نجات یافتگان در آلبانی را دریابید. “سر” فرقه مجاهدین در آلبانی است

نجات یافتگان در آلبانی را دریابید. “سر” فرقه مجاهدین در آلبانی است

محمد حسین سبحانی، ایران قلم، اول آوریل 2016:… به نظر نگارنده این امر ، یعنی دخالت در امور سیاسی آلبانی ، هم اکنون محقق شده است و فرقه مجاهدین به کمک پشتوانه مالی فراوان، خود را وارد بازی‌های سیاسی و دسته بندی های مافیایی در درون ساختار سیاسی کشور آلبانی کرده است . دیر یا زود فرقه مجاهدین همین کاری که در عراق می‌کرده و با خرید افراد، نمایندگان و مقام های دون پایه و بلند پایه و سازماندهی بقایای … 

احسان بیدی تیرانا سازمان مللتحصن اعتراضی آقای احسان بیدی در مقابل دفتر سازمان ملل متحد در تیرانا (آلبانی)

مصاحبه احسان بیدی با نشریه دیتا در تیرانامتن ترجمه مصاحبه آقای احسان بیدی با روزنامه دیتا در آلبانی

لینک به منبع

نجات یافتگان در آلبانی را دریابید

با این شرایط ، “سر” فرقه مجاهدین در آلبانی است ؛ و نه در پاریس ، کلن یا لندن

حدود یکسال و نیم قبل سایت نجات یافتگان در آلبانی شعار بالای صفحه اینترنتی خود را به متن زیر اختصاص داده بود:

اجازه ندهید در آلبانی قلعه اشرف ساخته شود

http://www.iran-azadi-albania.com/

اما متأسفانه به دلیل مماشات کمیساریای عالی پناهندگان با فرقه مجاهدین و به شکلی باج دادن به رهبری این فرقه برای ترک لیبرتی و خروج از عراق از یک سو، و از سوی دیگر توانمندی مالی و تشکیلاتی فرقه مجاهدین برای بازسازی خود عملاً در آلبانی در حال پیشبرد این خط می‌باشد تا ظرف فرقه گرایانه جدیدی، شبیه اشرف، می‌باشد و پیشرفت‌های قابل قبولی نیز در این امر داشته است. در همین راستا، و در گام دیگری کمیساریای عالی پناهندگان در آلبانی در همکاری کامل با فرقه مجاهدین، و در تقابل با حقوق تصریح شده برای پناهندگان، کمک هزینه افراد انتقالی از عراق به آلبانی که از سازمان مجاهدین دوری گزیده اند، قطع کرده است و آقای احسان بیدی یکی از قربانیان نجات یافته از فرقه مجاهدین نیز در اعتراض به این موضوع تحصن و اعتصاب خود را در مقابل کمپ پناهندگی کمیساریای عالی پناهندگان در آلبانی آغاز نموده است. نتیجه و پیام عمل‌کرد کمیساری عالی پناهندگان که متاسفانه فرقه مجاهدین و توان مالی آن در آلبانی این خط را پشتیبانی می کند این است که اگر از این به بعد هر فردی بخواهد از فرقه مجاهدین فاصله بگیرد در محدودیت‌های شدید مالی خواهد بود. برای اطلاع بیشتر می‌توانید به متن نوشته و فیلم گفتگوی آقای احسان بیدی در لینک های زیر مراجعه کنید.

http://www.iran-azadi-albania.com/?p=505

https://www.facebook.com/profile.php?id=100011559121145&fref=nf

به نظر نگارنده مماشات و عدم جدی گرفتن توان و پتانسیل فرقه مجاهدین در بازسازی خود در آینده منجر به این خواهد شد که این فرقه توان خشونت طلبانه و تروریستی خود را بازسازی کند و در این شرایط یک خطر بسیاری جدی برای کشورهای اروپایی ، بویژه کشور آلبانی خواهد بود.

ایران قلم در تاریخ 13 خرداد 1394 در نامه سرگشاده ای به رئیس جمهور آلبانی که زمزمه شرکت وی در خیمه شب بازی فرقه مجاهدین در ویلپنت پاریس شنیده می شد، نوشت:

” …آیا شما از دخالتهای این سازمان در امور سیاسی عراق از زمان بعد سرنگونی صدام که ریشه اصلی کشته شدن افراد سازمان در کمپ های اشرف و لیبرتی که ناشی از دخالتهای بی جا و تحریک نیروهای عراقی بوده است خبر دارید؟ آیا با رفتن شما به گردهمایی مجاهدین خلق در ویلپنت پاریس خودتان این سازمان فرقه گرا ر وارد دخالت های سیاسی در آلبانی نمی کنید؟ “

نامه سرگشاده کانون ایران قلم به آقای بوجار نیشانی رئیس جمهور آلبانی

به نظر نگارنده این امر ، یعنی دخالت در امور سیاسی آلبانی ، هم اکنون محقق شده است و فرقه مجاهدین به کمک پشتوانه مالی فراوان، خود را وارد بازی‌های سیاسی و دسته بندی های مافیایی در درون ساختار سیاسی کشور آلبانی کرده است . دیر یا زود فرقه مجاهدین همین کاری که در عراق می‌کرده و با خرید افراد، نمایندگان و مقام های دون پایه و بلند پایه و سازماندهی بقایای صدام حسین در ساختار سیاسی این کشور دخالت می کرد، در آلبانی نیز خواهد کرد. در آلبانی نیز گروه های مافیایی کم نیستند و مجاهدین خلق با توجه به تجربه تشکیلاتی و فرقه گرایانه و تروریستی خود می توانند در این وادی با این باند های مافیایی وارد بده و بستان شود. بنابراین دولت آلبانی و سیاستمداران ملی این کشور باید بدانند که تلاش‌های آن‌ها در راستای اصلاح و تقویت نهادهای سیاسی و مدنی این کشور درصورت خوش بینی و دست‌ کم گرفتن تهدیدات ورود مجاهدین خلق از کمپ لیبرتی عراق به این کشور به شدت تضعیف و به یک .بحران امنیتی برای آن کشور تبدیل خواهد شد. مطمئناً اگر شرایط به همین منوال پیش برود، البانی در چند سال آینده وضعیت دولت کنونی عراق را در ارتباط با معضل مجاهدین خلق پیدا خواهد کرد و تروریسم از عراق و خاورمیانه به کشورهای اروپایی سرایت خواهد کرد .

بنابراین دولت آلبانی باید تهدید حضور گسترده، متمرکز و همه مجاهدین در آلبانی را جدی بگیرد و با این امر مخالفت کند . چرا نباید کشورهای دیگر هم در این امر سهیم باشند و باید نیروهای باقی‌مانده مجاهدین خلق در لیبرتی عراق ، در کشورهای مختلف مستقر شوند و تمرکز همه نیروهای مجاهدین خلق در یک کشور، بدون تردید برای آینده امنیتی و سیاسی آن کشور مضر خواهد بود.

اخبار دریافت شده از آلبانی و نجات یافتگان در این کشور حاکیست که سازمان مجاهدین در حال خرید زمین و ملک های مختلف و متمرکز کردن پایگاه های خود در یک منطقه جغرافیایی برای ایجاد ظرف تشکیلاتی لازم و اعمال شیوه‌های کنترل نیرو می باشد. سازمان مجاهدین تجربه این کار را در شهر بغداد در عراق دارد و افرادیکه ر تشکیلات مجاهدین در عراق حضور داشته اند ، می دانند که این سازمان تمام خانه های مسکونی یک خیابان را خرید تا نیروهای خود را در آنجا متمرکز کند و شواهد موجود نشان می دهد که در آلبانی و شهر تیرانا این تجربه را به کار با ابعادی گشترده تر بکار بسته است.

چند روز قبل رادیو دویچه وله در گزارشی اعلام کرد که:

یکی از گزارشگران بخش بالکان دویچه‌وله که در روزهای پایانی ماه مارس ۲۰۱۶ از این اقامتگاه بازدید کرده، می‌گوید این عمارت ب نرده‌ها و در آهنی قطوری محافظت می‌شود. مرد ۵۰ ساله‌ای که خود را به اسم مستعار فرزین بهادر گودرزی معرفی می‌کند گزارشگر دویچه‌وله را به داخل ساختمان و اتاق کوچکی نزدیکی ورودی راهنمایی می‌کند که عکس‌هایی از مریم و مسعود رجوی، رهبران مجاهدین خلق بر دیوار آن نصب شده است. گودرزی خود را رهبر ساکنان ساختمان و فردی معرفی می‌کند که اجازه دارد با خبرنگاران گفت‌و‌گو کند. او حدود ۴ ماه پیش همراه با ۲۰ نفر دیگر از ساکنان سابق کمپ لیبرتی به آلبانی فرستاده شده است. گودرزی می‌گوید نزدیک بیست سال در دو کمپ اشرف و لیبرتی در عراق اقامت داشته و یکی از بازماندگان حملاتی است که سازمان مجاهدین، نیروهای وابسته به جمهوری اسلامی را عامل آن معرفی می‌کنند. لینک به گزارش دویچه وله

براساس این گزارش قرار است نزدیک به 3000 نفر از نیروهای سازمان مجاهدین در آلبانی مستقر شوند و با این شرایط باید گفت که “سر” فرقه مجاهدین در آلبانی است و نه در پاریس و کلن و لندن.

همکاری مافیای آلبانی و مجاهدین خلق، فرقه رجوی مافیای آلبانی در تدارک همکاری نزدیک تر با باند تروریستی رجوی

Can Albania deradicalise Mojahedin Khalq Rajavi cultآیا آلبانی میتواند به تعهداتش عمل نماید و مانع هجوم تروریست ها به داخل اروپا گردد؟

Sali-berisha Mojahedin Khalq Rajavi cultهشدار سفیر آلبانی در سازمان ملل به دولت این کشور: گروه تروریستی مجاهدین خلق را در آلبانی نپذیرید

زهره قائمی فرمانده ترور صیاد شیرازیAnne Khodabandeh: It would be wrong to ignore the Mojahedin in Albania

What does it mean when we say ISIS operates as a mind control cult?

*** 

همچنین:
https://iran-interlink.org/wordpressfa/?p=24217

به یاد حلبچه ـ محمد حسین سبحانی

 محمد حسین سبحانی، ایران قلم، شانزدهم مارس ۲۰۱۶:… پس از گذشت سال ها تصاویر تلویزیونی خود گویای عمق این جنایت است. سطح کوچه های خاکی و خانه ها با خاک یکسان شده اند، این شهر دورافتاده و عقب نگاه داشته شده ی کردستان پر از اجساد مردان، زنان و کودکان و احشام و حیوانات است که زخم، خون و علائم انفجار رویشان دیده نمی شود. پوست اجساد بطرز عجیبی بی رنگ است، چشمها باز و خیره و از … 

مجاهدی،ن خلق و قتل عام اکراد عراق به فرمان مستقیم رجوی،حاج مسعود رجوی، نسل کشی کردها هم در راستای سرنگونی آخوندهای دجال بود؟

لینک به منبع

به یاد حلبچه ـ محمد حسین سبحانی

۶ مارس سال ۱۹۸۸ سالگرد کشتار مردم حلبچه توسط صدام حسین دیکتاتور سابق عراق به وحشیانه ترین شکل ممکن می باشد. سایت ایران قلم به مناسبت این روز و سالگرد فاجعه کشتار کردها توسط رژیم صدام حسین دیکتاتور سابق عراق برگ پنجم از ” برگی از تاریخ” را با مقاله ای از محمد حسین سبحانی که حدود ۱۰ سال قبل ، در تاریخ ۱۶٫۰۳٫۲۰۰۶، بمناسبت سالگرد فاجعه حلبچه توسط محمد حسین سبحانی نوشته شده است به همراه گزارش رادیو فردا بازنشر می کند.

http://www.iran-ghalam.de/2Haupt/642.HTM

مجاهدی،ن خلق و قتل عام اکراد عراق به فرمان مستقیم رجوی،

۱۶٫۰۳٫۲۰۰۷

برگی از تاریخ ـ سایت ایران قلم

www.iran-ghalam.de

مقاله محمد حسین سبحانی ـ ۱۷ مارس ۲۰۰۶

به یاد حلبچه

سازمان مجاهدین کتاب بسیار قطوری تحت عنوان تقویم تاریخ به چاپ رسانده است. در این کتاب مهمترین رویدادهای تاریخی ایران و جهان در هر روز، از نگاه مجاهدین نوشته شده است. بعضی بی اهمیت هستند و بعضی با اهمیت، اما من در این کتاب هرچه گشتم، نتوانستم نامی از” حلبچه ” پیدا کنم. چرا؟

مگر حمله شیمیایی رژیم صدام صدام حسین و سایر همکاران رجوی، به حلبچه در کردستان عراق که هزاران نفر ، کودک و پیر و جوان، قتل عام شدند، یک رویداد تاریخی نیست؟ چرا رجوی می خواهد این روز را به فراموشی بسپارد؟ رجوی بخوبی می داند که هر جا نام صدام حسین دیکتاتور سابق عراق بیاید، وی نیز باید به سهم خود پاسخ اعمال این دیکتاتور باشد، چه در سرکوب مردم عراق و چه در سرکوب مردم ایران.

در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۸۸ نیروهای ویژه صدام حسین، تحت فرماندهی“علی حسن المجید” پسر عموی صدام حسین که بعدهه به علی شیمیایی مشهور شد، به شهر کردنشین حلبچه حمله کردند. مردم این شهر به جرم خیزش علیه صدام حسین باید مجازات می شدند، بنابراین ابتدا نیروهای رژیم صدام حسین با آتش گلوله های توپ و خمپاره ساکنین این شهر را مورد تهاجم قرار دادند و سپس با انواع سلاح های شیمیایی به کشتار مردم این شهر پرداختند. تنها پس از گذشت چند ساعت از حملات شیمیایی صدام حسین، هزاران زن و مرد و کودک درحلبچه جان سپردند.

پس از گذشت سال ها تصاویر تلویزیونی خود گویای عمق این جنایت است. سطح کوچه های خاکی و خانه ها با خاک یکسان شده اند، این شهر دورافتاده و عقب نگاه داشته شده ی کردستان پر از اجساد مردان، زنان و کودکان و احشام و حیوانات است که زخم، خون و علائم انفجار رویشان دیده نمی شود. پوست اجساد بطرز عجیبی بی رنگ است، چشمها باز و خیره و از حدقه بیرون زده است،به نظر می رسد که هنگام کارهای روزانه، مرگ مانند صاعقه بر سرشان فرود آمده است. برخی فقط آنقدر توان داشته اند که خود را به آستانه در برسانند. مادران در آخرین لحظه کودکانشان را در آغوش کشیده اند و در صحنه ای دیگرآنجا پیرمردی خود را میان طفل شیرخواره و آنچه که نمی دانست چیست، سپر کرده است.

این جنایت که کودکان در آغوش مادران خود به قتل رسیده اند، دل هر انسانی را به درد می آورد. اما همان موقع نیز در قرارگاه های مجاهدین به جای پخش این تصاویر تلویزیونی، که در شبکه های تلویزیونی سراسر جهان به نمایش در آمده بود، فیلم های ملاقات مسعود رجوی و صدام حسین دیکتاتور عراق نشان داده می شد، و ما در بی خبری برای راهگشایی های!! ایدئولوژیکی و استراتژیکی رجوی دست می زدیم و هورا می کشیدیم.

گزارش رادیو فردا ـ نیما تمدن

در نوزدهمین سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه درحالی فرا رسیده که به گفته مردم این شهر، دیگر هیچ اثری از صدام حسین و حکومت او نیست، اما زخم های برجای مانده همچنان ملتهب اند. هر روز ۱۶ مارس سال ۱۹۸۸ چند روز پس از درگیری های سنگین پیشمرگه های کرد با نیروهای ارتش عراق هواپیماهای نظامی بر فراز این شهر کردنشین به پرواز در آمدند و هنگامی که مهمات خود را تخلیه می کردند، دسته دسته شهروندان حلبچه نفس های آخرشان را می کشیدند .

انواع گازهای اعصاب، سارین، خردل و ترکیباتی از سیانور اثرات متفاوتی بر قربانیان می گذاشت: برخی می خندیدند؛ شماری مایعات سبز رنگ استفراغ می کردند و پوست بدن عده ای دیگر ملتهب و متورم می شد تا جان بدهند.

«همچون پرندگان می مردیم …»

عثمان علی غفور که در زمان رویداد کودکی ۱۰ ساله بود، آن روز را این چنین به خاطر می آورد:«من به چشم خودم دیدم که مردم مثل پرندگان جان می دادند. بعضی از مردم به سبب تاثیرات مواد شیمیایی در حال مرگ می خندیدند. وقتی هواپیماها بمب هاشان را می انداختند، ابتدا بوی خوبی به مشام می رسید، اما بعد همه پرنده ها از آسمان به زمین می افتادند و بعد انسان ها روی زمین می افتادند. همه این اتفاق ها تقریبا از ساعت یازده و نیم شروع شد و تا عصر ادامه داشت.»

پس از پایان جنگ ایران و عراق، با توجه به بروز جنگ داخلی میان احزاب کرد عراقی، زمینه ای برای نفوذ و سیطره احزاب اسلامی تندرو در شهر حلبچه فراهم شد.

حتی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، شبه نظامیان اسلامگرای انصار الاسلام، کوهستان های شرق حلبچه را اشغال کردند اما با آغاز جنگ عراق، نیروهای آمریکایی با کمک پیشمرگه های کرد توانستند این منطقه را از کنترل انصارالاسلام خارج سازند . بشارت، مدیر مرکز اتحادیه جوانان کردستان در شهر حلبچه، وابسته به حزب دموکرات کردستان، به رادیو فردا می گوید همین قدرت گیری اسلامگرایان در دهه ۹۰ عامل عقب ماندگی حلبچه شد.

به گفته آقای بشارت در این ۱۹ سالی که از زمان وقوع بمباران شیمیایی حلبچه می گذرد و با توجه به تلاش رسانه ها برای جلب افکار عمومی به این شهر، میزان کمک ها و بازسازی حلبچه ناکافی بوده است : «مسئولان حکومتی از اتحادیه میهنی کردستان و یا حزب دموکرات که در این سال ها در راس هرم قدرت بودند، از نظر فرهنگی و یا زیرساخت های اقتصادی، خدمت چندانی نکردند. پارسال هم که دیدیم صدای مردم درآمد و بنای یادبود قربانیان حلبچه را به آتش کشیدند. این اعتراض های عمومی به نامساعد بودن شرایط و امکانات همچنان ادامه دارد و حتی مردم امسال هم مراسم رسمی برای یادبود قربانیان برگزار نمی کنند. چون از وضع معیشتی و وعده های تحقق نیافته مسئولان عصبانی هستند.»

در جریان اعتراض عمومی مردم حلبچه در سال ۲۰۰۶، بنای یادبود قربانیان به آتش کشیده شد؛ پلیس به روی هزاران تظاهرکننده آتش گشود و یک نوجوان ۱۴ ساله کشته شد .

به گفته مردم حلبچه هنوز هم ده ها بیمار و مجروح بازمانده از بمباران شیمایی با سختی به زندگی شان ادامه می دهند و در انتظار درمان هستند.

این گروه از مجروحان، غیر از افرادی هستند که از آسیب های روحی روانی و یا جسمی آن حادثه مانند عوارض پ.ستی یا نازایی رنج می برند.

زنان و جوانان؛ شهری بدون آرزو؟

حمیده جمال محمد، دختر پر انرژی ۲۸ ساله ای است که همه توان خود را صرف اداره مرکز آموزش و توسعه اجتماعی زنان در حلبچه می کند.

حمیده در زمان بمباران شیمیایی ۹ سال داشته و بسیاری از اعضای خانواده اش را در این حادثه از دست داده است.

او سال های سخت آوارگی در ایران را به خاطر می آورد و می گوید از سال ۲۰۰۱ که این مرکز فرهنگی را برای زنان راه اندازه کرده وضع روحی زنان بهتر شده است:« بعد از ۱۹سال که از حادثه حلبچه می گذرد ما خیلی خوشحالیم که امسال صدام حسین و یارانش اعدام شده و به سزای کارشان رسیدند. ولی حالا مشکل ما این نیست که برایمان خانه و جاده درست کنند، مشکل اصلی ما روحی است. مربوط به ضربه ای است که در پی شهادت ۵ هزار تن از مردم این شهر به ما وارد شده. می خواهیم که مقامات بیشتر در زمینه های فرهنگی و اجتماعی به ما کمک کنند. اکثر قربانیان حادثه حلبچه زن بودند و حالا هم اصلی ترین کسانی که جور ناملایمات را تحمل می کنند زنان هستند که آسیب پذیرترند.»

حمیده و شماری دیگر از زنان حلبچه گرچه با اندک حمایت مالی که از سوی مقامات سلیمانیه دریافت می کنند به کارشان ادامه می دهند، اما در این مدت توانسته اند با دایر کردن کتابخانه، کلاس های خیاطی و کامپیوتر و زبان انگلیسی و یا تشکیل تیم های ورزشی بانوان به تغییر روحیه زنان حلبچه کمک کنند.

زنان حلبچه به گفته آگاهان در سال های پس از بمباران شیمیایی و آوارگی در ایران و همزمان با قدرت گیری گروه های اسلامی در این شهر، به تدریج از هویت کردی خود دور شده اند تاحدی که امروزه کمتر دختری در این شهر با لباس های رنگارنگ کردی دیده می شود.

اغلب دختران در عوض ترجیح می دهند از پوشش رایج در ایران یعنی مانتو و مقنعه یا روسری استفاده کنند.

در حلبچه ای که نزدیک به ۵۰ هزار نفر جمعیت دارد، حمیده، مدیر مرکز فرهنگی زنان از تلاش هایش برای احیای فرهنگ کردی میان زنان این شهر می گوید:«حالا همه سعی ما در این مرکز این است که به سیمای واقعی حلبچه در سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بازگردیم. به آن روزهایی که در دهه ۴۰ میلادی در اینجا فرماندار زن داشتیم. قبلا گروه های نقاشی و موسیقی زنان در این شهر فعال بوده اند و زنان آزادی بیشتری داشته اند. ما تلاش می کنیم به آن روزها برگردیم. در عین حال سعی می کنیم همزمان با بازگشت به ریشه هایمان، نگاهی به آینده هم داشته باشیم، مثلا مسایل مربوط به زنان در دنیای مدرن و یا به کارگیری تکنولوژی معاصر. البته چون در ایران بوده ایم ناخودآگاه از پوشش مانتو و روسری تاثیر گرفته ایم.»

در مرکز جوانان حلبچه، همه از نبود امکانات فرهنگی و ورزشی می گویند از اینکه از یک سینما یا سالن تئاتر و یا ورزشگاه در این شهر اثری نیست و حتی به گفته مدیر این مرکز، حلبچه حتی جایی مثل کافی شاپ ندارد که جوان هایش آنجا بنشینند.

بشارت، مدیر مرکز اتحادیه جوانان حلبچه، در میان جمعی از دختران و پسران جوان این شهر به ما می گوید:« اگر بخواهم جوانان حلبچه ای را در یک کلام تعریف کنم مجموعه افرادی هستند که برخلاف همسن های خود در دیگر کشورها، به دور از هرگونه رویا و آرزو روزگار می گذرانند.»

(پایان)

***

فیلمی از حمله شیمیایی به حلبچه

http://youtu.be/MoVcUov9fSE

(Maryam Rajavi directly ordered the massacre of Kurdish people)

همچنین:

مصاحبه سبحانی با سیاوش رستار آخرین فرد جداشده از مجاهدین در آلبانی ـ قسمت چهارم

 ایران قلم، بیست و چهارم فوریه 2016:… سازمان مجاهدین خودتون میدونید که با دجالیتهای خاص خودش و نشستهایی که مسعود رجوی می گذاشت، کتمان یکسری حقایق را میکرد ولی توی محفلهای درونی خب من مهرداد بهره وند رو دیدم که بنگال و اتیش زد اومدم بعدشم یخه شو گرفتم و گفتم مهرداد ببین تواین بنگال و اتیش زدی وسایلهای ما توی آن بود
محمد حسین سبحانی، ایران قلم، بیست و سوم ژانویه 2016:… در زندان ابوغریب ما با هم در بند 2 بودیم، او خاطره هایی از برادر کوچکتر من که او هم در زندان قزل حصار در حبس بود، داشت و گفتگو با او برایم دوست داشتنی بود و یاد برادرم حسین را برایم زنده می کرد. یک روز حمید رضا از من پرسید، محمد تو اگر
محمد حسین سبحانی، ایران قلم، بیست و نهم دسامبر 2015:… در مبارزه مسالمت آمیز و پرهیز از خشونت، رهبران اولین قربانیان هستند و فدای هزاران میشوند، اما در استراتژی “خشونت و ترور”، رهبران هزاران نفر را قربانی میکنند، و خود را به اروپا وخانه های امن میرسانند …
و در این بستر فرقه ها بطور خودجوش و آتودینامیک محصولات ایدئولوژیک و سیاسی و فرهنگی خود را تولید و پرورش می دهند، که بعد ها این محصولات تبدیل به” ویژگی های” یک فرقه می شوند و در فرقه به عنوان “روش ومنش” نهادینه می شوند. یکی از ویژگی های برجسته فرقه ها “عدم تحمل و ظرفیت انتقاد پذیری