پرده برداری از ویلپنت مدل 2013

پرده برداری از ویلپنت مدل 2013

بهار ایرانی، کانون آوا، بیست و چهارم ژوئن 2013: … در طی یک سال گذشته اتفاقات بسیاری رخ داده اما هیچکدام موضوع تحول و پیشرفتی برای بیرون آمدن مجاهدین از وضعیت کسالت بار و انزوای سیاسی گذشته نبوده؛ اما در نقطه مقابل شاهد اتفاقاتی همچون گزارش 92 ایرج مصداقی، جدایی دو عضو قدیمی شورای ملی مقاومت، شفاف شدن مواضع علی ناظر و همچنین بیرون آمدن اسماعیل وفا یغمایی از انفعال چند ساله و … حتی سکوت معنی دار …

سقوط مجاهدین خلق فرقه رجوی

لینک به منبع

ماحاصل گردهم آیی سال پیش به جایی ختم شد که حتی بدبین ترین مخالفان مجاهدین هم نمی توانستند وخامت آن را پیش بینی کنند.

منبع: Mojahedin.ws مؤلف: بهار ایرانی تاریخ: 92/04/01

برپایی گردهم آیی های مجاهدین در پاریس در طی تقریبا یک دهه گذشته پیش از اینکه یک کنش سیاسی با مولفه هایی که برای آن در نظر بود، به یک سنت و عادت و البته با رنگ و لعاب سیاسی تبدیل شده است. از این جهت می گویم سنت و عادت که فاقد حداقل نشانه شناسی و شباهت با نشست های سیار جریانات اپوزیسیون است. خاصیت حداقلی آن نشست ها این است که بیشتر گروه ها و جریانات سیاسی هم در آن شرکت می کنند و هم به حسب برخی خصلت های دمکراتیکی که در ظاهر امر رعایت می کنند همدیگر را به رسمیت می شناسند و مهمتر اینکه با هم گفتمان می کنند. در گردهم آیی هایی که مجاهدین طی این سالها برگزار کرده اند، نه نشانی از حضور جریانات سیاسی موازی بوده، نه حمایت و پشتیبانی و نه حتی تمایلی به اطلاع رسانی از جانب جریانات اپوزیسیون! به یک معنی مجاهدین به عنوان تنها مدعی آلترناتیو مشروع و مردمی و بعضا مورد حمایت غرب ناچار بوده به ضرب و زور تبلیغات و هزینه های سرسام آور حداقل نمای بیرونی این گردهم آیی را بزک کند.

سال پیش و متعاقب خروج نام سازمان از لیست تروریستی وزارت خارجه محور تبلیغات مجاهدین برای جذب حداکثری ایرانیان، و بزک کردن هر چه بیشتر گردهم آیی یکی هیاهو انداختن روی خروج از لیست تروریستی بود و دیگری ردیف کردن برخی شخصیت های آمریکایی در این گرد هم آیی! و طوری وانمود شد که انگار این گردهم آیی اتفاقات عظیمی به همراه خواهد داشت. در تصور مجاهدین خروج آنها از لیست حداقل باعث می شد برخی گروه ها و احزاب سیاسی مرعوب این توهم بشوند که انگار چیزی عوض شده و دیدگاه های آمریکا در خصوص سازمان تغییر کیفی کرده است؛ این توهم آنقدر جدی بود که رجوی بخشی از پیام های خود را به تبیین فرضی برخی از این دستاوردها اختصاص داد. البته آنچه به این توهمات دامن زد مواضع نعل و میخ برخی فعالان اپوزیسیون بود که اتفاقا دو سه نفرشان طی همین یک سال بکل قید حمایت مجاهدین را زدند؛ از این میان مثلا آقای ایرج مصداقی با جدیت و حدت بیشتری در این باره اظهار نظر می کرد. آن گردهم آیی نه تنها هیچ دستاورد حداقلی به همراه نداشت بلکه وضعیت پادرهوای سازمان در عراق را تشدید کرد؛ البته در نشست سال پیش حرف و حدیثی از بازگشت مجاهدین به قرارگاه اشرف در میان نبود، و همه حرف ها روی نزدیک کردن دیدگاه های آمریکا به دفاع و حمایت و به رسمیت شناخته شدن مجاهدین بود. چیزی که در آن نشست خیلی توی چشم می زد، حرف زدن مریم رجوی از موضع بالا بود! و بالطبع سخنران هایی که تماما خودشان را با مریم کوک کرده بودند. اما در صحنه عمل آنچه حاصل شد کمافی السابق هزینه های میلیون دلاری روی دست مجاهدین بود و کلی وعده و وعید که انگار در همانجا دفن شدند.

در طی یک سال گذشته اتفاقات بسیاری رخ داده اما هیچکدام موضوع تحول و پیشرفتی برای بیرون آمدن مجاهدین از وضعیت کسالت بار و انزوای سیاسی گذشته نبوده؛ اما در نقطه مقابل شاهد اتفاقاتی همچون گزارش 92 ایرج مصداقی، جدایی دو عضو قدیمی شورای ملی مقاومت، شفاف شدن مواضع علی ناظر و همچنین بیرون آمدن اسماعیل وفا یغمایی از انفعال چند ساله و … حتی سکوت معنی دار کسی مثل بیژن نیابتی و ریزش های درون تشکیلاتی لیبرتی از جمله یکی از نزدیکان قدیمی رجوی یعنی قربانعلی حسین نژاد که واکنش های زشت و مهوع رجوی باعث شرمندگی برخی در حمایت های شان از او گردید. در واقع ماحاصل گردهم آیی سال پیش که قرار بود کما و کیفا مجاهدین را در مدار بین الملل وارد معادلات و گفتمان جهانی بکند به جایی ختم شد که حتی بدبین ترین مخالفان مجاهدین هم نمی توانستند وخامت آن را پیش بینی کنند. تبلیغات و جوسازی برای گردهم آیی امسال ویلپنت دقیقا به دلیل همین افتضاحاتی که رجوی در یک سال گذشته به بار آورد، و همچنین وعده های سراب گونه و آرزوهای برباد رفته و خواب های پنبه دانه ای سال پیش مریم رجوی، خیلی بیش از حد انتظار شروع شد؛ و از یک ماه و نیم پیش با شیب تندی تمام برنامه های شوخی و جدی و سیاسی و غیر سیاسی و اجتماعی و … سیمای آزادی را به خود اختصاص داد. به هر روی مراسم به قولی ویلپنت خوران امسال هم طوری سروته اش هم خواهد آمد.

اما از همین حالا چند نکته را می شود پیش بینی کرد. اولا اینکه تعداد شرکت کنندگان در مراسم حتمن از سال قبل بیشتر خواهد بود. سال گذشته مجاهدین روی رقم 120 هزار نفر رضایت دادند. و جالب اینکه قبلا این رقم را خودشان آنتنی کرده بودند. دوم این که یقین بدانید یک فیل تازه در این گردهمایی به هوا خواهند فرستاد. این فیل تازه حتمن باید ارتباط تنگاتنگی با انتخابات ریاست جمهوری اخیر در ایران و بخصوص انتخاب حسن روحانی داشته باشد. دلیل اش این است که بخش عظیمی از اپوزیسیون نظری خلاف نظر مجاهدین در این باره دارند. و بدتر از همه این که بر خلاف خط و نشان هایی که رجوی برای انتخابات و بالاخص برای سرنگونی کشیده بود نه تنها هیچ اتفاقی نیفتاد که در نهایت و علیرغم برخی رندی ها و هوشمندی هایی که در خصوص استقبال مردم در انتخابات از خود نشان داده بود، حالا مریم رجوی باید به این سوالات پاسخ بدهد که در یک سال گذشته و بعد از آن همه خوش بینی و وعده و وعید برای بیرون آمدن از لیست تروریستی آمریکا و اهمیت استراتژیک و بخصوص بازگشایی دفتر مجاهدین در کنار کاخ سفید، و بخصوص برداشته شدن آن سد سدید از مقابل مقاوت مشروع و آلترناتیو بی بدیل و دمکراتیک، چه پیامدها و تاثیرات کیفی اولا در به رسمیت شناختن مجاهدین از سوی غرب و آمریکا، ثانیا از سوی اپوزیسیون و فعالان سیاسی، ثالثا از سوی مردم ایران، خامسا در تعیین موازنه قوا در ایران، رابعا در وضعیت مجاهدین در عراق و خلاصه تنظیم رابطه آمریکا و غرب با ایران و …. داشته است.

همچنین:

وقتی رجوی بجای درست کردن ابرو چشم و چار خودش را در می آورد (رجوی: جمهوری اسلامی در شورای ملی مقاومت نفوذ کرده است)

2013/06/17

بهار ایرانی، کانون آوا، هفدهم ژوئن ۲۰۱۳: … نکته تازه شورا به سناریویی است که ادعا شده بر اساس آن جمهوری اسلامی موفق شده به درون شورای ملی مقاومت نفوذ کند و به این ترتیب خروج روحانی و قصیم را محصول چنگ انداختن جمهوی اسلامی به مناسبات درونی شورا تلقی کرده است. نکته اینجاست که […]

امیر یغمایی نمونه ای از دهها کودک قربانی در تشکیلات رجوی (مجاهدین خلق)

2013/06/12

بهار ایرانی، کانون آوا، دوازدهم ژوئن ۲۰۱۳: … این ها که بر امیر رفته فقط مربوط به کودکی و نوجوانی او است و اما همچنان هدف کینه و بغض رجوی است. او به تاوان اینکه در بلوغ فکری از مجاهدین جداشده از حق دانستن اینکه مادرش زنده یا مرده است محروم است. او به جرم […]

حکایت رجوی و اهدای جام پنج تن!!

2013/06/09

بهار ایرانی، کانون آوا، نهم ژوئن ۲۰۱۳: … پیشتر اشاره کردم مجاهدین در نوعیت خود یک پدیده هستند. پدیده ای منحصر به فرد. از بیرون سراپا متناقض. از درون اما دستگاهی یک دست و فاقد کمترین تناقض. آنچه در بیرون متناقض می نماید در درون نقطه قوت این دستگاه است. شرط مبنایی قضاوت برای رجوی […]