از یادداشت های سیروس غضنفری. اعمال ننگین رجوی هرگز از خاطرم نمی رود (قسمت های ششم، هفتم و هشتم)

از یادداشت های سیروس غضنفری. اعمال ننگین رجوی هرگز از خاطرم نمی رود (قسمت های ششم، هفتم و هشتم)

سیروس غضنفریانجمن نجات، مرکز آذربایجان شرقی، سوم مارس 2015:…  بعد ازآن مسعود انقلاب را توضیح می داد ” انقلاب مریم برابر است با یک ابر قدرت و کارکرد روزانه آن در تشکیلات ، که چه تضادهایی را حل کرده است : یک قلم اسکان نداریم، راه خارجه بسته شده ، کسی از تشکیلات نمی رود ” . که در این فرصت زنان موضع می گرفتند و می گفتند ” اگر انقلاب نبود ،زنان هم امروز نمی توانستند در تشکیلات باشند” …

یاسر عزتییاسر عزتی: وصیتنامه دروغین از مادرم جعل کردند تا دست به اسلحه ببرم

 نامه ای به امیر یغمایی (شبه نظامی ارتش آزادیبخش رجوی در سن ۱۵ سالگی)

لینک به قسمتهای اول تا پنجم

از یادادشت های سیروس غضنفری عضو سابق ارتش رهائی بخش – قسمت ششم

لینک به منبع

اعمال ننگین مسعود رجوی هرگز ازخاطرم نمیرود!

استقرار در جلولا

سال 70 در جلولا بودیم كه به نیروها گفته شد ، شب درقرارگاه یكتا مهمان داریم و از انقلاب مریم با او صحبت كنید كه مثلا بعد از طلاق اینقدر از ما انرژی آزاد شده و…

ما عصر با خبر شدیم كسی كه می خواهد مهمان باشد خانم فریبا هشترودی می باشد , وقتی كه خانم هشترودی وارد یكتا شد خانم ها دور خانم هشترودی جمع شده و به كسی اجازه صحبت ندادند. طوری كه به آنهایی هم كه توجیه شده بودند اجازه صحبت با ایشان را ندادند از جمله یکی از آنها حسین اقدمی بود . وقتی شام را سرو كردند وسط شام در بیرون از قرارگاه رفت و آمد زیاد شد و با یك صحنه سازی در زاغه های آنجا شلیك ها شروع شد و گفتند رژیم ایران به زاغه حمله كرده خانم هشترودی را از قرارگاه خارج كردند و مستقیم به اشرف منتقل كردند و بعداً در نشست سوال شد ، چرا آن شب خانم هشترودی را درجا از قرارگاه خارج كردید ، گفته شد چون ایشان مجاهد نبود كه در اینجا باشد و برای همه روشن شد كه صحنه سازی درگیری در زاغه هم یك درگیری صحنه سازی شده مثل فیلم های هالیوودی بوده است طوری كه در نشست های بعدی درگیری را اشتباه تشخیص نگهبان اعلام كردند و معلوم شد نه رژیم حمله كرده بود نه كسی دیگر ، فقط می خواستند برای خانم هشترودی یك صحنه سازی كنند تا ایشان از درگیری در جبهه های شرقی مقالاتی به نفع فرقه بنویسد .

در سازمان دو گروه و دو نیرو برای فرقه نا چسب بود یكی گروه چریك های فدایی و دیگری آقای هزار خانی بود وقتی كه از شورا هزار خانی می آمد به رده بالا آماده باش می دادند و نفراتی كه آقای هزار خانی آورده بود هم همین طور و نیروهای بعدی اسیران پیوسته و زندانیهای آزاد شده كه به قرارگاه آورده بودند تا با این رویكرد رهبران فرقه و بخصوص مریم همه را اعضای یك خانواده و تن واحد بنامند ولی در صحنه جدی به هر كدام (هزار خانی و…) یك مارك می زدند . شورایی های مجاهد و غیر مجاهد ، نیروهای انقلاب كرده و انقلاب نكرده ، رزمندگان ناچسب و رزمندگان مسئله دار ، ولی امروز اگر به صحبتهای همین مریم گوش كنید فكر می كنید اشك تمساحش برای نیروها به خاطر ارزش انهاست. نه ، این اشك برای نیروها نیست برای مسعود است كه الان در سوراخ موش قائم شده و اگر چند سال دیگر هم وضعیتش اینطور باشد خود به خود، مریم هم راه دیگری را خواهد رفت .

انواع نشست های درسازمان :

اگر ما حساب کنیم که درسازمان چه نشست هایی بود و چگونه در نشست ها با کلمات بازی می کردند باید بگویم که هر روز از صبح تا شب نشست برگزار میشده ، که این نشست ها شامل نشست های جمع بندی – سیاسی – سرفصلی – روزانه – هفتگی و غسل هفتگی می باشند :

جمع بندی:

در آخر هرسال این نشست توسط مسعود رجوی گذاشته می شد و یک سری اخبارهایی که در تعریف سازمان بود و همچنین اخبارهایی که بر علیه نظام بود مطرح ودر مورد اخبار توضیح داده میشد . در این نشست فقط مسعود صحبت می نمود و مریم از او (مسعود) تعریف می کرد مثلا اینکه اگر چنین رهبری نبود ، ما پیش از آنکه به اینجا برسیم از بین می رفتیم و یا ، این شخص بود که در عرصه سیاسی ، ایدئولوژیکی ، تشکیلاتی در مقابل نظام جمهوری اسلامی ایستاد وگرنه ما بدون اواز بین می رفتیم . بعد از تعریف مریم یکی دو نفر از رهبران سازمان مثل ، عباس داوری ، مهدی ابریشمچی ، قاسم جابرزاده ، نیز ضمن ارائه اراجیفی و با استفاده از ابزارهای کنترل ذهن سازو کاری را فراهم می نمودند تا بتوانند احساسات رده های پایین را برانگیزانند و آنان را پای میکروفن های تعبیه شده در سالن اجتماعات فراخوانده تا بیشتر پاچه خواری مسعود را بنمایند . بعد ازآن مسعود انقلاب را توضیح می داد ” انقلاب مریم برابر است با یک ابر قدرت و کارکرد روزانه آن در تشکیلات ، که چه تضادهایی را حل کرده است : یک قلم اسکان نداریم، راه خارجه بسته شده ، کسی از تشکیلات نمی رود ” . که در این فرصت زنان موضع می گرفتند و می گفتند ” اگر انقلاب نبود ،زنان هم امروز نمی توانستند در تشکیلات باشند” .

نفراتی مثل سوسن علوی طالقانی، نسرین (مهوش سپهری )، آذر ، فرشته یگانه ،شهزاد صدراز این دست بودند . بعد از آنکه همه از انقلاب ایدئولوژیک تعریف می کردند ، مسعود در مورد پیشرفت در عرصه نظامی که چقدر سلاح و زرهی های از رده خارج شده صدام را تحویل گرفته و به نیروها داده توضیح می داد . و در نشست جمع بندی اینطور وانمود میکرد که این یک امتیاز است که میزبان (صدام) به من داده است و این باعث می شود نفرات پایین فکر کنند صدام به اینها کمک خواهد کرد . اگرچه به مسعود کمک می کرد ولی نفرات به اشتباه فکر می کردند که یک پشتیبان دارند . در مرحله بعدی برنامه آن نشست ها نفراتی که از قبل تشکیلات به آنها فشار آورده والقا کرده بودکه اگر در نشست مشکل تان را بگویید از فلان درگیریهای فکری و ذهنی که با خودتان دارید بیرون می آیید ، پشت میکروفون رفته و افاضه کلام میکردند . آن نفرات ناچار بودند موضع بگیرند و بر علیه خودشان و به سود نشست صحبت کنند !! . به یک سری از نفرات هم از قبل گفته می شد که اگر نفرات برای صحبت بلند نشدند و از کار کرد روزانه تشکیلات و پیشرفت سازمان در عرصه نظامی ، ایدئولوژیکی حرفی نزدند ، چگونه شماها امورات جلسه را بچرخانید . بعد از این یک سری ترانه ها و سرودهای انقلابی ، گذاشته می شد و اگر همان روز سال تحویل می شد یک سری گروه های هنری- نمایشی برای خواندن روی سن می رفتند . و در نهایت نشست تمام می شد . تا سه روز کسی با کسی کاری نداشت . بعد از 3 روز یک نشست دیگر گذاشته می شد . مسئولین می پرسیدند که از حرف های رهبری چه برداشتی کردید وچه کارهایی می خواهید در تحقق خواسته رهبری بکنید ؟ والان در چه نقطه فکری هستید؟ . در این نشست کسی با کسی کاری نداشت و اگر کسی هم صحبت نمیکرد چیزی به او نمی گفتند. اما مسئول نشست محیط را طوری آماده می کرد که اگرکسی از نفرات صحبت نکند به طریقی به حرف بکشانند تا به خواسته خودشان برسند.

نشست سیاسی:

قبلاً در سازمان چیزی بنام نشست سیاسی وجود نداشت اما بعد از دو خرداد سال76نشست سیاسی یک جایگاه ویژه ای پیدا کرد و قبل از آن فقط نشست های تحلیل سیاسی منطقه و جهانی و ایران بود که توسط مسعود برگزار می شد و مریم نیز حضورداشت . مثل همیشه او فقط از کارهای مسعود تعریف می کرد و چنین نشست هایی ، یعنی تحلیل سیاسی ، قبل از شروع نشست های سرفصلی (ایدئولوژیکی و تشکیلاتی) گذاشته می شدکه کسی نتواند در این نشست ها حرف اش را به سمت و سوی سیاسی سوق بدهد . ضمن اینکه بعد از یک هفته قرار شد در یگانها نشست های سیاسی هفته ای یک بار حداقل ، باشد تا نفرات موضع گیریهای خودشان علیه خاتمی را در آن زمان بیان کنند. در همان نشست ها به خاتمی (جام زهر) گفته می شد و اگر کسی موضع نمی گرفت و در تحلیل سیاسی خاتمی را نه به عنوان جام زهر تلقی می نمود مرتبا سوال پیچ میشد . یک سری برای اینکه خودشان را طرفدار و وفادار سازمان نشان دهند به فرد تحلیل گر مارک خاتمی چی و رژیمی می زدند و گاهاً در این نشست ها ، تحلیلها به کشمکشهای لفظی و حتی به کتک کاری می کشید با این حال سازمان سعی میکرد تا نفرات آنچه در ذهنشان دارند را بگویند تا از آن یک نتیجه گیری داشته باشد . این نشست ها مصادف بود با یک فضای بسته همیشگی در تشکیلات و سازمان در قبال بحث رای اکثریت مردم ایران در دوم خرداد سال 1376 داشت از بین می رفت و هر کسی موضع خاص خودش را داشت و مسعود بعناوینی در جلسات تابلوی سیاسی خودش را کشیده بود و تابلو خودش این بود که یک روز نظام سیاسی ایران صدور بحران خواهد کرد و آن موقع جنگ ارتش آزادیبخش مجاهدین شروع خواهد شد . تا اینکه رهبری سازمان در این زمان متوجه شد دیدگاه نفرات موجود در تشکیلات با دیدگاه او متفاوت است و بعد از آن دیگر از صدور بحران صحبتی به میان نیاورد .

رضا اکبری نسبیاد زنده تر شده ی برادرم سید مرتضی.
من (رضا اکبری نسبت) درکنار رحیمی و مسعود تقی پوریان ( دوست جدا شده ی برادرم)
ائل گولی تبریز. بهمن ۱۳۹۳

از یادادشت های سیروس غضنفری عضو سابق ارتش رهائی بخش – قسمت هفتم

لینک به منبع

اعمال ننگین مسعود رجوی هرگز ازخاطرم نمیرود!

بیمه ارتش با خون کردها :

تقریبا 23 سال پیش در همین ایام بود که رجوی توسط جانشین خود یعنی مریم رجوی فرمان عملیات مروارید یک را صادر کرد به این منظور که گویا جنگ از جبهه های شمال عراق به سمت ایران شروع شده واین جمله در پیام بود که باید در این عملیات ارتش را بیمه کرد و این جنگ برای ارتش حیاتی می باشد و ادامه داد سعی کنید برای کشتن کردها از سلاح استفاده نکنید بلکه زیر شنی های تانک و نفربر له کنید و در آخرپیام هم ، دیدار در تهران را اعلام کرد .

نیروهای فریب خورده که تازه با این دجال آشنا شده بودندویا آشنا بودند فکر کردند خانم رجوی فرمان حمله به ایران را صادر کرده و در جبهه های جنگ با نیروهای ایرانی هستند که باید حمله را از اشرف شروع کنند و تا تهران بروند ولی افسوس که این حمله و فرمان برای کشتار مردم بی دفاع عراق طراحی شده بود.

بعد از ساعاتی فرمان و پیام رهبر فرقه(مسعود رجوی) برای نیروها خوانده شد با این مضمون که هر فرمانی را مریم صادر کرده باید گوش کنید و تابع فرمان او باشید که این جنگ بین ما و رژیم ایران است و چون کردها مزدور رژیم ایران هستند باید کشته شوند هرکسی در این جنگ باید برای بیمه کردن ارتش آزادیبخش با دشمن خود بجنگد و ارتش را یک عمر بیمه کند و این بیمه برای شما و من مادام العمر می باشد.

به همین خاطر در سلمان بک ، شهر طوز ، خالص ، بعقوبه، سعدیه، جلولاء ، خانقین ، کلار که مسیر عبور کردها بود راه را سد کرد و نگذاشت در آن شهرها کسی نفس بکشد و هرکسی بیرون از خانه بود را زیر تیر قرار داد و حتی آنهایی را که بین شهر با مینی بوس و یا اتوبوس در رفت وآمد بودند هم زیر توپ تانک های T55 قرار دادند و جاده های بین شهر را هم مسدود نمودند . نمی دانم چند نفر از اهالی این شهر ها کشته شدند ولی این را می دانم که خود رجوی تعداد نفراتی که اسیر شده بودند را 2 هزار نفر و کشته های آنها را در نشست های درونی فرقه 100 هزار می گفت که حدود 700 نفر هم در قرار گاه اشرف زیر شکنجه های سران فرقه کشته شده بودند تا آنها بگویند ما را رژیم ایران برای جنگ با شما فرستاده است بعداً جسد آنها توسط روابط عمومی سازمان (سران فرقه) با کمک نیروهای استخبارات در اطراف شهر کلار و خانقین در گورهای دسته جمعی دفن شد و بقیه را بعد از 6ماه تحویل عراقیها دادند که از سرنوشت آنها هم خبری نیست ولی این را می دانم که اگر از آن نفرات کسی زنده بود در شرایط فعلی حتماً از این فرقه در دادگاه عراق شکایت می کرد .

سئوال و نکته درد آور اینجاست و برای همه این سوال پیش می آید که چرا رهبران گروه های کرد عراقی خون خواهی نکردند ؟ در این حال آیا می توان انتظار داشت که مردم عادی که نه وکیل دارند و نه کسی از حقوق آنها دفاع می کند علیه رجوی که هنوز هم با خون های مردم عراق خودش را در کمپ اشرف بیمه کرده است دعوی خون خواهی کنند و کسانی را که در آن ایام از این گروه ضربه خوردند و دم بر نیاوردند مورد بازخواست قرار دهند . در این میان شاید من که در آن صحنه حضور داشتم و احتمالاً مرتکب گناه شده ام که ازآن زمان تا حالا نتوانستم این صدای خاموش را به گوش جهانیان برسانم ، خودم را با این جمله راضی کنم که من امکانات رساندن صدای خاموش 20 سال پیش و کشتار مردم بی گناه کرد را نداشتم ولی آیا رهبران کرد هم می توانند این جمله را بگویند ؟ نه. به هر حال رجوی خودش را با کشتار مردم کرد شمال عراق توسط صدام بیمه کرد و بعد از آن رجوی دیگر به نیروهای خود هم رحم نکرد و اگر رجوی بعد از این داستان درب اشرف را بسته نگه نمی داشت صدای کردهای آسیب دیده و شکنجه شده زودتر از اینها به گوش جهانیان می رسید . ولی من از زبان همان مردم می گویم همیشه صدای ما خاموش و نگاهمان پرمعناو دلهامان لبریزاز کینه ی سرکوب کننده هاست.

بعد از فرمان مریم و مسعود در لحظات اولیه در اطراف شهرهای عراق مامورین منفور استخبارات پول و مهمات به این فرقه تقدیم می کردند طوری که دیگر استراتژی خودشان را در پیام بعدی عوض کردند و با این جمله شروع کردند که برای شما نیروها فرق نمی کند چه کسی در جلو شما ایستاده است میزبان شما نتوانست با ارتش جلو جاش ها را بگیرد ولی ارتش اندک مریم توانست جلو جاش ها را بگیرد و هم میزبان را در عراق تثبیت کرد ، طوری که حزب حاکم عراق، بودن شما را در عراق، بود و نبود خود اعلام کرده و قرار شد هرنوع امکاناتی در دسترس شما قرار دهند این است جنگ نوین که بعد از آموزشها به مانورنیازداشت من و مریم دنبال زمین مانور شما بودیم ولی با این تمرینات واقعی و مانور واقعی آزمایش خودتان را دادید و اثبات کردید که ارتش مریم با انقلاب مریم می تواند به پیروزی بزرگ که همان بیمه و تثبیت ارتش آزادییخش؟! در عراق است برسد که چند روز بعد همان جا فرمان عملیات مروارید دو را در اطراف شهر جلولاء صادر کرد و مجدداً تمام ساکنین روستا ها را زیر توپ و تانک قرار دادند چنین شد که صدام نیمی از پادگانهای فیلق دوم (سپاه دوم) عراق را به رجوی تقدیم کرد قرار گاه یکتا ، افشار،انزلی، سعدیه ، بدیع زاده ، پارسیان، سعید محسن، زاغه های اطراف اشرف و جلولاء تقدیم رجوی شد اینطور رجوی موجودیت خود را در عراق تثبیت کرد که بعد از آن حتی مسئولین حزب حاکم هم نتوانست با حضور رجوی درعراق پس از آتش بس مقابله کند.

نکته اساسی این است که درست بعداز21 سال که از آن کشتارمردم کردستان می گذرد آیا رجوی توانست استراتژی خود را که جنگ نوین یعنی کشتار مردم کشور دیگربود خودش را به پیروزی برساند یا نه؟

رجوی در آن زمان که مست تثبیت خود در عراق بود امروز در یک کمپ خودش را زندانی کرده و به آن هم افتخار می کند . در اینجا باید گفت آقای رجوی مزدوری افتخار نیست بلکه می بایست آن موقع یک هدف را از دست نمی دادید حتی اگر به نابودی گروه شما تمام می شد، آیا آبرومندتر نبود که صدام بعد از آن داستان شما را از خاک خود اخراج می کرد ، حداقل شما امروزبه دست خودت زندانی نبودی و در یک کشور دیگر، هم نیروها و هم خودت آبرومندانه از حقوق خود بهره مند بودی ولی الان حرفی برای گفتن نداری چون هم به خودت و هم به نیروهای خودت ضربه وارد کردی طوری که الان خانواده های همان نیروها را مثل کردها دشمن خود می دانی و هنوز بعد از یک سال حضور خانواده ها در مقابل درب اشرف به کسی اجازه ملاقات نداده و در تمام پیام های خود آن عزیزان را دشمن و …. نامیده اید . خانواده ها انتظاری بیشتراز این را از شما آقای رجوی ندارند چرا که می دانند رجوی چه جنایاتی بر علیه مردم ایران و کردهای عراق کرده است.

اگر چه هنوز بعضی از کشورها جنایات این فرقه را نادیده می گیرند ولی مردم دنیا از این فرقه نفرت کامل پیدا کرده وبه همین خاطر حاکمان خود را ادب می کنند مثل مردم مصر ، ، اردن ، یمن ،بحرین که یک زمان به این فرقه کمک مالی می دادند ولی امروز خودشان زیر مشتهای گره خورده مردم خود به سزای اعمالشان می رسند .

این ها مقدمات نشست هایی بود که رجوی برای نفرات تدارک دیده بود وهمان طوری هم شد رجوی از تظر خود به تثبیت خود وبیمه ارتش آزادیبخش موفق شد.

ابراهیم خدابنده الجعفری عراقرجوی ساکنان اردوگاه لیبرتی در عراق را با منع ارتباط با خانواده شکنجه میکند (نامه ای به حیدر العبادی نخست وزیر عراق)

از یادادشت های سیروس غضنفری عضو سابق ارتش رهائی بخش – قسمت هشتم

لینک به منبع

اعمال ننگین مسعود رجوی هرگز ازخاطرم نمیرود!

تصمیم سازمان در مورد اسرا:

سازمان چه به اسرای خودش و چه اسرای پیوسته رابا این دید نگاه میکرد که اینها نفراتی هستند که فقط در نزد ما هستند اما با ما نیستند بنابر این حرف هایی به اسرا می زدند که واقعیت نداشت و چون نمی توانستند حرفشان را اثبات کنند مجدداً خودشان را کنار می کشیدند و می گفتند که ما هر کاری برای شما ازجمله حفظ جان شما کردیم و شما نیز نسبت به سازمان تعهد دارید .

دیدگاه بعدی سازمان در مورد اسرا این بود که اینها انسانهای دست دوم هستند ، مانند زمان برده داری ، از این رو بود که از اسرایی که نزد آنها بودند فقط برای کارهای اجرایی استفاده می کردند و با آنها مثل یک کارگر رفتار می کردند ، از طرف دیگر چون می دانستند اگر راه باز باشد و یا کسی پیدا شود از این نفرات حمایت کند اینها نزد سازمان ماندگار نیستند به همین خاطر همیشه شرایط را با تبلیغات منفی و مسموم کننده علیه اسرای آزاد شده که در جمهوری اسلامی بودند رعب آور می کردند ومثلا میگفتند که آنهایی که نزد ما بودند و رفته اند اعدام شده اند و یا در زندان ها به سر می برند و از طرف دیگر به کسانی که اسیر بودند و به ایران بازگشته اند نیز هیچ امکاناتی داده نشده و خیلی از آنها یا معتاد شده و یا شرایط جامعه باعث شده که دست به خودکشی بزنند ،

این تبلیغات را به این خاطر می کردند که جلوی اسرایی که نزد آنها بودند بگیرند تا به کشور خودشان باز نگردند ، مسعود رجوی در یک نشست گفته بود که شما به اینها یعنی اسرا به عنوان یک نیروی انقلابی یا مجاهد نگاه نکنید بلکه به آنها فقط به عنوان نیروی کار نگاه کنید و از آنها استفاده کنید .

رهبر یک سازمان با چنین دیدگاهی می خواست از ما اسرا به عنوان برده استفاده کند و می دانست که اگر شرایط داخل تشکیلات را کمی شل کند ویا برای آنها یعنی اسرا در خارج شدن از سازمان کمک کنند همه آنها جدا می شوند ولی به این خاطر همیشه نشست های طولانی و خسته کننده می گذاشت تا بتواند از اینها تعهد بگیرد و چون بچه ها در نشست حوصله شان سر می رفت به این خاطر دنبال امضا کردن سریع تعهد بودند تا نشست زودتر تمام شود .

اگر به سوابق موجود در سازمان نگاه کنیم انقلاب را برای همین اسرا اعلام کرد و گفت این انقلاب برای اردوگاهی ها می باشد و درمان درد شما همین انقلاب است و هر چی بعد از این پیش آید به پای انقلاب می کشانند حتی اگر یکی می گفت سر استراتژیک سازمان حرف دارم و یا در تشکیلات به یکی از مسئولین انتقاد دارم سریعاً به نفر می گفتند مشکل تو «زن» است نه خط مشی تشکیلات سازمان . از این رو با زدن مارک به نفرات سعی می کردند راه را ببندند چنانکه در نشست طعمه سال 80-79 مسعود رجوی برای اسرا مارک لمپنیزم ( lompenizm) «لات گری» رابکاربرد و گفت علت اختلال در تشکیلات، شما اردوگاهی ها هستید . این زمانی بود که نفرات با سابقه ای 13 یا 14 ساله در تشکیلات بودند و بعد از آزادی اسرا در سال 69 این حرف ها زده شد یعنی شما اردوگاهی ها را که دردرون تشکیلات تا امروز حفظ کردیم وخواهیم کرد شما یک “لات” بیش نیستید وتا امروز هم برای سرنگونی دیر کردیم فقط به خاطر شما بوده است وامروز هم رفتار شما این را نشان می دهد که درمریم ذوب نشده اید!

بگذریم که ما خودمان می دانستیم و سعی می کردیم این کلمه را آنها خودشان به زبان بیاورند و بگویند شما اردوگاهی ها . چرا که ما با این القاب سرافراز بودیم به این خاطرهم تلاش کردیم خود مان را برای یک روز آن هم بیان واقعیت حفظ کنیم تا ماهیت سازمان را یک روز در مقابل ملت ایران افشا کنیم که چطور با انسانها برخورد می کنند که در پیش رویت از هزار ان ارزش صحبت می کنند ولی واقعیت درپشت صحنه یک چیز دیگر است.

سران فرقه فکر می کنند نفرات این حقارت را درک نمی کنند که دید سازمان نسبت به اردوگاهی ها چگونه است ولی ما از روز ورود فهمیدیم که این ها به بالاترین نفر خود درباره ی اردوگاهی ها چه گفتند که رفتار ها را چگونه و باچه روشهایی با ما (اسرا) تنظیم کنند که ما متوجه بی اعتمادی سازمان نسبت به نفرات اسرا و یا بی اعتمادی در تشکیلات نشویم وفقط در انجام کارهای اجرایی به این نفرات(اسرا) اعتماد می کردند و آن هم با یک نفر برادر یا خواهری که مورد تأیید خودشان بود که با آنها همراه بود و این مسئله رفته رفته صدای اردوگاهی ها را درآورد که اگر ما اردوگاهی هستیم چرا ما را برای انجام کارهای اجرایی تنظیم می کنند . به عنوان مثال برای مأموریت ها از اردوگاهی ها استفاده نمی کردندو برای اینکه ردگم کنند در پشتیبانی از آنها استفاده می کردند و می گفتند کار شما ارزش بیشتری از آنها دارد چون شما بی نام و نشان کار می کنید و این مسأله ادامه داشت تا اینکه در مأموریت های راه گشائی و سحرها از نفرات اردوگاهی که مورد اعتماد بود استفاده کردند و این باعث شد که یک شکاف در درون تشکیلات ایجاد شود چون که اردوگاهی ها در مأموریت ها تسلیم دولت شدند و دولت بعد از مدتی آنها را آزاد کرد و این آزادی باعث شد که بچه ها متوجه برخورد دولت با اسرای موجود در سازمان بشوند و این برخورد تبلیغات سازمان را که طی سالها در مورد ایران گفته بودند که دولت ایران اسرا را زندانی و یا اعدام کرده نقش بر آب کرد و همین جا بود که بعداز این اساساً دیگر نام افراد دستگیر شده را اعلام نکردند که اگر مورد سؤال قرار گرفتند در این باره جوابی ندهد و دستگیری این بچه ها و آزادی آنها آنقدر برای مسعود تلخ بود که دیگر هیچ اردوگاهی را از جاده مرزی به سمت ایران نمی گذاشتند وارد شود .

این مطلب آنقدر تلخ بود که فکر می کنم مانند یک زهر بود که بعد از این مأموریت ها در یک نشست رده بالاها مسعود گفته بود من از اول به شما گفته بودم که این ها نفراتی هستند که به سازمان وصل نمی شوند و یا بالاتر از آن حرف مریم بود که در نشستی دیگر گفت ما باید با شما چه کار کنیم که شما دست از یک سری کارها بردارید منظور از یک سری کارها فرار و یا دستگیر شدن و یا فشار تشکیلاتی بر روی سازمان بود که مریم آن را سر بسته بیان کرد .

مسعود اردوگاهی ها را لمپنیزم (lompenizm) اعلام کرد و با این مارک زدن به اسرا می خواست آنها را سرشکسته کند و با این دید به آنها رده تشکیلاتی داد و بعد از دو ماه این رده تشکیلاتی را یک پله به پایین آورد و اینطوری توانست مجدداً در درون تشکیلات این نفرات را در حصار دیگران قرار دهد و این حصار هرگز نمی شکست . نفرات را درکار اجرائی کاملاً قبول داشتند و خودشان هم می گفتند که اگر شما نباشید کارهای دستگاه میخوابد ولی آنها را در رده ای که بتوانند از این رده اجرایی در بیایند قرار نمی دادند و برای بازی دادن ذهن ها هر از گاهی چند نفری را در تشکیلات بالا و پایین می کردند اما بیرون از کمپ نفرات مورد تأیید خودشان را هم قبول نداشتند طوری که گاهاً به زبان می آوردند که شما به درد داخل می خورید منظور از داخل این بود که شما فقط در کمپ آزادید و بیرون از کمپ شما یک اسیر بیش نیستید ، اگرچه خودمان می دانستیم اسیر آنها شده ایم و این برای ما واضح و روشن بود اما همه یکدست نبودند که این را درک کنند و همگی یک صدا به زبان بیایند که ما را آزاد کنید و یا از این بی اعتمادی ها نسبت به ما دست بردارید و این باعث شدکه سالیان سال در آن کمپ بمانیم بدون هیچ آزادی ، حتی قرآن خواندن برای ما یک مشکل بود موقعی که ما را در حال خواندن قرآن می دیدند ، می گفتند تو از دست «جیم»(جیم یعنی دستگاه جنسیت) به این کتاب رو آورده ای و باید که انقلاب کنی و اگر انقلاب کنید شما هم دست از این کتاب دست برمی دارید و با این ترفند می خواستند نفر را درگیر خود کنند تا از مسائل بیرون غافل باشد .

در سازمان دو چیز مشخص مورد تأیید بود یکی نداشتن اعتبار و دیگری نداشتن آگاهی، اگر این دو مورد را در کسی می دیدند از او مثال می زدند که چطور در انقلاب حل شده ولی افسوس که این فقط حرف بود و واقعیت چیز دیگری بود ، بی اعتباری را در آنجا چنان توصیف می کردند که نفرات خودشان به این مسئله برسند که هیچ چیزی از خودشان ندارند ، حتی اعتبار خانوادگی را هم از نفرات سلب می کردند تا نتوانند از پشتیبانی خانوادگی استفاده کنند . چنین مسائلی باعث می شد نفر به حرف های آنها تره خرد نکند و به این نفر مارک روی پای خود ایستاده می زدند که اطرافیان این طور برداشت کنند که این رهبری را قبول ندارد و با منطق و ایده خود حرکت می کند و چون آنها واقع گرا بودند و زیر بار حرف هیچکس نمی رفتند و در تشکیلات با چنین نفراتی برخورد کردن سخت بودبه آنها این مارک را می زدند چون سازمان بر روی منطق سوار نبود و می خواست همه چیز را بر نفر تحمیل کند تا اینطوری فرد را خورد کند و این سیاست در سازمان های بسته و فرقه گرا زیاد است . از آن بالاتر کسانی که در آنجا خانواده هم داشتند حق صحبت با زن و بچه شان را نداشتند و این امر برای آنها تحمیل شده بود . طوری که خیلی ها نمی خواستند مجدداً مارک های اینطوری به خود زده شود که تو سالیان سال است که در اینجا هستی هنوز بین خود و سازمان چیزی انتخاب نکرده ای و با این مارک زدن به آنها باعث شده بودند که آنها به خانواده خودشان عاطفه نشان ندهند .

اگرچه امروز من فقط اسارت خود را بیان می کنم اما ما درد خیلی چیز ها را داریم که انشاالله یک روز همه چیز آشکار خواهد شد و واقعیت های درون سازمان آشکار می شود که چطور انسانها را از اعتقاداتشان دور می کردند طوری که اعتقاد و دین نفرات دشمن خود می شد . اما ما آگاه بودیم که آنها از احساسات مذهبی و اعتقادی ما استفاده می کنند تا ما را سرکوب کنند به همین خاطر هم این آگاهی باعث شد ما از مذهب خود زده نشویم بلکه بیش از گذشه به آن چنگ زنیم و در دین خود استوارتر باشیم .

آزادی بیان یک جمله مقدس است اما درسازمان وجود ندارد . مسئولین در نشست ها از این استفاده می کنند تا بچه ها را تخلیه کنند و از دیدگاه درونی نفرات باخبر باشد . از این شیوه برای نامه هم استفاده می کنند می گویند نامه نوشتن تضاد ندارد ولی در عمل از این طریق به نفر مارک می زنند که تو هنوز نخ وصلت را قطع نکرده ای و به خانواده وصل هستی سازمان با دیدگاه خود نخ وصل به خانواده را دشمن هر فرد می دانست وبه همین خاطر درنشست ها تلاش می کردند بگویند هرکسی نخ وصل خود را با خانواده قطع نکرده به مریم وصل نیست واین به نفرات القا شده بود واین طرز فکر درتئورهای فرقه ای است که می گویند هرکسی باید در رهبرخود غرق شود وبقیه را فدای آن رهبر کنند و با این دیدگاه نفرات را از نوشتن نامه منع می کردند و نفرات ناچار می شدند که دیگر نامه وغیره… درباره خانواده خود ویا به دوست خود نداشته باشد واین را می گفتند که شما شکل را حفظ کنید به مرور زمان به محتوا می رسید وآن محتوا مریم بود که می باید وصل می شدی و از طرفی هم نامه افراد را درتشکیلات می خواندند اگر از سازمان نام می بردی ویا به مریم اشاره می کردی آن نامه برای ارسال می رفت ولی اگر درنامه فقط احساست خود را برای خانواده ابراز می کردی آن نامه هرگز نمی رفت حتی اگر روی خانواده هم تاثیر بگذارد ارسال نمی شد و موقع پی گیری می گفتند که ما ارسال کردیم رژیم نمی گذارد به دست خانواده برسد و بدین ترتیب نفرات را از خانواده قطع می کرد و طوری با جمله های دلسوزانه و توصیه ای به نفرات القا می کردند که شما با این کار می خواهید خانواده خودتان را از طرف جمهوری اسلامی زیر فشار بگذارید و نفرات هم فکر می کردند آنها نامه را ارسال کرده اند و دولت جمهوری اسلامی نداده است .

دیدار با صلیب سرخ :

وقتی دولت عراق مبادرت به تعویض اسرا می نمود در دو مرحله تعدادی از اسرا اقدام به مراجعت به ایران کردند بلافاصله سازمان اقدام به برگزاری نشستهای توجیهی برای تبلیغات نمود تا جلوی این کار گرفته شود ، در این نشست ها فیلم های پراکنده ای از چند اعدام نمایش داده شد که ادعا گردید مربوط به اعدام همین نفرات برگشتی است .

چون ما از دنیای بیرون و خارج قطع بودیم به صحت و سقم این موضوع نمی توانستیم واقف شویم . در این فضای مسموم تبلیغاتی نهایتاً من ماندگار شده و فکر کردم در فرصت دیگر و بهتر ی بتوانم به ایران باز گردم .

ولی …. این یک فکر بود که دیگر هیچ موقع بدست نیامد . در این گیر و دار متوجه شدم خود سازمان مبادرت به زندانی کردن نفرات خودش که سیتی زن کشورهای اروپایی هم بودند کرده و در زندان قرارگاه اشرف بازداشت نموده است و من اینگونه در وادی انطباق با تشکیلات سازمان بسر میبرم.

در سال 1371 وقتی صلیب سرخ برای دیدار اسرای حاضر در سازمان مجاهدین آمد در یک نشست تبلیغاتی توسط مهدی ابریشمچی توجیه شدیم که صلیب سرخ فقط می خواهد بفهمد وضعیت زندگی شما چگونه است و کمک دیگری نمی تواند برای شما بکند چرا که در حیطه شرح وظایف او نیست و شرایط ایزان را در برخورد بد با اسرا را هم که بهتر می دانید …. من توصیه می کنم برای تصمیم تان بیشتر فکر کنید و آینده خود را به اعدام و زندان متصل ننمایید.

من این یکی را دیگر یک فرصت طلائی می دیدم ولی موقع ملاقات دو مشکل را در مواجهه با خود دیدم . اول اینکه فرصت 5 دقیقه بود و درثانی به صلیبی بودن آنها اعتماد کافی نداشتم ، زیرا وقتی در اردوگاههای اسرای عراقی صلیب حضور می یافت با مترجمان خودشان و به دور از مسئولین عراقی با ما حرف میزد ، اما در این ملاقات مترجم از خود سازمان مجاهدین بود .

وقتی نوبت به من رسید نفر صلیب سرخ از من سوال کرد آیا حاضر به رفتن به ایران هستی ؟ و یا دوست داغری در اینجا بمانی؟ من جواب دادم راه حل سوم را از شما می خواهم ولی مترجم وسط حرف پریده و گفت به این دو سوال می توانی جواب دهی . دیگر مجالی هم پیدا نشد و این فرصت نیز از دست رفت .

دیگر امیدی به صلیب نداشتم و چشم انتظار کمکهای دیگر بودم . بعداً متوجه شدم که صلیب سرخ برای تک تک ما کارت شهروندی در عراق داده است و سازمان آن را به ما ارائه نداده است . حتی سازمان موقع جداشدنم نیز به آن اشاره ای نکرد . بعد از این ملاقات ما در کارهای درجه دو مثل مکانیکی و سرویس متاشین الات و خودروها و آشپزخانه بکار گمارده شدیم.

در این باره مرحوم صمد نظری چنین توضیح داده است در لینک زیر آمده است.

http://irandidban.com/fa/ViewPoint-مصاحبه%20با%20صمد%20نظری/5146

(پایان)

***

رجوی و گروگانهاسعید جمالی (هادی افشار): مسئولیت تاریخی هواداران مجاهدین برای جلوگیری از ادامه کشتار و نسل کشی کمپ لیبرتی

بیانیه مریم رجوی اطلاعیه فراخوان“انزوای پر شکوه فرقه رجوی در بین ایرانیان” و “در مشترک رجوی ها و نتانیاهو”

همچنین:

 در نکوهش حملات ناجوانمردانه به مسعود تقی پوریان

سیروس غضنفری، دوم مارس 2015:… مسعود تقی پوریان ومسعود های دیگر الان ده سال است که در ایران زندگی می کنند واگر ایدئولوژی شما یک ایدئولوژی قابل تغییر بود ایشان به کنار شما آمده بود . بگذارید این را هم بگویم که هر کس هم فرستاده بود ایشان دردست شما اسیر بود. پس چرا نتوانستید ایشان که یک زمان میلیش

” سرسخن ” که این باشد، تکلیف بقیه ی مطالب روشن است!

سیروس غضنفری عضو رها شده ارتش آزادی رجوی، بیست و سوم فوریه 2015:…  همکار یا فرمانده سابق گرامی! آیا این چرند گویی نیست؟ کدام ” «ناوگانهاي عظيم و هراس انگيز»؟ اگر حرف شما راست باشد وحکومت ایران – که روابط شما با آن ربطی بمن ندارد- این معنی را میدهد که رژیم احتیاج به ناوگانی نمی

نقدی بر مقاله آقای حمید طاهری خسروشاهی

سیروس غضنفریسیروس غضنفری، انجمن نجات، مرکز آذربایجان شرقی، نوزدهم فوریه 2015:… البته این ادعا که سازمان مجاهدین در پیشاپیش صفوف قیام تبریزدر29 بهمن 1356 بودند و نقش برجسته ای را بعهده داشتند، دروغ بزرگی است. چرا که درآن موقع اختیار سازمانی که ازهم پاشیده شده بود ، دردست باند تقی شهرام ودیگران