از یک سال و اندی که به ماهیت دیکتاتوری و بسته تشکیلات پی برده بود درخواست خروج داد ولی متاسفانه  او هم به مانند سایر اعضای نگون بختی که هنگام درخواست خروج با بلای  عظیمی مواجه می شدند با سیلی از ناسزا و تهمت که تو خائن و بریده هستی و… اجازه خروج نداری … روبرو شد. او تنها می خواست به نزد خانواده اش برگردد. او برای آزادیش یک سال تلاش کرد و در این مدت مستمرا”  او را تحت فشار قرار داده  و جلسات جمعی برایش تشکیل می دادند که او را وادار به  عقب نشینی از خواسته اش  وماندن در کمپ کنند او هم طاقت نیاورده و در سال ۱۳۷۸در زیر این فشارها اقدام به خودسوزی نمود و به طرز دردناکی به زندگی اش پایان داد.

 در ادامه خاطرات یکی از جداشدگان که مستقیما در جریان  خودسوزی وی بوده است درج شده :

«فرمان نوجوان کردی بود که در کمپ رمادیه عراق بدنیا آمده بود بدلیل بزرگ شدن در عراق فارسی نمیدانست سر این موضوع همیشه زیر انتقاد بود که چرا در مناسبات فارسی صحبت نمیکند و کردی حرف میزند در آخرین دیگ (نشست انتقادی بزرگ) که خانم مهری علی قلی بخاطر این موضوع برای او ترتیب داده بود به فرمان گفت فرمان الان آمدی برای ما شاخ شدی مگر کی هستی , یادت هست پدرت برای سیر کردن شکم شما در رمادی خواهرانتان را میفروخت الان آمدی برای ما شاخ شدی و زیر بار نمی ری

بعد از نشست فرمان به بیرون رفت و نفت عشتار را روی سرش ریخت و به سالن برگشت فندک را بخود کشید و آتش گرفت و بعد از تلاش بچه ها و خاموش شدن به بغداد فرستاده شد و دو روز بعد فوت کرد .صحنه این خودسوزی به قدری دردناک و تکان دهنده بود که هر وجدانی را به عذاب در میاورد از همان لحظه زمزمه های خروج از سازمان را به زبان آوردم چند شب از ناراحتی خوابم نمیگرفت . اما در مقابل ، فردای فوت فرمان  شفابین , مهوش سپهری (نسرین مسئول اول آن زمان) برای مقر ۳۵ نشست گذاشت که شما خوب روی فرمان تیغ نکشیدید ( یعنی انتقاد تند و تیز نکردید ) اگر خوب تیغ میکشیدید فرمان خودش را لوس نمیکرد . انسان بایستی چقدر شنیع باشد که در مقابل این خودسوزی با خونسردی بگوید شما خوب تیغ نکشیدید»

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27230

قربانیان فرقه (۳ و ۴)- کامران بیاتی ( و خدام گل محمدی) 

 ندای حقیقت، دوم نوامبر ۲۰۱۶:… یکی دیگر  از اعضا ناراضی  و قربانی  شده کامران بیاتی متولد ۱۳۴۲  می باشد.  او در سال ۱۳۷۷ در سن ۳۵  سالگی و بدستور تشکیلات مافیایی رجوی بطرز مشکوکی کشته شد. گفته می شد که وی را مجبور نمودند  با قرص سیانور خودکشی  نماید. از سال ۱۳۷۴بعد به فرمان رجوی درب های خروجی سازمان بسته شده و کسی اجازه ترک سازمان را نداشت … 

مریم رجوی ملکهگغتگوی مریم سنجابی با مسعود خدابنده. مجاهدین خلق و برخی نکات

مریم سنجابی: مسئول کیست؟

قربانیان فرقه – ۳

کامران بیاتی

لینک به منبع

سایت ندای حقیقت  – ۱۰آبان ۱۳۹۵ برابر ۲۰۱۶/۳۱/۱۰

یکی دیگر  از اعضا ناراضی  و قربانی  شده کامران بیاتی متولد ۱۳۴۲  می باشد.  او در سال ۱۳۷۷ در سن ۳۵  سالگی و بدستور تشکیلات مافیایی رجوی بطرز مشکوکی کشته شد. گفته می شد که وی را مجبور نمودند  با قرص سیانور خودکشی  نماید

از سال ۱۳۷۴بعد به فرمان رجوی درب های خروجی سازمان بسته شده و کسی اجازه ترک سازمان را نداشت . طبق قانون و دستورتشکیلاتی فرقه که تنظیم کننده آن  نیز شخص رجوی بود تقریبا” خروج از سازمان مجاهدین ممنوع شد.

رجوی در جلسات عمومی در سال ۱۳۷۴ رسما به همه  اعلام نمود  بعلت اینکه تا کنون هر کس از سازمان جدا می شد با هزینه ما و تهیه پاسپورت او را به خارج کشور می فرستادیم و پس از تحمل این همه هزینه!  این نفرات  تبدیل به طعمه ای برای استفاده وزارت اطلاعات شده و شروع به فعالیت علیه سازمان  می کردند. و استدلال نمود که هر کسی از سازمان خارج شود، بدنبال زندگی اش نمی رود و علیه سازمان فعالیت می کند . لذا ما دیگر کسی را نمی فرستیم و از این پس بریده نداریم ! و همه بایستی به هر قیمتی در درون تشکیلات  باقی بمانند. لذا هر کس هم  با اصرار  بخواهد  از سازمان خارج شود ما به هیچ عنوان او را به خارج کشور نمی فرستیم. و فرد مورد نظر بایستی مراحل زیر را طی کند:

الف . ابتدا باید به مدت دوسال در خروجی کمپ اشرف باقی بماند تا اطلاعات او بسوزد . (منظور از خروجی زندانی بود که افراد جدا شده را برای مدت ها در آن قسمت نگاه می داشتند.)

 ب . وی می گفت بدلیل اینکه ورود همه افراد به داخل خاک عراق غیر قانونی بوده و هیچکس در پاسپورتش مهر ورود به عراق نخورده است، فردی که می خواهد از سازمان جدا شود طبق قوانین  ورود غیر قانونی   به عراق ۸ سال نیز بایستی در زندان ابوغریب در عراق بماند… و پس از آن اگر تبادلی بین ایران و عراق انجام شود این افراد به عنوان اسیر جنگی با ایران تبادل می شوند!

 و در ادامه درباره وضعیت مخوف زندان ابوغریب توضیحاتی  می داد که فضای رعب و ترس بیشتری در افراد ایجاد شود و  نفرات با در نظر گرفتن سختی های این مسیر فکر هرگونه خروج از سازمان را از سربدر کنند.

بدینگونه بود که کامران بیاتی و تعدادی دیگر از اعضای ناراضی که قصد خروج از سازمان را  داشتند با عواقب سنگینی روبرو می شدند. کامران بیاتی  یکی از ناراضیان فرقه که  امید و امکانی برای  خروج و نجات یافتن از فرقه  برایش متصور نبود در حالیکه بنای اعتراض به این وضعیت  را داشت … او را تحمل نکرده و بطرز مشکوکی  او را سر به نیست کردند. 

قربانیان فرقه – ۴

خدام گل محمدی

لینک به منبع

 ندای حقیقت – ۱۱آبانماه ۱۳۹۵ برابر ۲۰۱۶/۱۱/۰۱

قربانی دیگر یکی از اعضا پیوسته به سازمان  به نام آقای خدام گل محمدی بود. او در سال ۱۳۷۸ در یک درگیری مرزی بشدت مجروح شده  و حدود یکسال  نیز  در بیمارستان بستری بود و در حالیکه هنوز بهبود کامل نیافته بود و هنوزمجروح بود او را از بیمارستان مرخص کردند. وی سپس بدلیل شرایط سختی که داشت بارها  از سران سازمان  درخواست کرده بود  از سازمان خارج شود ولی هر بار با حمله های جمعی  وتهدید از وی می خواستند که دست از خواسته اش بردارد  او  را ساعت ها در جلسات جمعی به باد  فحش و ناسزا  می گرفتند تا سرانجام مجبورش  کردند حرفش را پس گرفته  و طبق ضابطه “بریده نداریم” رجوی که شعار تشکیلات بود با زور و اجبار در سازمان بماند. متاسفانه وی پس از اینکه راهی برای  خروج پیدا نکرد،  برای اینکه حداقل روحش را از دست تشکیلات مافیایی رجوی خلاص کند چند روز بعد در هنگام تنظیف سلاح یکان های نظامی  با بنزین موجود در محوطه  اقدام به خودسوزی نمود و به طرز دلخراشی  جان سپرد.

به ضمیمه خاطرات یکی از اعضای جدا شده  آقای حامدصرافپور ضمیمه است که مشاهدات مستقیم خود را او وضعیت آقای خدام گل محمدی بیان کرده

تابستان ۱۳۷۸ گشتی های مقر حبیب درگیری شدیدی در مرز داشتند که منجر به کشته شدن یک نفر و مجروح شدن شدید یکی دیگر از نفرات شد. خدام گل محمدی یکی از نفرات مجروح بود که استخوان لگن وی شکسته و مدتها در بیمارستان قرارگاه بدیع زادگان بستری بود و حداقل یکسال در شرایطی سخت بسر می برد که بعد از بهبودی دوباره به مقر بازگردانیده شد. وی با عصا راه می رفت و همان دوران رجوی از همه خواست که تعهدنامه ای امضا کنند که تا سال ۱۳۸۲ در ارتش او خواهند ماند. گویا خدام چنین چیزی را امضا نکرده بود که با نیرنگ و فریب و فشار از او امضا گرفته بودند. یکی از شبها در زمان نشستهای عملیات جاری، توی سالن غذاخوری قرارگاه هفتم (در اشرف) بناگاه صدای فریادهایی به آسمان بلند شد. همه با حیرت به گوشه ای از سالن رفتند که محل برگزاری نشست عملیات جاری یگان خدام گل محمدی بود. من هم رفتم ببینم اوضاع از چه قرار است که متوجه شدم خدام در گزارش نوشته است که می خواهد از سازمان جدا شود. صدای فریادها متعلق به آقای علی.م از فرماندهان نیروهای عملیاتی بود که نعره می زد: تو گ… می خوری که چنین نوشته ای، من همینجا تو را خواهم کشت…. پشت سر او تعداد دیگری نیز به سوی خدام هجمه برده بودند تا وی را از خواسته اش منصرف کنند. خدام آرام نشسته بود و می گفت «من آن تعهدنامه را قبول نداشتم و به من گفتند فعلاً امضا کن بعد سر آن صحبت می کنیم و من هم به همین خاطر امضا کردم و ناچار شدم. اما من دیگر نمی خواستم بمانم….». این نشست حدود سه ساعت طول کشید و نیروهای جدید پذیرشی که تا کنون چنین نشستهایی را ندیده بودند با وحشت به این موضوع نگاه می کردند. صدای فریادهای کر کننده و تهدید آمیز برخی نفرات از جمله علی.م فضای سالن را پر کرده بود و از خدام می خواستند تا هرچه زودتر توبه و از حرف خود ابراز پشیمانی کند!!!…

خدام گل محمدی تا مدتها مقاومت می کرد و خواهان جدا شدن از سازمان بود ولی نشست تمام شدنی نبود و از بالا هم خط گرفته بودند که نشست ادامه پیدا کند. نهایتاً خدام که تحت فشارهای روحی شدید بود قبول کرد بگوید نمی خواهم از سازمان جدا شوم و به این ترتیب دست از سر او برداشتند…

متأسفانه چند روز بعد از یک فرمانده دسته (آقای احمد گلپا) شنیدم که خدام گل محمدی در زمان برنامۀ تنظیف سلاح با بنزین خودسوزی کرده است. بعد از این اقدام او را بسرعت از اشرف به بیمارستان بغداد برده بودند که متأسفانه در بغداد جان می بازد. خبر جان باختن او توسط آقای رسول امینی که نفر حفاظت و مترجم قرارگاه هفتم بود مطرح شد البته با لحنی بد و توهین آمیز. وی گفته بود خدام سقط شده است!!! و این لقب نهایی کسی بود که بعد از سالها خدمت به رجوی بخاطر شرایط روحی ناشی از عدم اجازه به وی برای جداشدن دست به خودسوزی زده بود!!. هر فردی تصمیم می گرفت از رجوی جدا شود، بریده و طعمه و مزدور و خائن و اگر از شدت فشار خودکشی می کرد نیز به لقب سقط شدن نائل می آمد. جسد خدام احتمالاً در گورستانی در بغداد دفن شده باشد چون هرگز از او نامی برده نشد تا به فراموشی سپرده شود. پیش از او کسان دیگری نیز دست به خودکشی و یا خودسوزی زده بودند کما اینکه بعد از اشغال عراق نیز چند نفر دست به خودکشی و خودسوزی زدند و اسامی آنها موجود است.

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=27211

قربانیان فرقه (۱ و۲) – نسرین احمدی (+ قتل هفت نفر از اعضا) 

 ندای حقیقت، سی ام اکتبر ۲۰۱۶:…  حوالی سال های ۷۰، ۷۱ دخترک جوانی بنام نسرین احمدی  بدون تجربه و بانآگاهی به سازمان فرقه ای مجاهدین پیوست دختری پرشور و با آرزوهایی برای آزادی و مردم و  ناآگاهانه و بدون تحقیق و تفحص به فرقه رجوی پیوسته بود او فکر میکرد که سازمان مجاهدین منجی ومنادی ازادی است!! وی زمان زیادی را در تشکیلات بسر نبرد .  وبه زودی گرفتار قهر سران … 

سمیه محمدی کودکان سرباز در مجاهدین خلق

حرف خانواده محمدی فراتر از تهدید است (نداها و آلان ها را می شناختم، می شناسم و میشناسانم)

قربانیان فرقه – ۱

نسرین احمدی

لینک به منبع

سایت ندای حقیقت ۸آبانماه۱۳۹۵ – ۱۰/۲۹/۲۰۱۶

مجاهدین خلق فرقه رجوی و سوء استفاده از کودکانزندگی ما در پادگان مخوف اشرف و زندگی مریم رجوی ! خود قضاوت کنید

حوالی سال های ۷۰، ۷۱ دخترک جوانی بنام نسرین احمدی  بدون تجربه و بانآگاهی به سازمان فرقه ای مجاهدین پیوست دختری پرشور و با آرزوهایی برای آزادی و مردم و  ناآگاهانه و بدون تحقیق و تفحص به فرقه رجوی پیوسته بود او فکر میکرد که سازمان مجاهدین منجی ومنادی ازادی است!!

وی زمان زیادی را در تشکیلات بسر نبرد .  وبه زودی گرفتار قهر سران فرقه شد. از آنجاییکه در  فرقه رجوی همه اعمال نفرات تحت کنترل بوده و هیچکس  اجازه سخن یا  کاری برخلاف نظریات فرقه ندارد او  نمی توانست زیر بار قوانین قرون وسطایی فرقه باشد و در مدت زمانی که در تشکیلات بود بعلت اینکه چند بار با  یکی از مردان  صحبت کرده بود وی را  به حکم قرون وسطایی فرقه به صلابه  کشیدند و از آنجائیکه زنان نمی بایست با مردان صحبت کرده و رفتاری دوستانه داشته باشند در جلسات جمعی آنقدر وی را تحقیر و تهدید کرده و شخصیت وی را خرد کردند که دیگر ماندن در آن تشکیلات برایش  غیر قابل تحمل بود.  درادامه این سختگیری ها و اعمال فشار او توسط یکی از سران  وحشی سازمان بنام مهوش سپهری (که معروف به نسرین بود) کتک خورده و  و آنقدر تحت فشار و اذیت و آزار  قرار گرفت که دیگر امید به زندگی و رهایی از آن حصار فرقه و تشکیلات را از دست داد و  در روایتی    اقدام به خودکشی کرد و  درحالیکه سال های جوانی زندگی اش را سپری می کرد این گونه قربانی ایدئولوژی فرقه ای شد.

بنا به اطلاع دوستانش و افرادی که سال های بعد از این فرقه نجات پیدا کردند وی را بعد ازکشتن  به یکی از گورستان های شهرهای عراق برده و  ومخفیانه دفن نمودند. تا درون تشکیلات کسی از کشتن و محل دفن وی مطلع نشود.و این موضوع از سایرین مخفی بماند.

 یکسری از نفرات معتقدند که نسرین احمدی بدست مهوش سپهری به قتل رسیده است

و اما خاطره دردناک  سربه نیست کردن  خانم نسرین احمدی …

یکی دیگر از موارد تاسف بار و غم انگیزی که آقای خلیل رمضانی نصب …برایم تعریف کرد مربوط به خانم نسرین احمدی است خلیل خود شاهد بود که چگونه نسرین تحت شکنجه مهوش سپهری( با نام مستعارنسرین) جان خود را از دست داد. خلیل رمضانی نصب خود از افرادی بود که نزدیک به بیست سال در تشکیلات رجوی فعالیت کرده بود. ایشان قبل از آنکه از قرارگاه اشرف خارج شده و به کمپ امریکا بیاید فرمانده گردان بود و رده تشکیلاتی بالایی داشت.خلیل در این رابطه برایم نقل کرد خانم نسرین احمدی از افرادی بود که در سال ۷۴ تازه (سه سال) به گروه رجوی پیوسته و به قرارگاه اشرف منتقل شده بود.او (حدودا”۲۵ساله) و راننده نفربر BMPبود.ایشان بعد از مدتی اقامت در قرارگاه از مناسبات فاشیستی و ضد دموکراتیک قرارگاه اشرف به تنگ آمد و با مشاهده رفتارهای بیمارگونه فرماندهان قرارگاه نسبت به افراد حاضر در آنجا به لحاظ روحی دچار یاس و ناامیدی شد و در نتیجه بنای ناسازگاری را با فرماندهان خود گذاشت و تصمیم گرفت از سازمان رجوی جدا شود. اما سران سازمان به بهانه های واهی و مختلف مانع خروج او از قرارگاه اشرف می شدند تا اینکه مهوش سپهری عده ای از فرماندهان از جمله خلیل رمضانی نصب را که هشت نفر بودند به دفتر خود احضار و افراد مذکور را برای منصرف کردن نسرین از تصمیمش برای خروج از قرارگاه و جدایی از سازمان به مدت یکساعت توجیه کرد و به آنها گفت که نسرین قصد دارد از اینجا برود و ما باید هر طور شده او را راضی کنیم تا نسبت به سازمان و اهداف آن وفادار باشد و در تصمیم خود برای خروج از قرارگاه تجدیدنظر کند زیرا اگر پای او به اروپا برسد بیم آن می رود که بر علیه سازمان موضعگیری کرده و دست به افشاگری بزند.خلیل در ادامه تعریف ماجرای مذکور گفت: سپس مهوش سپهری دستور داد نسرین احمدی را به محل نشست ما آوردند و با دیدن او مهوش و دیگر فرماندهان حاضر در جلسه سعی کردند به نوعی نسرین را از تصمیم خود منصرف سازند اما نسرین بسیار مصمم بود و از ابتدای شروع جلسه تا آخر که از ساعت یک بعد از ظهر شروع و تا ساعت هشت شب ادامه داشت همچنان در تصمیم خود پایدار ماند و بعد از بحث و جدل های فراوان نسرین اظهار داشت که به هیچوجه تمایل قلبی و ذهنی برای ماندن در تشکیلات ندارد و می خواهد سازمان هر چه زودتر زمینه خروج او را از قرارگاه اشرف فراهم کند. در حوالی ساعت هشت شب بود که ناگهان مهوش سپهری بسیار عصبانی شد و با میله آهنی که از قبل آماده کرده بود به نسرین حمله ور شد و آنقدر میله آهنی را بر سر او زد که نسرین روی زمین افتاد و به حالت اغماء فرو رفت. یکی از فرماندهان با دیدن این صحنه به مهوش سپهری گفت تا او را به بیمارستان منتقل کنند اما مهوش در کمال خونسردی گفت نسرین خود را به موش مردگی زده است و لحظاتی بعد مشاهده کردیم که نسرین قلبش از کار افتاد. من که خود ناظر این جریان وحشتناک بودم بسیار وحشت زده شدم و مات ومبهوت به جسد بی جان نسرین که دقایقی قبل زنده و سر حال بود خیره شده بودم که بلافاصله مهوش به چند تن از فرماندهان حاضر در اتاق دستور داد تا جسد نسرین را از آنجا ببرند. دو ساعت بعد دوباره مهوش سپهری حاضران در جلسه را به دفتر خود احضار کرد و گفت نسرین احمدی به علت سابقه بیماری سکته مغزی کرده و به ما هشدار داد تا در این مورد با کسی سخن نگوئیم و هنگام بدرقه ما از دفترش گفت: شتر دیدید ، نه دیدید.!!!

قربانیان فرقه – ۲

به قتل رساندن ۷ نفر از اعضا به جرم نفوذی

لینک به منبع

سایت ندای حقیقت  – ۹آبان ۱۳۹۵ برابر ۲۰۱۶/۳۰/۱۰

مجاهدین خلق فرقه رجوی و سوء استفاده از کودکانبه یاد آلان محمدی و مرجان اکبری دوجوان معترضی که بوسیله جلادان فرقه رجوی به قتل رسیدند

درسال ۱۳۷۳ فرقه رجوی به دستور شخص رجوی در یک عمل غیر منتظره  اقدام  به بازداشت و زندانی کردن حدود ۵۰۰ تن از اعضا  و کادرهای نزدیک خود می کند.  دلیل این امر را   نگرانی و ترس از نفوذ به داخل تشکیلات قلمداد کرده و با این  بهانه از  اعضا ناراضی و ضعیف خود زهر چشم گرفته و بنوعی قدرت نمایی می کند

آنچه که بعدا”  از هدف این کار برای اعضا زندانی شده  و مسئولین سازمان مشخص شد . انجام یک مانور و قدرت نمایی ننگین توسط رجوی بود که به چند دلیل انجام شد. اولا  احساس خطر برای جان خودش  که نگران نفوذ نیروهایی از طرف ایران بدرون تشکیلات  بود که به این ترتیب  خودش را مجاز دانست که صرف همین احساس خطر، صدها نفررا به داخل بازداشتگاه های مخوف خود بکشاند. دوما” یک مانورقدرت نمایی برای اعضای ناراضی  بود که  براحتی زیربار بحث  باصطلاح انقلاب  و تشکیلات  فرقه ای نمی رفتند و اشکالات و انتقادات را مطرح می کردند … و سوم  با این روش می خواست قدرت تشکیلاتی و باصطلاح رهبری مطلقه  خود را به رخ  اعضا بکشد تا دیگر کسی جرئت مخالفت کردن نداشته باشد.

 این عمل باعث شد چهره دیگری از رجوی  وماهیت اصلی اش  برای تعداد بسیاری نمایان شود و دیگربه او به عنوان رهبر و فرد با صلاحیت نمی نگریستند ،کسی که درقدم اول بخاطر حفظ جان خودش حاضرشده بود چند صد تن از اعضایش را به زندان و شکنجه گاه بفرستد و تعدادی را هم قربانی نماید و عده ای از سرسپردگان را  را هم به زندانی و شکنجه کردن  دوستانشان وادارنماید. در آخر هم ازهمه این افراد بخواهد این کارشنیعی را که به دستور وی انجام شده بود را تایید نمایند و ازخودشان هم انتقاد نمایند که همکاری لازم را نکرده اند..! این عمل  باعث جداشدن تعداد زیادی از اعضا در سال های  بعد شد که به افشای این حرکت خیانتکارانه پرداختند.

طبق اطلاعات موثقی که تا کنون اعضا جدا شده  افشا نمودند و اکثرا خود در سال۱۳۷۳ در درون فرقه  زندانی شده و زیر فشار و شکنجه و تحقیر  قرار گرفته بودند  حدود ۷نفر در این  واقعه بطرز دلخراشی کشته می شوند که  اسامی آنها بشرح زیر است:

۱٫قربانعلی ترابی اهل شمال در اثر شکنجه و فشار های طاقت فرسا در میان دستان بقیه دوستانش جان می سپارد (یکی از خواهران وی  به نام مریم ترابی دراثر شکنجه های طاقت فرسا  و  کشته شدن برادرش روانی می شود و هم چنین خواهر دیگرش نیز چن دماهی به همین اتهام نفوذی در درون سازمان زندانی شده بود. )
۲٫پرویز احمدی سال ۷۳ و در همین زندان های تشکیلات کشته شد
۳٫فرهاد طهماسبی اهل تهران.در زندان سال ۱۳۷۳ و در زیر شکنجه بقتل رسید
۴٫جلیل بزرگمهر اهل کرمانشاه بعد از آن واقعه ناپدید می شود (برادرش خلیل و خواهرش طوبی بزرگمهر در همان سال ۷۳به اتهام نفوذی دستگیر و  چندین ماه تحت شکنجه و آزار و اذیت  زیادی بودند)
۵٫الیاس کرمی اهل ایلام در زندان های  تشکیلات کشته شد.
۶٫حمزه حیدری که خلبان نیروی هوایی ایران بوده و در سال ۱۳۶۸ به عراق آمده بود بعد از آن ناپدید می شود.

۷٫ علی خوشحال

آنچه موجب حیرت همگان شد و از شقاوت های رجوی می باشد. قرار دادن اعضا در مقابل همدیگر بوده بطوریکه تعداد  زیادی از مسئولین همین تشکیلات کار زندانبانی و شکنجه و فشار بر روی اعضا زندانی شده را بعهده داشتند.

اسامی برخی از زندانبانان  که در شکنجه افراد زندانی دست داشتند عبارت بودند از:

میرحسین موسوی نیا (فاضل) ،حسن  حسن زاده محصل،مجید عالمیان، مختار جنت صادقی، نریمان عزتی، سید محمد سادات دربندی(عادل)، محسن امینی ، حمید یوسفی، حجت بنی عامری(حکمت)، حسن رودباری،  اصغر قدیری معروف به (حسین اصفهانی)، نادر رفیعی نژاد، محمد رضا محدث، محمد شعبانی(باقر)، فریدون سلیمی، بهمن کامیاب شریفی ،حسین فرزانه سا… شهین حائری، فاطمه خردمند، سعیده شاهرخی ،فریبا خداپرستی ،  سپیده ابراهیمی، محبوبه جمشیدی،  پری بخشایی،  لیلا سعادت نژاد، ناهید صادقی ، کبری حسن وند، حشمت تیفکتچی، فخری امیرعلیپور، و انسیه نوید ، شهره عین الیقین و …

*** 

کمپ تیرانا آلبانی مجاهدین خلق فرقه رجویمرحله فروپاشی شتابان فرقه رجوی با انتقال به آلبانی

مرگ مسعود رجویGrand Controversy as MEK can’t prove leader Massoud Rajavi is dead or alive

2016-06-30-1467308500-6000440-download.jpgMaryam Rajavi — MEK Propaganda Queen — Advertises Her Services For Iran’s Enemies

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=23173

کتاب “سراب آزادی” بقلم خانم مریم سنجابی منتشر شد

خبرگزاری فارس، هفدهم ژانویه ۲۰۱۶:…  اغلب نیروهای سازمان افرادی بودند که پس از فراخوان سازمان در اواخر سال ۶۵ به عراق آمدند و اکثراً کار پراتیک نظامی انجام نداده و تسلط کافی به امور نظامی و جنگ نداشتند به عنوان نمونه من و تعداد بسیار زیادی تا زمان عملیات فروغ جاویدان و حتی بعد از آن تا مدت‌ها یک گلوله شلیک نکرده و نحوه استفاده از سلاح را هم نمی‌دانستیم. نیروهایی که برای عملیات فروغ …

گفتگوی روزنامۀ عراقی البینه با خانم مریم سنجابی عضو جداشده شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق

لینک به منبع

لینک به مطلب در سایت “ندای حقیقت”

«سراب آزادی» منتشر شد

خاطرات تکان‌دهنده عضو ارشد سازمان منافقین/ حمایت رجوی از رهبری «منتظری» در سال ۸۸

سراب آزادی مریم سنجابی

به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، کتاب «سراب آزادی» خاطرات خودنوشت مریم سنجابی مسئول پرونده‌های پرسنلی و عضو شورای رهبری سازمان منافقین از سوی انتشارات ستوس راهی بازار کتاب شد.

این کتاب در ۴۰۰ صفحه خاطراتی از این سازمان مخوف را بیان می‌کند و اتفاقات مختلف و نحوه برخورد سازمان با آنها را شرح داده است.

نویسنده به دلیل قرارداشتن در بطن گروهک منافقین و لمس جنایت‌های این گروه توانسته است حس و حال خود را به مخاطب بیان کند.

بخش‌هایی از این خاطرات در ادامه آمده است:

*می‌خواهیم کاری کنیم که دیگر امامی نباشد

«در جلسه توجیهی عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) مسعود رجوی ضمن اعلام عملیات گفت: ما قبل از آتش بس هم تصمیم به انجام این عملیات بزرگ داشتیم و می خواستیم آن را دیرتر انجام دهیم. اما پذیرش قطعنامه کار ما را تسریع کرد و اگر الان اقدام نکنیم فرصت از دست خواهد رفت. زیرا بعد از اینکه بین ایران و عراق صلح شود در اینجا قفل می‌شویم و دیگر نمی‌توانیم کاری انجام دهیم و از لحاظ سیاسی تبدیل به فسیل می‌شویم. رژیم دیگر نیروی جنگی لازم را ندارد و نمی‌تواند نیروی جبهه را تأمین کنند و هم از لحاظ نظامی تعادل خود را از دست داده و هم از لحاظ سیاسی در انزوای بین‌المللی قرار دارد. کاری که می‌خواهیم انجام دهیم در حد توان یک ابرقدرت هست. چون فقط یک ابرقدرت می‌تواند کشوری را در ظرف این مدت تسخیر کند، حتی عراق هم ادعای گرفتن تهران را نکرده است، اما ما می‌خواهیم برویم تهران را بگیریم.

ما در این راه عاشوراگونه می‌رویم اما این بار بازمانی که در ۳۰ خرداد ۶۰ شروع کردیم فرق می‌کند. چون آن موقع چشم‌انداز پیروزی نداشتیم و عاشوراگونه شروع کردیم. ولی این بار چشم‌انداز پیروزی داریم که خیلی ملموس است البته همه افراد باید بدانند که می‌خواهند چه کار کنند. ما کاری می‌خواهیم بکنیم که همه دنیا تعجب کنند و یک دفعه بفهمند که ما در تهران هستیم و امامی دیگر وجود ندارد.»

*به خاطر سرعت زیاد هرکس مجروح شد باید خودش مسئله‌ خودش را حل کند

«مریم رجوی نیز عنوان کرد: درست است به خاطر وظیفه‌ای که داریم عاشورا گونه وارد می‌شویم ولی در این که حتما پیروز می‌شویم شکی نیست. الان جبهه‌ها خالی شده و وقتی از جبهه آن طرف‌تر برویم کسی نیست جلوی ما را بگیرد. ما آنقدر می‌خواهیم با سرعت پیش برویم که در مسیر توقف هم نداریم و هرکس مجروح شد باید خودش مسئله‌ خودش را حل کند.»

*۵۵۰۰ نفر برای فتح تهران!

«بنابر یک سری گزارش‌های اعلام شده آمار و ارقام مطرح شده برای عملیات فروغ به شرح زیر عنوان شد: تعداد تیپ‌های ارتش از ۱۵ تیپ به ۲۵ تیپ گسترش یافت که هر تیپ حدود ۱۶۰ تا ۲۳۰نفر داشتند. تیپ‌های زنان با تیپ‌های دیگر ادغام شد برای عملیات حدود ۷۲۰اسیر ایرانی با کنترل وارد ارتش شدند و حدود ۶۳۵ نفر از سایر کشورها به عراق اعزام شده و زیر نظر سایر تیپ‌ها سازمان‌دهی گردیدند. کل نیروها حدود ۵۵۰۰ نفر به حساب آمدند که در قالب ۲۵ تیپ عملیاتی و حدود محدودی واحدهای خدمات رزم و پشتیبانی خدمات رزم، سازمان‌دهی شد. از مجموع ۵۵۰۰ نفر حدود ۴۸۰۰ نفر در تیپ‌های رزمی و تعدادی نیز در واحدهای اداری و ستادی و خدماتی بودند.

*نیروهای عملیات فروغ نمی‌توانستند روسری‌شان را نگه‌ دارند

«اغلب نیروهای سازمان افرادی بودند که پس از فراخوان سازمان در اواخر سال ۶۵ به عراق آمدند و اکثراً کار پراتیک نظامی انجام نداده و تسلط کافی به امور نظامی و جنگ نداشتند به عنوان نمونه من و تعداد بسیار زیادی تا زمان عملیات فروغ جاویدان و حتی بعد از آن تا مدت‌ها یک گلوله شلیک نکرده و نحوه استفاده از سلاح را هم نمی‌دانستیم.

نیروهایی که برای عملیات فروغ نیز از خارج کشور اعزام شده بودند زنان و مردان جوانی بودند که در اروپا زندگی می‌کردند. آن‌ها حتی بلد نبودند لباس‌های نظامی را خوب و محکم بپوشند و زنان نیز حتی نمی‌توانستند روسری‌ها را بر روی سرشان نگه دارند، چه رسد به استفاده از سلاح و جنگ کردن حتی خیلی از اعضای مجاهدین که آموزش‌های نظامی می‌دیدند افرادی بودند که مناسب مبارزه نظامی نبودند. تعداد بسیار زیادی از این نفرات، اعضای خارج کشوری و بخش به اصطلاح دیپلماسی سازمان؛ تشکیل شده از هواداران طبقه متوسط و مرفه تحصیل کرده در غرب؛ بودند. بعد با این وصف از همه انتظار داشتند در جنگ پیروز شوند کاری که ارتش عراقی بعد از هشت سال نتوانسته انجام دهد. رجوی آن زمان گفت که شما، یعنی همان کسانی که حتی نمی‌توانستند کلاخود یا روسری خود را روی سرشان نگه دارند، افسران این ارتش هستید و سربازان شما در آن طرف مرز منتظر هستند.»

*فروغ جاویدان عملیات مستقلی نبود

«بعد از مدت‌ها به ما ثابت شد که:‌ اولاً ما زاییده جنگ بودیم، چون پس از آتش‌بس دیگر رژیم عراق اجازه عملیات به سازمان را نداد و دوماً به هیچ عنوان عملیات فروغ جاویدان عملیات مستقلی نبود. چرا که اگر دولت عراق از آن پشتیبانی نمی‌کرد در همین حد هم صورت نمی‌گرفت. اگر چه در هر حال به همه قول‌هایی که داده بود نیز وفا نکرد و پشت نیروها را خالی نمود. ولی تمام طرح‌ریزی‌ این عملیات گام به گام با هماهنگی و کمک دولت عراق و حمله‌ای چند جانبه بود که در یک قسمت آن نیروهای سازمان وارد خاک ایران شدند.»

*۱۵ نفر از یگان‌های صد نفره بازگشتند

«به کمک افرادی از پرسنلی برای رسیدگی به بعضی از یگان‌ها اقدام کردیم و برای آن‌ها لباس و وسایل می‌بردیم تقریباً در هر یگان صد نفره بیش از ۱۰ الی ۱۵ نفر بازنگشته بودند و در چهره‌های بازگشتی‌ها نیز شکست و ماتم به خوبی حس می‌شد. بالاتر از آن یأس و ناامیدی در همه جا موج می‌زد. افراد بیش از هر چیز بهت زده بودند و تصور چنین سرنوشتی را نمی‌کردیم.»

*پشتوانه مردمی، به دنبال انقلاب مردمی ایران است و نه سازمان

«حدود ۵۰ الی ۶۰ درصد اعضا و فرماندهان بالای سازمان کشته شده بودند افرادی نظیر مهین رضایی، غلامرضا پورآگل، معصومی، مهدی کتیرایی و … همه در جنگ کشته شده بودند. ساختار نظامی ارتش به کلی آسیب‌دیده و طرح سرنگونی نیز کاملاً شکست خورده بود از بهمن عظیم توده‌های پشتیبانی سازمان نیز خبری نبود کم کم به چشم دیده و حس کردیم که پشتوانه مردمی، به دنبال انقلاب مردمی ایران است و نه سازمان. اشکالات و اشتباهات و نواقص نظامی و برآوردهای غلط فرماندهی یعنی رجوی نیز کم کم نمایان می‌شد.»

*فوت امام خمینی بهترین فرصت برای سرنگونی انقلاب!

«۱۴ خرداد ۱۳۶۸ با وفات آیت‌الله خمینی، مجاهدین به تمام نیروهای خود آماده‌باش داده و به همه آن‌هایی که در کشورهای خارجی بودند نیز مجدداً فراخوان بازگشت به عراق دادند. در این مقطع بحث‌های انقلابی به طور موقت ناتمام گذشته شد. در قرارگاه حنیف و اشرف نیز بخش‌های سیاسی تعطیل شد و همه را به یگان‌های نظامی در کمپ اشرف منتقل نمودند. مسعود رجوی که همیشه آرزوی حمله به ایران را در سر داشت در جلسات سیاسی برای ما تحلیل می‌کرد که با فوت‌ آیت‌الله خمینی بهترین فرصت برای حمله مجدد پیش خواهد آمد، او می‌گفت در چنین شرایطی رژیم امکان سرپا ماندن را ندارد دچار فروپاشی شده و کسی را برای جایگزین رهبری ندارد و جنگ داخلی در خواهد گرفت و این بهترین فرصت برای ورود ما به داخل کشور هست. به این ترتیب بود که در ۱۴ خرداد اعلام وضعیت فوق‌العاده سیاسی در تشکیلات سازمان شد و رجوی گفت: مجاهدین بایستی در اسرع وقت خودشان را به ایران برسانند آن زمان من در ستاد تبلیغات درون قرارگاه بدیع‌زادگان (با نام قبلی حنیف) بودم. با اعلام بسیج ۷۰ تا ۸۰ درصد، کادرهای بخش‌های سیاسی آزاده شده و همه ما را به اشرف فرستادند قرار بود برای عملیاتی همچون عملیات فروغ جاویدان آماده شویم. قسمت‌های نظامی نیز همه در تکاپو و آماده‌سازی به صورت شبانه‌روزی بودند و نیروهای بخش‌های سیاسی را در یگان‌های نظامی سازمان‌دهی کرده و روزانه مشغول تمرین و مانورهای مختلف شده بودیم همه چیز حاکی از این بود که به زودی عملیات جدیدی با نام “فروغ جاویدان ۲” آغاز شد! ولی چند روز بعد متوجه شدیم به علت اینکه از طرف دولت صدام اجازه حرکت به ارتش آزادی‌بخش مجاهدین داده نشده طرح عملیات منتفی است و بعد از دو هفته بدون توضیح همه ما را به سر کارهایمان در قسمت‌های سیاسی برگرداندند و وضعیت تقریباً به حالت قبل برگشت. دولت ایران نیز با آرامش به راه خود ادامه می‌داد و برخلاف تحلیل سازمان که حکومت از انتخاب ولی‌فقیه جدید عاجز خواهد بود و دولت دچار فروپاشی می‌شود، همان روز مجلس خبرگان جانشین جدید ولی فقیه را هم انتخاب نمود.»

*با انتخاب خاتمی در ایران باید آماده شرایط جدید باشیم!

«سال ۱۳۷۷ شروع شد و آن را هم رجوی «آ ۷۷» یعنی آمادگی برای سرنگونی اعلام نمود وی هر بار بهانه‌هایی پیدا می‌کرد که به وسیله آن قدرت‌نمایی کند طبق یک تحلیل جدید گفت با انتخاب خاتمی به ریاست جمهوری در درون دولت ایران جناح‌بندی‌ها تشدید شده و بایستی برای هر شرایطی آمده باشیم. لذا اعلام آماده‌باش نمود و گفت که یگان‌ها برای عملیات آماده شوند دوباره کلاس‌های آموزشی نظامی فشرده برپا شد و همه راهی آموزش نظامی شدند.»

*اعزام تیم‌های عملیاتی در سال ۷۸ برای ضربه زدن به مراکز دولتی

«در سال ۱۳۷۸ رجوی که در هر فرصتی منتظر ماهی گرفتن از آب گل‌آلود بود با پیام‌های متعددی سعی می‌کرد، حوادث تیر ماه را به خشونت تهاجم و اقدامات خرابکاری برانگیزاند و در این راه از هیچ شانتاژی من جمله اینکه خود را رهبر درگیری‌ها معرفی کند، فروگذاری نمی‌کرد. در سال ۷۸ اعزام تیم‌های عملیاتی به داخل ایران جاری بود و ادامه داشت. اکثر این مأموریت‌ها برای خمپاره باران و ضربه زدن به مراکز دولتی و ایجاد جو ناامنی طرح‌ریزی می‌شد.»

*مسعود رجوی و دفاع از رهبری منتظری برای مطرح کردن خود

«سال ۱۳۸۸ وضعیت همچنان با فشارهای تشکیلات و محدودیت‌های روز افزون شروع شد و بخش روابط و اجتماعی سازمان هم به دخالت در امور عراق و کارشکنی‌هایشان ادامه می‌دادند. در آن ایام مسعود رجوی به دنبال تنش‌های ایجاد شده در ایران به فکر استفاده از این موقعیت افتاده بود تا شاید بتواند از این طریق هر چقدر می‌تواند سازمان را در مجامع بین‌المللی و سیاسی مطرح نموده و اتفاقات داخل ایران را ناشی از تأثیر سازمان بر روی مردم ایران قلمداد کند و او را در محافل غربی به عنوان اپوزیسیون نظام ایران به رسمیت بشناسد. لذا در این روزها دست به هر کاری می‌زد.

دفاع از برخی نامزدهای ریاست جمهوری بعد از انتخابات دفاع از رهبری آقای منتظری و حتی پیام دادن به پسر شاه سابق ایران، از اقدامات و تلاش‌های بی‌فایده‌ وی به حساب می‌آمد.»

*تشویق به شورش و قیام مسلحانه در سال ۸۸

«در ایام انتخابات ۸۸ ستاد داخله و بخش‌های زیادی از سازمان را برای به آشوب کشاندن تجمعات مردم در ایران واداشته بود در آن زمان من در ستاد اطلاعات علنی بودم و کار ما مانیتور کردن اخبار داخل ایران بود و به ما ابلاغ شد هر نفر هر چند وبلاگ راه‌اندازی کرده و اخبار درگیری و اغتشاش را به وسیله این وبلاگ‌ها گسترش دهیم. در قسمت داخله به صورت شبانه‌روزی با ایرانیان تماس می‌‌گرفتند و افراد را به شورش و قیام و کارهای ایذایی و مسلحانه سوق می‌دادند و در قسمتی دیگر، ستاد داخله پیام‌های رجوی را می‌بایست به صورت گسترده بر روی ایمیل‌های علنی ارسال می‌کرد.»

کتاب «سراب آزادی» از سوی نشر «ستوس» در شمارگان یک هزار نسخه و با قیمت ۲۰ هزار تومان منتشر شده که علاقه‌مندان به تهیه آن می‌توانند با شماره ۰۹۲۱۳۷۸۵۶۲۹ تماس برقرار کنند.

انتهای پیام/و

***

اطلاعیه های متوالی اخیر فرقه رجوی و چند نکته

مریم سنجابی، ندای حقیقت، بیست و سوم ژانویه ۲۰۱۵:…  چند روز اخیر اطلاعیه هایی در سایتهای فرقه درج شده مبنی بر اینکه تعدادی برای شناسایی لیبرتی اقدام نموده اند. و در اطلاعیه ای دیگرنیز به ناسزاگویی به یک سری جدا شدگان پرداخته اند همانطور که من و اکثر دوستان جدا شده همنظر هستیم که اینگونه اطلاعیه ها

دیدار سفیر ایران در عراق از کمپ اشرف / سرفصلی جدید در وضعیت سازمان مجاهدین

مریم سنجابی، ندای حقیقت، بیست و ششم نوامبر ۲۰۱۴:…  در صدر خبرها بازدید جالب آقای دانایی فر سفیر ایران از کمپ اشرف می باشد  همان کمپ و غار محل اسیران فرقه که سال ها در زمان صدام حسین در آن محبوس بودند و نمی توانستند از آن خارج شوند. همان محلی که مردان و زنانی نگون بخت بیست سی سال از عمر خوی

چند دروغ و نیرنگ و ادعای دفاع از زنان در فرقه آدم کش رجوی

مریم سنجابی، ندای حقیقت، ششم نوامبر ۲۰۱۴:…  در سایت های وابسته و وامانده فرقه رجوی هر از گاهی می بایست سری به صحرای زنان زد و با خصومت و دجالیت خبرهایی مبنی بر دفاع از زنان تهیه نمود. اخیرا مقاله ای ظاهرا به نقل از تریبون دو ژنو با تیتر « در ایران شرایط زنان بدتر می‌شود» و هم چنین مطلبی تهیه شده در تش

حادثه دردناک اسید پاشی و فرصت طلبی سران سازمان تروریستی مجاهدین

مریم سنجابی، ندای حقیقت، دوم نوامبر ۲۰۱۴: …  آیا نداحسنی دخترجوان و خانم صدیقه مجاوری بخاطر مریم قجربطرز فجیع و دلخراشی در آتش نسوختند وجان نباختند. آیا مرضیه باباخانی و حمیدعرفا و نادر ثانی با دستور فرقه گرایانه و بنیادگرایی رجوی درآتش نسوختد و چهره خود را در حریق ازدست ندادند که تا سالها از نمای