پیام اصلی ۱۲ فروردین رجوی: از عراق رفتنی نیستیم؟! آنچه قابل پیش بینی نیست زمان نهایی تعیین تکلیف مقامات عراقی با مجاهدین است.

پیام اصلی ۱۲ فروردین رجوی: از عراق رفتنی نیستیم؟! آنچه قابل پیش بینی نیست زمان نهایی تعیین تکلیف مقامات عراقی با مجاهدین است.

بهار ایرانی، مجاهدین دبلیو اس، دوازدهم آوریل 2013: … رجوی در این پیام ضمن بازخوانی برخی تحلیل های حامیان خود از جمله توریسلی و جولیانی و ارزیابی عراق به عنوان منطقه ژئوپلتیک و به مثابه گذار به سرنگونی جمهوری اسلامی و دموکراسی آشکارا می گوید که خروج مجاهدین از عراق به همین دلایل ژئوپلتیکی غیر ممکن است. رجوی البته در این پیام با فاکت ها و ربط دادن برخی مسائل داخل ایران به هم و در نهایت به مجاهدین از زوایای دیگری بر ضرورت ماندگاری مجاهدین در عراق تاکید کرده است. صرفنظر از این که در عالم واقع …


The Life of Camp Ashraf,
Mojahedin-e Khalq Victims of Many Masters
 

لینک به منبع
http://www.mojahedin.ws/?p=9474

این قلم همواره روی این باور اصرار داشته که خروج سازمان از عراق امری بعید و در شکل حداقلی از جمله انتقال اعضای بیمار به آلبانی و به اتکای شواهد و نشانه هایی که وجود دارد آن هم در کوتاه مدت نیز دور از ذهن است. دلایل این ادعا را بارها توضیح داده و البته تصریح نموده روند تحولات هم به گونه ای رقم خواهد خورد که به اصطلاح نمایندگان مجاهدین بنابه شرایط از آنها در روند سنگ اندازی نهایت استفاده را خواهند کرد؛ و البته این را هم به عنوان یک مبنای نشانه شناسانه مورد تاکید قرار داده ام که موضع واقعی مجاهدین را ورای مجادلات نوشتاری و کلامی و برخی عقب نشینی ها باید در پیام ها و مواضع شخص رجوی جستجو کرد. پیام ۱۲ فروردین مسعود رجوی در همین راستا بسیار حائز اهمیت و برای آنها که می خواهند مواضع واقعی سازمان را ورای نزاع های صوری با نهادهای ملل متحد دریابند، قابل تامل است. محور پیام رجوی سفر وزیر اطلاعات ایران به عراق است. رجوی در این پیام مثل همیشه با بازخوانی مواضع گذشته اش و طرح برخی ادعاها بار دیگر سفر یک مسئول ایرانی به عراق را دستمایه تکرار ادعای سرکوبی مجاهدین قرار داده و اینبار و با صراحت به همین بهانه روی ادامه ماندگاری مجاهدین در عراق به هر قیمت و همچنین تهدید رویارویی عنقریب مسلحانه با جمهوری اسلامی مانور داده است.

رجوی در این پیام ضمن بازخوانی برخی تحلیل های حامیان خود از جمله توریسلی و جولیانی و ارزیابی عراق به عنوان منطقه ژئوپلتیک و به مثابه گذار به سرنگونی جمهوری اسلامی و دموکراسی آشکارا می گوید که خروج مجاهدین از عراق به همین دلایل ژئوپلتیکی غیر ممکن است. رجوی البته در این پیام با فاکت ها و ربط دادن برخی مسائل داخل ایران به هم و در نهایت به مجاهدین از زوایای دیگری بر ضرورت ماندگاری مجاهدین در عراق تاکید کرده است. صرفنظر از این که در عالم واقع سفر وزیر اطلاعات ایران به عراق تا چه اندازه ادعاهای رجوی را قابل پذیرش می کند، اما این واقعیت را نباید از نظر دور داشت که به هر حال رجوی برای ماندگاری در عراق قادر به طرح بهانه های دیگری نیز هست که به مرور شاهد خواهیم بود؛ از سوی دیگر شاهد التیماتوم نهادهای بین المللی به مجاهدین هستیم. این التیماتوم ها هر روز رنگ و بوی رفع تکلیفانه به خود می گیرد و فحوای آن این است که عواقب ناشی از قانون گریزی را متوجه مجاهدین می کند. به نظر می رسد وجهی از اظهارات رجوی در این پیام به نوعی هم در واکنش و پاسخ به این التیماتوم ها است. و مضمون آن استقبال رجوی از هر گونه اتفاق و شدت عمل ناگزیر از سوی دولت عراق است.

اما با این احوال به نظر می رسد تا فرارسیدن زمان به چنین فرآیند ناگزیری، رجوی با ادامه سیاست زمان سوزی از تمام ظرفیت های قانونی و سعه صدر نهادهای بین الملل و مقامات عراقی برای ماندن در عراق استفاده خواهد کرد. اینکه رجوی برای چنین فرجامی چه راه برون رفتی طراحی کرده، می تواند احتمال قوی داد در چنان وضعیتی رجوی به انتقال تعدادی از اعضای بیمار و از کار افتاده (و صرفا به این دلیل که هیچ سودی برای او ندارند، و پیشتر روی خروج آنها تلویحا موافقت کرده) به کشور ثالثی مثل آلبانی تن خواهد داد؛ با این هدف که به زعم خود حسن نیت نشان بدهد و در ماهیت امر از انفعال نهادهای ملل متحد جلوگیری و آنها را برای پادرمیانی های احتمالی آینده در صحنه نگه دارد! و از این مرحله بار دیگر برای خرید زمان روی عدم اجرای تعهدات توافق نامه ۲۵ دسامبر و بهانه های موازی و احتمالا بهانه های دیگری که پیدا خواهد کرد، مانور خواهد داد. اما بر اساس ضرورت های استراتژیک رجوی می توان پیش بینی کرد در اولویت اول رجوی تا زمان انتخابات ریاست جمهوری ایران هیچ انتقالی صورت نگیرد و شرایط به هر طریق ممکن با همین وضعیت کجدار و مریز ادامه یابد. کمیت و مدت زمان خریدن رجوی در این مرحله می تواند تا آخرین دقایق سعه صدر مقامات عراقی و نهادهای بین المللی به نوعی تضمین شود؛ از آن مرحله به بعد نیز قاعدتا انتقال تعداد مورد اشاره به آلبانی یا هر کشور ثالث دیگر بر اساس ارزیابی های اولیه، رجوی قادر خواهد بود تا مدت زمانی صورت مسئله اصلی را تحت الشعاع انتقال همین تعداد افراد بیمار قرار بدهد و در نتیجه از عصبانیت و در نهایت شدت عمل مقامات عراقی تا حدود زیادی بکاهد. از این به بعد به زعم رجوی تا تشدید دوباره اوضاع که به شرایط و رخدادها و اتفاقات نیز بسته است حضور در عراق تا حدود زیادی تضمین خواهد شد.

آنچه قابل پیش بینی نیست زمان نهایی تعیین تکلیف مقامات عراقی با مجاهدین است. و این که پا در میانی مقامات ملل متحد در تلاقی با اراده و مطالبه مشروع مقامات عراقی در نهایت روزی سر خواهد رسید. این فرآیند در واقع نقطه تعیین تکلیف نهایی مجاهدین خواهد بود. در این فرآیند مجاهدین یا باید به طور مسالمت آمیز از عراق خارج شوند و یا با اراده دولت عراق درگیر شوند. که به نظر می رسد با رویه ای که رجوی در پیش گرفته چنین فرآیندی اجتناب ناپذیر است. اما اینکه چنان فرجامی چه زمانی رقم خواهد خورد قابل پیش بینی نیست؛ می تواند به عوامل و فاکتورهای مختلفی بستگی داشته باشد. اما آنچه مسلم اینکه پیام ۱۲ فروردین رجوی می تواند به منزله ریختن آب پاکی روی دست مقامات عراقی و نهادهای بین المللی و دول درگیر از جمله آمریکا و به این معنی است که آنها با روند موجود از عراق رفتنی نیستند.

از همین نویسنده
درس هایی از تبیین جهان رجوی، در تبیین منت کشی بی معنی. اشاره به مقاله «یا با اونا یا با ما» – اسماعیل محدث


(Alejo Vidal-Quadras , Mojahedin Khalq logo, Struan stevenson )


(Izzat Ebrahim and Massoud Rajavi still at large)